Auður í allra þágu….

Mikið var ég ósátt við guðsþjónustuna sem var þröngvað var upp á mig í gærkvöldi. Gjörningurinn náði nánast að skemma fyrir mér annars mjög vel lukkað kvöld. Predikunin var reyndar mjög góð og innihaldið fallegt og þarft. Þar sem ég trúi ekki á guð, hef skráð mig úr þjóðkirkjunni og kýs að mæta ekki í kirkju finnst mér ég þó hafa rétt á að sleppa við predikanir sem þessa.

Ég kom í gönguna til að sýna andstöðu mína við Kárahnjúkavirkjun. Ef þjóðkirkjan, eða einstaklingar innan hennar, eru einnig andvígir virkjuninni finnst mér það hið besta mál. Mér finnst það þó á engan hátt réttlæta að fulltrúar hennar séu fengnir til að troða upp á mig, eða öðrum, guðs orði á stundu sem þessari. Ég fékk t.a.m. ekkert tækifæri til að fara upp á svið og predika yfir hópnum um stefnu Vinstri Grænna né komu fulltrúar annarra trúarbragða fram.

Á föstudaginn fékk ég áhugavert samtal. Helgi Seljan hringdi í mig og bauð mér að koma í Pressuna til hans. Ég sagði já án þess að blikka. Eftir að ég lagði á fékk ég þó nett svitakast, enda í fyrsta skiptið sem mér er boðið að mæta í sjónvarp. Ég hætti þó fljótlega að velta mér upp úr því enda eðlilegra að hlakka til fremur en að kvíða því að fá tækifæri til að fá að tjá sig um hjartans mál.

Á laugardaginn er tilkynnt að búið sé að loka NFS.

Tilviljun?

Eftir æðsilegan morgunmat hjá ma og pa héldum við stelpurnar heim á leið, enda kominn tími á lúr hjá minni stelpunni. Þegar ég ætlaði að láta hana inn í bíl fann ég að eitthvað gaf undan í bakinu á mér og ég missti Freyju úr höndunum á mér (sem betur fer bara niður í bílastólinn sinn) og ég gat ekki hreyft mig. Æðislegt, hugsaði ég, þursabit.

Meðan ég stóð þarna, hallandi mér upp að bílnum mínum, hágrátandi og hálflömuð hugsandi um hvað ég ætti til ráðs að taka heyrði ég einhvern ræskja sig fyrir aftan mig. Konan sem átti jeppann sem lagt var við hliðina á bílnum mínum þurfti greinilega að komast í bílinn sinn og ég var fyrir. Þrátt fyrir mikla undrun náði ég að hálfskríða úr vegi hennar og hún settist inn í jeppann sinn og þau hjónin keyrðu sátt í burtu. Ég skreið aftur að bílnum náði í farsímann minn úr veskinu sem ég hafði mist úr höndunum um leið og Freyju og hringdi í pabba sem kom á mettíma að hjálpa okkur stelpunum aftur inn.

Um helgina dvaldi ég svo við gott yfirlæti á sjúkragistiheimili ma og pa uppdópuð af þrem tegundum af vöðvaslakandi og verkjalyfjum. Mikið er þetta alltaf jafn helvíti vont.

Þegar ég var búin að skila inn MPA ritgerðinni minni til félagsvísindadeildar hélt ég aftur í vinnuna. Tilfinningin var hálf skrýtin. Eftir alla þessa vinnu tók einhver kona við ritgerðinni og ekkert meir. Ég hálf partinn bjóst við að þegar ég mætti með ritgerðina tæki á móti mér lúðrasveit og ég fengi kampavín í boði Háskólans, eða fannst ég a.m.k eiga það skilið. Léttirinn leyndi sér ekki en verðlaunin voru ekki alveg á þann veg sem ég vonaði.

Ég tók því til minna ráða. Hringdi og pantaði mér klukkutíma slökunarnudd og aðgang að Baðstofunni í Laugum. Svo hringdi ég í manninn minn og þakkaði honum fyrir gjöfina. Sniðugt - ekki satt?

