Auður í allra þágu….

Þann 17. mars síðastliðinn samþykkti Öryggisráð Sameinuðu þjóðanna flugbann um lofhelgi Líbíu sem og allar nauðsynlegar ráðstafanir til að vernda óbreytta borgara. Ályktunin var samþykkt með 10 atkvæðum en fimm sátu hjá (Brasilía, Kína, Þýskaland, Indland, Rússland).

Fulltrúar Kína og Rússlands skýrðu hjásetu sína á þann veg að forgangsmál væri að leita friðsamlegra lausna til að leysa átökin en sögðu jafnframt að mörgum spurningum væri enn ósvarað hvað varðar efni ályktunarinnar, þar á meðal benti fulltrúi Rússa á að óljóst væri hverjir ættu að framfylgja aðgerðunum eða með hvaða hætti. Sendinefndir Indlands, Þýskalands og Brasilíu tóku undir áhyggjurnar, lögðu áherslu á friðsamlega lausn og vöruðu jafnframt við ófyrirséðum afleiðingum af vopnaðri íhlutun.

Nokkrum klukkutímum eftir að leiðtogafundi vesturveldanna og nokkurra arabaríkja lauk í París  þar sem ákveðið var að túlka  „allar nauðsynlegar ráðstafanir“ sem vopnabeitingu hófust loftárásir á Líbíu.

Þessi afgreiðsla Öryggisráðs Sameinuðu þjóðanna veldur verulegum áhyggjum og erfitt er að trúa  því að enn þann daginn í dag velji alþjóðasamfélagið að grípa til  vopnaðra aðgerða gegn ríki án þess að fyrir liggi nægilega skýrt umboð (hvaða nauðsynlegu ráðstafanir eru þetta?), hvað þá úthugsuð áætlun og framtíðar markmið. Og það í nafni frelsunar.

Erum við í alvöru ekki komin lengra en svo að fólk álíti að bara séu tveir valkostir í stöðunni? Að annað hvort sitjum við hjá og sættum við okkur við að vondi karlinn kúgi og drepi eigin borgara, eða hin voldugu Vesturveldi sýni mátt sinn og megin til að frelsa þegna landsins með því að sprengja landið aftur til fortíðar? Teljum við enn að hægt sé að heyja réttmætt stríð til að koma á lýðræði og frelsa þegna landsins undan oki harðstjóra?   

Trúum við ennþá á tilvist bráðsnjallra sprengja sem eru þeim eiginleikum gæddar að þær drepi bara vondu kallana og valdi hvorki skemmdum né hörmungum? Að þær stuðli jafnvel að lífsgæðum og velmegun meðal óbreyttra borgara?

Í haust verða tíu ár liðin frá því að hersveitir Bandaríkjamanna og bandalagsþjóða þeirra réðust á Afganistan. Þá líkt og nú töldu stuðningsmenn hernaðar og vopnavalds að skamma stund tæki að koma á friði og frelsi með sprengjuregni. Öllum viðvörunarorðum friðarsinna var mætt með skætingi og ásökunum um að þeir töluðu máli kúgara og ofbeldismanna. Nú, áratug síðar, er ekkert lát á ofbeldinu og hörmungunum í landinu. Er ekki tímabært að við hættum að trúa þeim sem boða ofbeldi sem skyndilausn?

Greinin birtist á Smugunni 24. mars 2011

Hvernig væri að læra af reynslunni? Bara svona einu sinni?

Það var ansi merkilegur leiðarinn í Fréttablaðinu í dag. Þar var agnúast út í Vinstrihreyfinguna - Grænt framboð fyrir að voga sér að láta hugmyndafræði sína stjórna ákvarðanatöku sinni. Nú veit ég ekki hvernig ritstjóri Fréttablaðsins tekur almennt ákvarðanir en ég get einhverra hluta vegna ekki talið það slæmt að fylgja hugmyndafræði sinni. Að vísu finnst mér hann eilítið tala í hringi því hann er raunar bæði að halda fram að VG fylgi hugmyndafræði sinni og að hugmyndafræði VG ætti í raun ekki að banna starfssemi ECA Programs því það sé ekki hernaðarstarfsemi.

Að reyna að rökstyðja að ECA Programs sé ekki hernaðarstarfssemi vegna þess að orustuþoturnar bera ekki vopn er eiginlega bara hlægilegt. Ég endurtek orustuþotur! Orustuþotur ætlaðar til heræfinga og þjálfunar hermanna.

