Auður í allra þágu….

Clowns to the left of me
Jokers to the right
Here I am
Stuck in the middle with you

Ég er búin að vera með þetta lag á heilanum síðan um helgina þegar ég FÓR ÚT Á LÍFIÐ og Elli bað um þetta óskalag. Lagið er flestum Háskólalistaliðum kært. Það var hreint út sagt endurnýjandi að fara út að skemmta sér með vinum sínum í fyrsta skipti í fjölda mánaða. Þegar ég labbaði heim um nóttina brosti ég eyrnanna á milli og hugsaði hvað ég ætti frábæra vini.

Ég sé að gamli skólastjórinn minn á Sauðárkróki er enn að brillera. Nú segir hann Persónuvernd vera Skúrkavernd vegna ákvörðunar um að banna eftirlitsmyndarvélar á göngum heimavistarinnar.

Þessar fréttir eru mér mikið gleðiefni þar sem mér finnst ég tengjast málinu þó nokkuð. Þegar ég var nemandi á Sauðárkrók og mætti aftur á vistina eftir páskafrí voru umræddar eftirlitsmyndavélar komnar upp. Þessi nýjung olli ekki mikilli gleði meðal félaga minna á vistinni, sérstaklega í ljósi þess að ekki hafði verið rætt við okkur um málið né okkur tilkynnt þessi ákvörðun á einn eða annan hátt. Ég hóf því heilaga krossferð gegn uppátækinu, sýndi mótþróa á öllum sviðum og fékk vægast sagt að heyra það frá skólastjóranum. Þegar ég boðaði til opins fundar um málefnið í matsal heimavistarinnar undir yfirskriftinni, Hvað næst? Rimlar fyrir gluggana?, kom Jón skólastjóri til mín bandsjóðandi íllur og kallaði mig niðurrifssegg og notaði einmitt svipaða línu á mig og Persónuvernd, þ.e. að ég hefði greinilega eitthvað að fela víst ég væri svona á móti þessum myndavélum. Þeir sem hafa séð manninn geta ef til vill skilið að ég var hálf skelkuð eftir þuluna, enda króaði hann mig af út í horni og gnæfði þar yfir mér meðan á reiðilestrinum stóð. Eftir það var ég ekki í miklu uppáhaldi hjá honum. Það batnaði ekki heldur þegar ég, ásamt Erlu, safnaði undirskriftum frá öllum vistarbúum þar sem skorað var á skólayfirvöld að útvega okkur þvottakonu á vistina.

Þó ég hafi að vísu ekki verið neinn engill á mínum fjölbrautarskólaárum var ég ekki á móti þessum vélum vegna þess að ég vildi brjóta af mér innan vistarinnar. Ég byggði andstöðu mína á einfaldari grunni eins og ég vildi geta borað í nefið eða klórað mér á rassinum á göngum heimilis míns án þess það væri tekið upp eða fylgst með því í beinni. Þar sem margir landsbyggðarkrakkar hafa ekki önnur úrræði en að búa á heimavist í fjögur ár meðan þau stunda nám finnst mér að það minsta sem hægt sé að bjóða þeim í staðin sé friðhelgi einkalífs á heimili sínu. Þegar ég hætti á heimavistinni voru myndavélarnar þar enn og þeim hefur heldur fjölgað eftir minn tíma. Þó ég hafi tapað þessari orustu hætti ég ekki í algjörri uppgjöf heldur flutti ég burt frá Sauðárkrók með ilmandi hreinan þvott sem ég fékk afhentan frá þvottakonunni á heimavistinni.

Ég á afmæli í dag
Ég á afmæli í dag
Ég á afmæli sjááálf
Ég á afmæli í dag

Ójá, orðin eldri, reyndari, gáfaðri og fallegri allt á einni nóttu
Í dag eigum við hjónin líka tveggja ára brúðkaupsafmæli.

Menningarnóttin, eða í mínu tilfelli Menningardagurinn, var fín. Að vísu dröslaðist ég með manninn minn slappan og aumingjalegan um bæinn, sá lítið og gerði lítið en stundum er það bara betra.

Við fórum þó og sáum 5tu Herdeildina spila í Skífunni. Þeir voru ágætir. Það vantaði þó einn hljómsveitarmeðliminn þegar ég mætti en þegar konsertinn var rúmlega hálfnaður laumaðist hann inn og hóf spilamennsku með bandinu. Áhorfendur voru bara nokkuð ánægðir, tja… nema foreldrið sem tók fyrir eyrun á barninu sínu og teymdi það út þegar þeir hófu að syngja hástöfum “Þú ert gunga og drusla”. Það eru ef til vill ekki allir sem tengja slíkan frasa við pólitíkina líkt og ég. Ég hitti líka foreldra mína sem einnig laumuðust inn þegar konsertinn var rúmlega hálfnaður og gerðust svo djörf að kenna strætókerfinu um seinaganginn.