Þetta minnti mig á sögu sem mamma sagði mér einu sinni. Hún var einu sinni í námi í Noregi. Þegar hún útskrifaðist var hún búin að panta borð á rosalega fínum veitingastað og ætlaði að njóta kvöldsins með þáverandi manninum sínum. Það kvöldið var maðurinn hins vegar á einhverjum drykkjutúr út í bæ og ekki á þeim buxunum að fara út að borða á þessum fína stað (fyrir utan það að það er ef til vill ekki nákvæmlega það sem mamma hafði í huga - að fara út að borða með subbulegum blindfullum karli). Mamma tók á stóra sínum og ákvað að láta þetta ekki stoppa sig frá því að fagna. Hún klæddi sig upp og fór ein út að borða á þessum fína veitingastað. Hún fékk sér forrétt, aðalrétt og eftirrétt. Hún fékk sér fínt vín með matnum og naut kvöldsins út í ystu æsar.

Ég var eitthvað svo óendanlega stolt af mömmu minni þegar hún sagði mér þetta. Fannst hún svo stór og sterk en umfram allt sniðug og sjálfstæð.

Svona ætla ég að vera þegar ég verð stór ……..

Eftir allt of marga laugardagsmorgna fyrir framan sjónvarpið kom það mér satt að segja ekki á óvart að þetta lag - We did it! Það tókst! - sem hljómar í endann á Dóru “the explorer” teiknimyndaþættinum hljómi í kollinum á mér núna. Já og ekki fara að dissa mig fyrir að kunna þetta. Ég á barn á réttum aldri til að nota sem afsökun fyrir þessari óþörfu vitneskju!

En ástæðan fyrir því að ég er með þetta lag á heilanum er mun gleðilegra efni en lagið sjálft.

MPA ritgerðin mín er komin í prentun. Henni verður því skilað á réttum tíma og ég mun útskrifast með Sverri og Óla Gneista í október. Ef það er ekki ástæða til þrefalds útskriftarteitis þá veit ég ekki hvað er það.

Fyrir ykkur sem þykjast hafa óendanlegan fræðilegan áhuga á náminu mínu. Læt ég útdráttinn úr ritgerðinni fylgja hér að neðan.

Read the rest of this entry »

Helgin var viðburðarík:

* Ég tjúttaði á Selfossi á balli með Geirmundi Valtýs

* Ég gisti í Frumskógum milli tveggja karlmanna sem þó hvorugur var maðurinn minn (mikið hlýt ég að vera farin að tapa kynþokka þegar ég er álitin ein af strákunum).

* Sat ég Landsfund UVG. Hitti býsnin öll af skemmtilegu fólki og var í lok fundar kjörin formaður samtakanna.

* Ég tók þátt í idol/rokkstar og sló í gegn. Að endingu var ég þó rekin úr keppni fyrir að hafa sofið hjá formanni dómnefndar. Reyndar voru fleiri en ég rekin úr keppni fyrir sömu sakir. Kári Páll Óskarsson hafði ekki sofið hjá formanni dómnefndar og endaði sem sigurvegari kvöldsins eftir snilldarlega takta upp á sviði.

Laugardaginn 9.september:
Hótel Ljósbrá kl. 9:30

Dagskrá:
• Tillögur að ályktunum kynntar
• Pallborðsumræður um velferðarmál
• Matarhlé
• Umhverfis- og náttúrusmiðja
• Afgreiðsla ályktana
• Kaffihlé
• Lagabreytingar
• Almennar stjórnmálaumræður
• Kosning stjórnar

Um kvöldið verður að sjálfsögðu mikil skemmtun og að henni lokinni gist í svefnpokaplássi í Hveragerði

Skráning á uvg@vinstri.is

ÆTLA EKKI ÁBYGGILEGA ALLIR AÐ MÆTA?