Nóg af þessum leiðara. Dagurinn í dag er nefnilega merkilegur fyrir fleira en heimskuleg skrif, þó nóg hafi verið af þeim í dag. Í dag var nefnilega nektardans bannaður á Íslandi. Varðhundar þess sjálfsagða réttar karlmanna að kaupa sér konur hafa að sjálfsögðu risið upp og kvarta yfir að Alþingismenn verji ekki málstaðinn. Eða eins og Geiri á Goldfingar orðaði það:

“Mér finnst þetta bölvaðar kvígur sem láta kjósa sig á þing til að mótmæla forræðishyggjunni og standa svo ekki upp til að verja málstaðinn. Það er helvíti hart að þurfa að skoða hverjum menn eru giftir áður en maður kýs þá. Þetta virðist allt vera ákveðið bara við eldhúsborðið heima.”

Og ég sem ætlaði ekki að fjalla meira um heimskuleg skrif.

Samkvæmt nýjustu könnuninni um fylgi flokka í Reykjavík kemst Jón Gnarr ekki inn í borgarstjórn.  Það kemur mér satt að segja á óvart en er satt að segja fegin. Þó að mér finnist djókið ágætt held ég að þau verkefni sem eru framundan í Reykjavík séu þess eðlis að við þurfum annað en bara góðan húmor  til að ná tökum á ástandinu og forgangsraða rétt. Þar kemur Sóley Tómasdóttir sterk inn. Hún er reyndar annálaður húmoristi líka, en jafnframt með reynslu, hugsjónir og rétta forgangsröðun.

Talandi um húmor og pólitík þá var Þráinn líka mjög fyndinn í morgun þegar hann upplýsti kjósendur um að 5% þjóðarinnar væru fábjánar. Ég er ekki viss um að Þráinn hafi haft erindi sem erfiði í því að sannfæra fólk um réttmæti listamannalauna.

Ég fór annars á setningu Búnaðarþings um daginn og hlustaði þar m.a. á ræðu Jóns Bjarnasonar, landbúnaðar- og sjávarútvegsráðherra. Hann hafði ekki húmor fyrir auglýsingum Símans þar sem fimmmenningarnir í lopapeysunum fúlsa við þorramatnum, fannst þetta lítilsvirðing við þjóðlegar hefðir. Ég hafði aldrei litið svo á þessa auglýsingu,  enda finnst mér hún miklu frekar gera grín að þessum mönnum sem þykjast karlar í krapinu en þora svo ekki að smakka pínu þorramat.

Að lokum um húmorsleysi því ég hef nákvæmlega engann húmor fyrir þessari (kannski) fyrirhuguðu þjóðaratkvæðagreiðslu komandi helgi. viagra kamagra viagra

Ég lenti í því á dögunum að verða veik og enda á sjúkrahúsi. Fékk allt í einu heljarinnar hausverk, svima, dofnaði  í hægri helming líkamans og maðurinn minn dreif mig upp á spítala. Þar hélt fólk að ég væri að fá heilablóðfall en ég varð fyrst verulega hrædd þegar ég uppgötvaði það að ég gat ekki lengur talað. Fyrst sagði ég vitlaust orð, allt önnur orð en ég ætlaði mér að segja en síðar kom ég engu upp nema hljóðum sama hvað ég reyndi. Ég var send í miklar rannsóknir en er sem betur fer orðin heilbrigð í dag og engin útskýring hefur fundist á þessum veikindum. Ég er ekki frá því að þessi lífreynsla sitji eilítið í mér ennþá og ekki síst þá vakti þetta mig til umhugsunar um ýmsa hluti m.a. stöðu heilbrigðis- og velferðarkerfisins, réttindi sjúklinga o.s.frv.

Ég ætla ekki að fara að gagnrýna það fólk sem annaðist mig, enda var stjanað við mig eins og mögulegt var og ég hef ekkert nema gott að segja um það fólk sem annaðist mig. Heilbrigðisstarfsfólk vinnur sín verk vel við ótrúlega erfiðar aðstæður, fjárskort og oft á tíðum við ófullnægjandi aðstöðu.

