Auður í allra þágu….

Á dögunum birtist frétt þess efnis að menntamálaráðherra ynni að því að sameina Fjöltækniskólann og Iðnskólann í Reykjavík. Það kemur svo sem ekkert á óvart að Sjálfstæðisflokkurinn vilji fjölga einkaskólum og draga úr ríkisumsvifum enda hefur menntamálaráðherra aldrei farið leynt með aðdáun sína á einkareknum skólum. Í þessu samhengi sagðist hún vera sannfærð um að einkarekstur í skólakerfinu hafi leitt til farsældar fyrir allt skólasamfélagið. Þessi orð vöktu mig til umhugsunar.

Einkaskólar og einkaskólar eru ekki endilega það sama. Sumir skólar rukka himinhá skólagjöld á meðan að aðrir skólar eru fjármagnaðir að mestu af ríkinu og nemendur greiða sambærileg gjöld vegna náms og hjá opinberum skóla. Þetta er nokkuð sem verður að hafa í huga þegar til stendur að einkavæða stærsta framhaldsskóla landsins, með um 2.200 nemendum. Auk þess að vera stærsti framhaldsskóli landsins er nefnilega um að ræða stærsta iðnskóla landsins, og nemendur hans koma alls staðar af landinu. Við erum því ekki einungis að ræða um iðnskóla heldur í raun framtíð iðnmenntunar í landinu öllu. Á meðan staðan er sú að nemendur geta ekki stundað iðnám að eigin vali nálægt sinni heimabyggð er hreint út sagt ekki réttlætanlegt að hið opinbera ætli að fría sig ábyrgð á iðnnámi og færa starfssemina í hendur einkaaðila.

Það er því gott og blessað að menntamálaráðherra telji einkarekstur skóla leiði til farsældar fyrir skólasamfélagið. Ég vil hins vegar leggja meiri áherslu á það hvort að slík stefnubreyting sé góð fyrir samfélagið í heild sinni. Hver er stefna ríkisstjórnarinnar um iðnám á Íslandi? Er með þessum gjörningi verið að veikja stoðir velferðarþjóðfélagsins og skerða jafnrétti til náms á framhaldsskólastigi? Það er spurningin sem við þurfum að svara áður en haldið er áfram. Munu nemendur þurfa að greiða há skólagjöld eftir einkavæðinguna og mun áfram verða boðið upp á fjölbreyttar námsleiðir, þar með taldar námsleiðir sem ekki borga sig fyrir einkaaðila?

Það eru ekki góð vinnubrögð að þingmenn frétti af jafn mikilvægum áætlunum í gegnum fjölmiðla og fái ekki að koma að umræðunni fyrr en menntmálaráðherra er búin að ákveða niðurstöðuna. Það hlýtur að vera krafa landsmanna að kjörnir fulltrúar okkar fái að ræða þetta mál á Alþingi og koma að stefnumótun á sviði iðnnáms á réttum vettvangi.

Vinstrihreyfingin – grænt framboð leggur áherslu á nýja stefnu í menntamálum þar sem fjölbreytni og metnaður haldast í hendur. Meðal áhersluatriða í menntamálum á næstu árum er að móta markvissa stefnu um iðnnám svo að fólk hafi aðra valkosti en hefðbundið bóknám. Sérstaklega þarf að huga að eflingu iðnnáms utan höfuðborgarsvæðisins þannig að fólk um land allt hafi jöfn tækifæri til framhaldsnáms. Ég tek undir þessa stefna og tel að hið opinbera eigi að styrkja við iðnám og leggja metnað sinn í að efla það í stað þess að fría sig ábyrgð á því.

Greinin birtist í Morgunblaðinu 27. febrúar 2007

Eftir öran hjartslátt, svitabað og skelfingu reddaðist allt. Dagurinn eftir krísu varð því eiginlega enn betri en fyrir krísu. Því ætla ég ekkert að fjalla um það meir heldur að einbeita mér að landsþingi Vinstrihreyfingarinnar - græns framboðs sem hefst rétt bráðum.

Ef þið viljið vita hvað ég verð að gera um helgina getið þið lesið það hér.

Eftir veikindi í heila viku er ekkert meira hressandi en að fara í Úthlíð með fríðum hópi frambjóðenda VG og ræða um efnahagsmál í heilan dag. Það var reyndar verra að ég missti röddina á föstudaginn og get því frekar lítið sagt en ég gat svo sannarlega hlustað.

Talandi um hressandi. Þá er þessi klámráðstefna sem er fyrirhuguð hér á landi mjög fjarri því að vera hressandi. Ég bendi á þessa flottu ályktun sem stjórn UVG sendi frá sér á föstudaginn.

Það var ekki gleðileg stund þegar ég og Freyr, hluti af stofnendum Háskólalistans, tilkynntum úrslit kosninganna fyrir utan Stúdentakjallarann í nótt. Ef til vill táknrænt en ekki gleðilegt.

