Auður í allra þágu….

Pabbi og mamma eiga bæði hjól sem þau nota m.a. til að fara í og úr vinnu. Þeim finnst stórkostlegur valmöguleiki að geta lagt sitt af mörkum, mengað minna og um leið fengið holla hreyfingu. Þessum hugsjónum þeirra fylgir þó eilítill galli. Þau búa nefnilega í borg þar sem ekki er gert ráð fyrir hjólreiðum sem raunverulegum valkost sem samgöngumáta, Reykjavík. Mamma var einmitt að ræða við mig um daginn um þennan vanda. Hún var aldrei fullkomlega viss hvort hún ætti að hjóla á götunum eða gangstéttunum. Ef hjólað er á götunum, sem er víst mælt með, losnar maður aldrei undan þeirri tilfinningu að maður sé að þvælast fyrir. Göturnar eru of mjóar og ökumenn ekki nægilega tillitsamir. Mamma valdi greinilega þann kostinn að hjóla á gangstéttinni á leiðinni úr vinnunni. Þar var keyrt á hana.

Já! einmitt - á gangstéttinni

Mildi að mamma mín er hörkutól og bar hjálm. Hún slasaðist smávægilega.

Er þetta ekki eitthvað sem við þurfum að fara að huga betur að?

Steinunn mágkona mín er þessa dagana að brillera á blogginu sínu. Fyrir þá sem kíkja ekki reglulega á síðunna hennar mæli ég með eftirfarandi lesningum:

Þess vegna er ég á móti álverum

og

Svör til Sindra - part 2

Í dag eru samkynhneigðir á Íslandi loksins komnir með sömu grundvallarréttindi og aðrir íbúar landsins, þ.e. gagnkynhneigðir. Í dag, á alþjóðlegum baráttudegi samkynhneigðra, ganga í gildi lög sem fela í sér að samkynhneigð pör fá nú loksins samvist sína skráða í þjóðskrá eins og gagnkynhneigð pör. Þar með munu samkynhneigðir njóta sömu réttinda og gagnkynhneigðir hvað varðar almannatryggingar, lífeyrismál, skattamál, erfðamál og fjölmargt fleira sem flestir gagnkynhneigðir hafa talið sjálfsagt mjög lengi. Loksins er líka búið að staðfesta rétt samkynhneigðra para í staðfestri samvist til að ættleiða börn og lesbíum í staðfestri samvist veitt réttur til að njóta tæknifrjóvgunar á opinberum sjúkrastofnunum.

Það sem einna helst gleður mig á þessum tímamótum er að frumvarpið var samþykkt á Alþingi, 2. júní, með atkvæðum allra viðstaddra þingmanna. Það sem hryggir er aftur á móti hve langan tíma það tók fyrir samkynhneigða að njóta slíkra grundvallarréttinda og að raunverulega hafi þurft að berjast í áratugi til að svo mætti vera.

Til hamingju með daginn

Orðið á götunni er mjög skemmtilegt. Ég var bara að sjá þessa síðu í fyrradag þegar að Freyr, minn mjög svo tryggi eiginmaður, var hreint út sagt rasandi yfir að forsvarsmenn síðunnar linkuðu ekki á mína síðu. Ég kom frekar af fjöllum í þessari umræðu hans, þar sem ég hafði aldrei séð síðuna hvað þá fannst óréttlætanlegt að þeir væru ekki með tengingu yfir á mig. Hef aldrei verið að velta mér mikið upp úr því hverjir linka á hvern. En síðan er engu að síður frábær lesning.

Boðskapur sögunnar - Mikið er gott að eiga svona góðan eiginmann sem hefur óbilandi trú á manni (þó öllu megi ofgera).

Það er alltaf sérstök stemning sem fylgir því að ferðast til útlanda. Upplifunin verður enn sérstakari þegar ungabarnið og eiginmaðurinn eru skilin eftir heima, hvað þá þegar þetta er í fyrsta skiptið sem skilið er við barnið til lengri tíma en í nokkra klukkutíma.

Þetta voru aðstæðurnar sem ég var í síðastliðinn janúar. Eftir níu mánuði inni á heimilinu þar sem dóttirin var í aðalhlutverki alla daga og allar nætur var ég allt í einu millilent í Kaupmannahöfn og förinni heitið til Finnlands. Ég get varla lýst líðan minni. Ég var svo guðslifandi feginn að komast út, vera ég sjálf og gera hluti fyrir mig. Allt í einu var ég ekki bara mamma heldur svo miklu meira. Á sama tíma upplifði ég þó nagandi samviskubit yfir því að vera svona fegin og þrá frelsið svona heitt. Af hverju gat ég ekki bara verið sátt við mitt hlutskipti og elskað að vera heima alla daga með barninu mínu eins og konurnar í bandarísku bíómyndunum.

Í þessum þungu þönkum gekk ég um fríhafnarsvæðið og leitaði að einhverju til að svala kaupæðinu sem grípur mig alltaf á flugvöllum. Allt í einu rak ég augun í litla bókabúð. Það sem vakti athygli mína á búðinni var bleikleit bók sem prýddi heila hillu en titill bókarinnar var mjög sérstakur. Þýddur yfir á íslensku er hann Það er sérstakur staður í helvíti fyrir konur sem ekki hjálpa hver annarri (á sænsku: Det finns en särskild plats i helvetet för kvinnor som inte hjälper varandra). Ég stóðst ekki mátið og keypti eintak.

