Í morgun hélt ég stutta kynningu á málstofu um það hvernig ég hugsa lokaritgerðina mína í MPA náminu. Þeir sem þekkja mig vita að ég á það til að fá kvíðaköst dauðans yfir einföldustu framsögum, bara að þær feli í sér ræðuhöld fyrir framan aðra.
Ég mætti því upp í Aðalbyggingu með góðum fyrirvara. Þegar ég kem að stofunni þar sem fyrirlesturinn minn átti að vera var hún læst. Ég náði í einhvern mann sem opnaði hana fyrir mér og fór svo. Ég labba inn í stofuna og sé fljótlega að það er enginn skjávarpi og engin tölva - og ég náttúrulega búin að undirbúa glæsilegt glærushow. Ég næ í húsvörðinn sem fer að finna fyrir mig skjávarpa og tölvu. Á meðan að hann leitar að slíkum græjum fer fólkið að týnast inn. Ég stend eins og illa gerður hlutur fyrir framan töfluna. Þegar húsvörðurinn kemur loks aftur átti hann eftir að tengja öll herlegheitin, sem tók sinn tíma. Þegar því var aflokið kemur í ljós að skjávarpinn er bilaður! Jamm, enn fer maðurinn af stað, í þetta sinn til að finna annan skjávarpa. Að lokum finnst hann, er tengdur og tölvan er sett í gang. Ég stend ennþá eins og illa gerður hlutur, komin með allt of hraða öndun, hjartslátt og farin að svitna af stressi, en allt lítur betur út þegar að græjurnar eru ekki til vandræða. Ég fer því í tölvuna og ætla að tengja mig inn á netpóstinn minn til að ná í glærurnar EN NEI það er ekki internettengin í þessari stofu! jamm og jæja - enginn séns á því að nálgast glærurnar
Eftir allt þetta hætti ég að vera stressuð og fyrirlesturinn gekk glimrandi vel. Það var einfaldlega ekki hægt annað en að hafa húmor fyrir þessu.