Mér fannst það þó langt frá því þægilegt að liggja á stórri stofu, í tveggja metra fjarlægð frá næsta rúmi og verða því óhjákvæmilega áheyrandi að mjög persónulegu samtali konu við heilbrigðisstarfsmann. Samtal sem ég er handviss um að ekki var ætlast til að hlustað væri á. Aðstaðan bauð þó ekki upp á annað. Þessi kona þurfti sárlega á hjálp að halda frá velferðarkerfinu sem ekki bauðst. Hún endaði því hjá heilbrigðiskerfinu sem gat eingöngu tekið á þeim líkamlegu kvillum sem af ástandinu hlutust en svo miklu meira þurfti til að þessi kona gæti notið lífsins sem skyldi.

Þegar ég var að bíða eftir því að vera lögð inn á deild heyrði ég líka mikið í manni sem lá í rúmi fram á gangi. Hann var mjög tekinn, virkaði sárkvalinn og sagðist vera svangur. Af samtölum hans við starfsfólkið þarna heyrðist mér hann vera einn af  “góðkunningjum” kerfisins. Hann var að því ég held með brisbólgu, sem eru víst mjög sársaukafull, en þar sem hann var áfengissjúklingur sem sinnti ekki læknisráðum né meðferð var lítið hægt fyrir hann að gera. Honum var því gefin ein jógúrt og sendur aftur út á götu.

Það er kreppa en mikið vona ég að nýr heilbrigðisráðherra nái að bæta forgangsröðunina svo við getum gert betur og  komið til móts við fólk sem mest þarf á því að halda. online apotheke viagra

Hræðslan er afl valdsins. Valdhafar um allan heim hafa alltaf óttast þegna sína því þegnarnir veita völd og þegnarnir geta líka tekið völdin til baka. Valdhafarnir beita því óttanum til að friða eigin hræðslu. Þeir ógna og hræða þegna sína, kúga þá til hlýðni. Skýrustu dæmin af þessu tagi eru harðstjórar, einræðisherrar sem kúga þegna sína með ofbeldi. Pinochet, Pol Pot, Papa Doc. Allir steyptir í sama mót. Hræddir litlir karlar sem hræddu aðra til að sefa eigin hræðslu. Hundruðir annarra hafa fetað sömu slóð. Fyrr eða síðar hefur hins vegar alltaf orðið til afl sem hefur risið upp og boðið hræðslunni byrginn.

Enginn skyldi ætla að hugsunarháttur sem þessi einskorðist við einræðisherra. Lýðræðislega kjörnir valdhafar þjást af sömu hræðslu, kannski ekki í sama mæli en engu að síður. Og ekki bara þeir. Heilu þjóðfélagshóparnir, valdastéttir sem lifa í stöðugum ótta við að missa yfirburði sína og völd. Völd sem þeir hafa ekki unnið til. Eins og feðraveldið.

Undanfarin ár hafa raddir róttækra femínista hljómað hærra í íslensku þjóðfélagi en þær hafa gert frá stofnun Kvennalistans. Það er vel. Hávær femínísk umræða skelfir hins vegar litla hrædda karla sem óttast um þá yfirburðastöðu sem þeir hafa haft í þjóðfélaginu frá upphafi vega. Án þess að hafa unnið fyrir því. Litlu hræddu karlarnir reka því upp ramakvein. Og fjöldi lítilla kúgaðra kvenna taka undir grátkórinn, einfaldlega vegna þess að þær kunna ekki annað.

Á síðustu dögum hefur keyrt um þverbak hjá grátkórnum. Hvers vegna? Jú, vegna þess að það hriktir svo í stoðum feðrveldisins að grátkórinn óttast um undirstöður sínar sem valdastéttar. Vegna þess að ung róttæk kona vogar sér að standa upp og sýna hvað í hana er spunnið. Sýna hvað í konur er spunnið. Ung róttæk kona sem brýtur af sér hlekki feðraveldisins. Það gerir hún ekki fyrir sig, heldur fyrir allar konur og alla karla. Það gerir hún til að tryggja börnunum okkar réttlátt þjóðfélag, jöfn tækifæri, jafna framtíð. Og ef litlir hræddir karlar og litlar hræddar konur þurfa að gráta og kveina þess vegna þá er það bættur skaðinn. Fyrir þetta hugrekki sitt þarf þessi unga róttæka kona hins vegar að þola slíka meðferð í almennri umræðu að það jaðrar við mannorðsmorð. Það er eina leiðin sem grátkórinn kann að beita, skapa ótta og hræðslu til að sefa sinn eigin ótta og sína eigin hræðslu. Grátkórinn ræðst á ungu róttæku konuna, reynir að gera hana tortryggilega, lýgur upp á hana. En unga róttæka konan brotnar ekki, hún bognar ekki einu sinni heldur stendur keik. Hún hefur réttlátan málstað að verja og hún veit það. Ég tek hatt minn ofan fyrir ungu róttæku konunni og stend einhuga með henni. Þessi unga róttæka kona er Sóley Tómasdóttir.