Eftir klukkutíma flugferð í viðbót var ég lent í Finnlandi. Ég var himinlifandi að vita að við tæki fimm tíma rútuferð. Ég sem hef aldrei getað þolað rútur. Ástæðan? Jú, bókin átti hug minn allan og ég ætlaði að klára hana áður en ég kæmi á áfangastað. Bókin sem er skrifuð af Lizu Marklund og Lottu Snickare er hreint út sagt frábær. Í bókinni er tekið á stöðu kvenna og því velt upp hvernig við endum í þessum hefðbundnu kvennahlutverkum og persónulegu krísum, líkt og ég upplifði á flugvellinum, án þess þó að vera fyllilega meðvitaðar um hvernig það kemur til.

Þessar hnitmiðuðu en um leið húmorísku konur staðhæfa að það séu engir töfrar, náttúrulögmál né neitt guðdómlegt við kynjamisréttið í samfélaginu heldur sé það afleiðing af hefðum, fordómum og pólitískum ákvörðunum. Þetta rökstyðja þær í þremur hlutum bókarinnar. Í fyrsta hlutanum er fjallað um uppeldi stráka og stelpa. Frá fæðingu er komið ólíkt fram við kynin og með þessu móti segja þær að komin sé á nokkurs konar uppskrift að kvenkyns og karlkyns börnum. Í öðrum hluta bókarinnar er farið í það hvernig þessar uppskriftir, það er ólíkt uppeldi, mismunandi væntingar og framkoma, hafa áhrif á menntun, starfsframa og líf kvenna og karla. Í síðasta hluta bókarinnar velta þær upp þeirri spurningu hvernig kvenmenn eigi að komast af og “meika það” í hinu karlæga samfélagi.

Ég held að bókin hafi bjargað ferðinni fyrir mér. Eftir lesningu sem þessa er einfaldlega ekki hægt að vorkenna sér mikið yfir því að vera stödd í útlöndum í frábærum félagsskap þó að dóttirin sé skilin eftir heima hjá pabba sínum.

Greinin birtist á vefritinu Lata stelpan 20. júní 2006

þetta er töff!

Litla fjölskyldan fór í bæjarrölt í dag. Ég á einstaklega fallegt barn eins og þessar myndir sýna.

Í gær var Kommúnupartý þar sem við spiluðum Trivial á ensku. Það gat verið ansi spaugilegt þegar að íslensku spurningarnar voru yfirfærðar á enskuna. Ég kíkti líka á afmælistónleika Hrauns á Rósenberg. Þrátt fyrir að Rebellinn sé alltaf klassískur er ég ekki frá því að ég sé komin með nýtt uppáhaldslag með Hraun. Ruslönu júróvision lagið í flutningi þeirra var nefnilega snilld.

Freyja greyið er búin að vera veik alla vikuna. Ég held samt að henni sé að batna. Hún vaknaði a.m.k. hitalaus í morgunn og hefur verið skárri í dag en undanfarna daga.

Það er hreint út sagt ekkert gaman að vera nýbyrjaður í vinnu og þurfa að hringja annan hvern dag til að tilkynna að maður neyðist til að vera heima með veikt barn. Nýji vinnustaðurinn minn (SPV) er samt æði að því leyti að þessu er bara tekið þegjandi og hljóðalaust, ekkert tuð og engin skot. Ef eitthvað er finnst mér ég frekar mæta samúð meðal yfirmanna samstarfsfélaga sem spyrja hvernig snúllan mín hafi það. Svona á þetta að vera enda myndi ég eflaust hætta í vinnu sem ýtti undir samviskubit og væri með leiðindi í kringum veikindi. Slíkt er einfaldlega eitthvað sem ekki verður ráðið við.

Þrátt fyrir veikindin verður stuð í kvöld. Hér ætla Kommúnufélagar að fjölmenna í grillmat. Ef ég þekki mig rétt á ég eftir að heimta a.m.k. eina keppni í Trivial á eftir matinn og ef til vill Pictionary. Hringið bara ef þið viljið fá að vera memm. Svo gæti jafnvel farið svo að ég fái að kíkja í bæinn á eftir ef sæti maðurinn fæst til að vera eftir og hlýja rúmið okkar.

Af hverju í ósköpunum er til slangur yfir útlit klofs sumra kvenna í þröngum buxum? Þessu tengt má nefna nýjustu lýtalæknatískuaðgerðirnar sem felast í því að skera af skapabörmunum og jafnvel sníp svo þessir óþarfa hlutir kvennslíkamans sjáist ekki í flottustu tískubuxunum.

Ég hef mátað ýmsar buxur í gegnum árin en aldrei hef ég fundið knýjandi þörf til að skera af mér skapabarmana til að líta betur út í buxunum. Frekar myndi ég fá mér aðrar buxur en annað klof.

Af hverju mega konur ekki bara vera sáttar eins og þær eru.

Áðan gerði ég nokkuð sem ég hefði ekki átt að gera. Eftir að hafa dáðst að Trippen skónum í tvo mánuði á göngutúrum mínum niður Rauðarárstíg ákvað ég að kíkja inn. Með því gerði ég mér engan greiða. Nú langar mig í a.m.k. 3 skópör í búðinni. Tvö þeirra kosta tæpar 20.000 krónur og ein 25.000 krónur.

Hverjum þykir nægilega vænt um mig til að gefa mér skópar úr þessari búð eða a.m.k. (ef fjárhagur þeirra leyfir ekki meira) finna nægilega góða afsökun fyrir mig, fátæku konuna, svo ég geti látið undan freistingunni?