Stundum verður maður fyrir vonbrigðum. Fundur VG í fyrradag var ein af þeim stundum. Ég nenni varla að tjá mig nánar um það. Sérstaklega þar sem maður á varla rétt á því að tuða þegar niðurstaðan varð að endingu sú sem ég vildi, fyrir utan eina breytingartillögu eða tvær.
Nú er bara að finna besta kandídatinn fyrir ungliða til að bjóða fram og styðja. Ég er ekki frá því að við á Guðrúnargötunni séum búin að finna okkar.
Ég er annars búin að vera að velta fyrir mér hvernig ég meti hver eigi skilið að vera ofarlega á lista og hljóti því atkvæði mitt. Ég held að niðurstaðan sé sú að það sé nauðsynlegt að viðkomandi sé búin(n) að starfa innan flokksins og hafi staðið sig vel í því. Þoli það ekki þegar fólk er dregið inn af götunni og sett í efsta sætið vegna kjörþokka af einhverju tagi. Mér finnst að fólk verði að hafa unnið fyrir sætinu, hvernig á maður annars að vita hvort að viðkomandi standi undir væntingum?