Freyr Rögnvaldsson
Greinin birtist áður á Smugunni 17. febrúar 2010 viagra

Ég fór sátt að sofa í gær. Félagar í VG hafa sett saman sterkan lista sem vonandi skilar fjölda atkvæða í borgarstjórnarkosningunum í vor.

Ég studdi sérstaklega við bakið á tveimur öflugum konum, Sóley Tómasdóttur og Elínu Sigurðardóttur. Þær komu báðar mjög vel út.

Sóley hreppti 1. sætið og mun leiða þennan öfluga lista félaga úr VG í kosningum í vor. Sóley er að mínu mati vaxandi stjórnmálakona sem hefur sýnt og sannað að hún er með hjartað á réttum stað og vel treystandi til góðra verka.

Elín endaði í 4. sæti á eftir hástökkvaranum Líf Magneudóttur. Elín sem stefndi á 3-4 sæti má vel við una. Ég hef starfað mjög mikið með Elínu, sérstaklega í ungliðahreyfingunni, og hef mjög góða reynslu af því samstarfi. Elín er kraftmikil, öflug og réttsýn. Berst fyrir þeim sem minna mega sín og ég hlakka til að fylgjast með henni í pólitíkinni á komandi árum.

Listinn í heild sinni er flottur og öflugur.

Sóley Tómasdóttir
Þorleifur Gunnlaugsson
Líf Magneudóttir
Elín Sigurðardóttir
Davíð Stefánsson
Herman Valsson

og næst inn væri ungliðinn Snærós Sindradóttir, formaður UVG í Reykjavík.

Steingrímur J. Sigfússon byrjaði erindi sitt á því að leggja út frá spurningunni  - Hvernig finnst okkur að myndin af okkur Íslendingum eigi að vera? Mig langar að nýta þetta sjónarhorn hans með því að spyrja ykku- Hvernig finnst ykkur að myndin af okkur, Vinstrihreyfingunni - grænu framboði eigi að vera?

Eftir allt of langa setu nýfrjálshyggju og hægri manna. Eftir áratuga sóðaskap, græðgi og valdabaráttu þar sem hver maður (karlmaður) reyndi að skara eld að eigin köku tók ríkisstjórn okkar við. Ríkisstjórn Vinstrihreyfingarinnar - græns framboðs og Samfylkingarinnar.

Í umboði kjósenda tóku þessir flokkar að sér að taka til. Ég verð að segja að mér finnst ansi vel að verki staðið á skömmum tíma. Fulltrúar okkar á þingi hafa unnið þrekvirki, lagt nótt við dag í að sópa saman brotin, heyja varnarbaráttu eða jafnvel stórbæta hag hópa í samfélaginu líkt og Katrín Jakobsdóttir gerði með hækkun grunnframfærslu námslána.

Því miður hafa öll þau góðu mál sem við höfum náð fram ekki fengið athygli sem skyldi. Okkar góðu mál hafa fallið í skuggann af eilífum innanflokkserjum sem helst virðast vera háðar í fjölmiðlum. Sú orka sem við eigum að vera að nýta til að koma til móts við þarfir Íslendinga á þessum tvísýnu tímum hefur farið í að slökkva elda sem við sjálf erum búin að kveikja.

Af hverju eyðum við ekki tíma okkar í að slökkva þá elda sem Sjálfstæðisflokkurinn og Framsóknarflokkurinn kveiktu? Og að sjálfsögðu að bjarga heiminum í leiðinni. kamagra

Er bloggið búið ?

Nú eru örfáir dagar í kosningar. Það er frekar furðulegt að standa í kosningabaráttu á þessum erfiðu tímum. Kosningabaráttan er rétt nýhafin en samt eru flestir löngu komnir með upp í kok af stjórnmálum því umræða um þau, stöðu þjóðarbúsins, Alþjóðagjaldeyrissjóðinn,  stýrivexti, o.s.frv. hefur verið alls ráðandi síðan hrunið varð í október.