Seinna um daginn settumst við inn í garðinn hjá Sirkus með Gísla og fengum okkur öl. Mér til mikillar ánægju hitti ég Sonju sem heldur uppi gömlum gildum mínum um að fólk með börn, kerrur og vagna séu óþolandi á slíkum hátíðardögum. Hún sagðist einmitt hafa ákveðið að kíkja á Sirkus því þar ætti hún ekki von á að sjá barnafólk. Eins gott að hún hitti bara mig og Freyju, enda tel ég Freyju ekki til þessa óþolandi hóps barna þar sem hún var ekki grenjandi.

Í gær yfirgaf ég mann og barn og hélt í heimsókn á Laugarveginn til Sonju þar sem RISK var spilað fram að miðnætti. Drífa og Sonja urðu sjálfri sér til skammar með slappri frammistöðu en ég mætti mótspyrnu frá nýbúunum í spilinu. Það kom þó engum á óvart að Gula Herdeildin mín sigraði að lokum enda erum við búin að vera í löngu og ströngu æfingarferli á ónefndri eyju.

Þar sem Erla sveik okkur á síðustu stundu var hennar herdeild hefnt grimmilega og allir menn hennar hengdir án dóms og laga. Að vísu fengu nokkrir hestar að lifa með því skilyrði að þeir bæru ekki framar slíkan viðbjóð á baki sér. Próf smóf! þvílík afsökun.

Að sjálfsögðu er hægt að lesa pistil sigurvegarans hér.

Í morgun hóf ég aftur störf hjá Ríkisendurskoðun. Planið er að klára þessar 3-4 vikur sem ég á eftir af starfsnáminu og halda svo áfram að fylgjast með dóttur minni til áramóta. Að sjálfsögðu svaf ég ekki neitt í nótt heldur lá andvaka yfir hugsunum um þessa hræðilegu móðir sem var að fara að yfirgefa barnið sitt. Í hádeginu kíkti ég svo inn á litlu familíuna mína og dóttirin virtist ekki hafa það sem verst hjá pabba sínum nema hún var orðin svöng og tilbúin í hádegismatinn sinn. Ætli það sé ekki satt sem sagt er, þ.e. að þetta sé alltaf erfiðara fyrir foreldrana en börnin?

Ég held áfram að klifra upp framastigann hér innan stofnunarinnar. Í þetta sinn var mér úthlutað hornskrifstofu með massífum bókahillum og tveimur leðurhægindastólum.
______________________________________________________________________

Í kvöld er það svo fundur hjá Vinstri-grænum í Reykjavík. Vonandi mæta sem flestir!

Í kvöld slitnaði upp úr viðræðum R-lista flokkanna. Mitt kaldrifjaða hjarta sló nokkur aukaslög af eintómri gleði. Nú get ég stutt þann flokk sem er næstur mínum hugsjónum með góðri samvisku í komandi kosningum. Ég hef ekki alveg skilið þetta óöryggi flokksfélaga minna. Þessa gífurlegu þörf á að hengja sig við Samfylkinguna og hvað þá Framsóknarflokkinn, flokk sem mælist varla með fylgi í borginni.

Ég er samt búin að fjalla um þetta allt saman áður og nenni ekki að hljóma eins og biluð plata. Ég segi því bara - Loksins.

Vonandi verður félagsfundurinn sem verður á mánudaginn með gáfulegra móti. Vonandi getur fólk í flokknum litið fram á við, tekið slaginn sem það stjórnmálaafl sem við stærum okkur af því að vera í stað þess að gráta fortíðina.

Hér eru myndir úr ferðalaginu. Eins og sönnum aðdáenda frumburðarins sæmir eru flestar myndirnar af Freyju Sigrúnu.

Ég er ennþá að jafna mig á því að vera komin heim. Ég er búin að vera svo dekruð undanfarnar vikur að það er liggur við átak að elda ofan í sjálfa sig. Við byrjuðum á því að vera tvær vikur í sveitinni heima hjá Frey. Svo fórum við austur á land, aðallega í Fljótsdalinn en gistum þó eina nótt í Breiðdalnum.

Freyja dafnar vel þrátt fyrir allt rótið sem er búið að vera á okkur. Hún var reyndar pirruð á tímapunkti í ferðalaginu en skýringin, eða skýringarnar, á því komu fljótlega í ljós í munninum á henni - tvær tennur að riðja sér leið upp.

Já! komin heim. Sit í náttfötunum inn í stofu og drekk drykkjarjógúrt eftir yndislega nótt í besta rúmi í heimi. Getur lífið verið mikið betra?