Frá byrjun október létu stjórnvöld óánægju þegna sinna sem vind um eyru þjóta. Stjórnvöld þóttust of upptekin við að bjarga málunum til að geta átt samráð við þjóðina, enda virtist mikil óvissa ríkja um það meðal sumra ráðamanna hver þjóðin væri eða hver gæti yfir höfuð talað í nafni hennar. Í huga almennings sem barði taktinn fyrir utan Alþingi var þó ljóst að stjórnvöld gátu ekki lengur talað í nafni þjóðarinnar.

Að endingu sprakk stjórnin. Vinstri græn, flokkurinn sem gjarnan var brigslað um að vera sífellt á móti öllu,  komst í minnihlutastjórn með Samfylkingunni og hefur eytt síðustu áttatíu dögum í að bjarga því sem bjargað verður fyrir kosningar.

Fólkið í flokknum sem ávallt var á móti - á móti ruglinu, ofþenslunni, stóriðjustefnu fyrri ríkisstjórna, þessari brjáluðu neyslu og  öllu því sem á endanum kom samfélaginu í þrot hefði auðveldlega getað fallið í þá gryfju í þessari kosningabaráttu að eyða öllum sínum tíma í að rölta um bæinn að segja„I told you so“.  Hins vegar væri það ekkert sérlega uppbyggileg pólitík og sem betur fer snýst stjórnmálasýn Vinstri grænna ekki um að horfa sífellt í baksýnisspegilinn. Vinstri græn pólitík er nefnilega pólitík framtíðarinnar, sýn á það hvernig samfélag við viljum byggja upp og búa í.

Það eru erfiðir tímar framundan og því miður er engin galdralausn í boði. Það sem Vinstrihreyfingin - grænt framboð getur hins vegar boðið upp á er heiðarleiki og ábyrgð. Við ætlum okkur hér eftir sem hingað til að koma hreint fram, fela ekkert og berjast fyrir félagslegu réttlæti, velferð, friði, umhverfisvernd og kvenfrelsi.

Spurningin er sú, hvaða flokk treystum við til að gæta hagsmuna okkar í gegn um þessar þrengingar?  Mitt svar er á hreinu. Mætum á kjörstað, kjósum Vinstri græn og gefum Sjálfstæðisflokknum og hans gildum langt frí frá valdasetu. 18 ár er svo miklu meira en nóg.

Greinin birtist 24. apríl 2009 á heimasíðu Ungra Vinstri Grænna

Þessir síðustu dagar í kosningabaráttunni hafa verið ótrúlega skemmtilegir. Ég hef verið á þreytingi milli vinnustaða og staðið vaktina í verslunarmiðstöðum eða kosningamiðstöðinni þess á milli. Móttökurnar hafa hreint út sagt farið fram úr öllum mínum björtustu vonum.

Í gær eyddi ég t.d. rúmum klukkutíma í stjórnmálafræðitíma í FB að spjalla við nemendur um stefnumál VG, stjórnmálaástandið o.fl. Það var ótrúlega gaman. Nemarnir voru klárir, beyttir og skemmtilegir og ég gekk út með  ferskar hugmyndir og jákvæðari í garð framtíðarinnar. Áður haðfi ég farið í  Vodafone þar sem hefur myndast skemmtileg stemning í matsalnum en þau hafa boðið stjórnmálaflokkunum til sín, afhent þeim míkrafón og spurt svo fulltrúa flokkanna spjörunum úr.

Morgunin byrjaði í félagsmiðstöðvunum Hæðargarði og Gerðubergi þar sem ég fylgdist með handavinnu og fékk að stunda dansleikfimi og endaði í Kringlunni þar sem ég dreifði áróðri og umhverfisvænum taupokum við góðar undirtektir.

Í kvöld eru svo stórtónleikar á NASA  Fram koma Ellen Kristjánsdóttir, Klassart, Ragnar Sólberg, Elín Eyþórs ásamt bandi, Hljómsveitin Pikknikk, Blazac og Lúllimon, Villi Naglbítur, Agent Fresco og Dr. Spock auk VG bandsins Ekkert kjaftæði. Frítt inn og allir mæta.