Háskólalistinn náði ekki inn manni í Stúdentaráð og var í raun langt frá því að takast það. Það var eiginlega huggunin, þ.e. að það hefði verið verra að tilkynna að við misstum fulltrúa okkar með örfáum atkvæðum.

Ég get ekki annað en þakkað öllu því frábæra fólki sem hefur starfað með mér í gegnum tíðina að framboði Háskólalistans og þakkað veittan stuðning. Mín helsta von er sú að þessi niðurstaða verði ekki til þess að Stúdentaráð falli ekki aftur í gamla horfið heldur verði samstarf og hagsmunir stúdenta hafðir áfram að leiðarljósi, að enginn verði útilokaður frá því að láta gott af sér leiða innan ráðsins vegna þess að hann/hún sé í minnihluta. Ég tel að Háskólalistinn hafi haft mikil áhrif á starfssemi Stúdentaráðs undanfarin ár og vakið fólk til vitundar.

Hvað framhaldið verður er alls óvíst. Ég dró mig formlega út úr baráttu Háskólalistans í ár og eftirlét öðrum baráttuna og hugsjónirnar. Þrátt fyrir að ekki hafi gengið betur er mikið af góðu fólki tilbúið að vinna að góðum málum innan Háskólans. Það fólk tekur ákvörðun um áframhaldið og miðar ef til vill helst við starfssemi Stúdentaráðs komandi starfsár.

Ég óska Röskvu innilega til hamingju með stórsigur en Röskva hlaut meirihluta atkvæða bæði til Stúdentaráðs og Háskólafundar. Ég er nokkuð viss um að það var mesta fjör í partýinu hjá þeim í nótt.

Þið sem viljið forða ykkur frá gríðarlega miklum sársauka - farið og kjósið Háskólalistann. Það er ekki einungis það að Elías Jón hótar að bora göt í hnéskeljarnar á þeim sem gera það ekki heldur líka að það er stundum beinlínis líkamlega sárt að hlusta á og fylgjast með barnaskapnum í Vöku og Röskvu eða Vöskvunni.

Er hægt að taka fylkingar alvarlega sem hafa setið saman í stjórn í vetur en rífast um það korter í kosningar hvor þeirra hafi reddað fleiri lóðum undir stúdentagarða. Væri það hræðilegt að Stúdentaráð hefði gert það eða báðar fylkingarnar í sameiningu?

Í gær voru 100 dagar til kosninga og ég fór niður í Suðurgötu að fagna með fullt af öflugu fólki sem mun taka þátt í kosningabaráttunni. Ég held að næstu 99 dagar verði strembnir en skemmtilegir. Samkvæmt síðustu könnun Gallups er ég víst inni sem þingkona. Það er töff!

Í gær voru þrír vinir mínir líka að halda ljóðakvöld þar sem þeir eru allir (mis) nýbúnir að gefa út ljóðabækur. Haminguóskir til hetjanna minna Kára Páls og Emils fyrir að vera með hugsandi skapandi menn sem deila afrakstrinum með heiminum. Eftir Suðurgötuna fór ég því og óskaði þeim til hamingju í eigin persónu. Það spillti að vísu örlítið fyrir að ég er frekar slöpp en ég passaði mig því á því að fara snemma heim.

Í dag hef ég gert nákvæmlega ekki neitt! Ég er ennþá í náttfötunum sem ég klæddi mig í í morgun áður en Freyr fór fyrir mína hönd að hella upp á kaffi á Suðurgötunni þar sem UVG stóðu fyrir laugardagsfundi um trúfrelsi. Mikið er nú gott að eiga mann sem getur leyst konuna sína af í embættisskyldum. Svo kom bóndinn heim og kvaddi áður en hélt úr bænum. Ég er ennþá slöpp og Freyja er orðin lasin aftur. Við eyddum því deginum í að kúra, lesa nýju ljóðabækurnar og horfa á Stubbana.

Ég hef hingað til haft lítið að klaga upp á íslensku þjóðkirkjuna. Að vísu er ég ekki í henni og er hlynnt því að kirkjan ræki sitt starf án stuðnings ríkisins. Sú staðreynd að ég er hlynnt aðskilnaði ríkis og kirkju hefur þó hingað til haft lítil áhrif á viðhorf mín til kristinnar trúar og framgöngu þeirra sem aðhyllast slík trúarbrögð og forsvarsmanna þjóðkirkjunnar hér á landi. Þó svo að ég trúi ekki hef ég alltaf borið virðingu fyrir rétti annarra til að trúa.

Þessi lífssýn mín hefur tekið miklum breytingum eftir að þjóðkirkjan hóf að stunda trúboð meðal grunnskólabarna. Ég get ekki virt rétt annarra en um leið sætt mig við að minn réttur sé fótum troðinn. Þegar dóttir mín mun hefja nám í grunnskóla vona ég svo sannarlega að hún fái notið óhlutdrægs uppeldis í skólanum líkt og ég leitast við að veita henni sjálf.

Hér er ég að vísa til svokallaðrar „Vinaleiðar” Þjóðkirkjunnar sem er að sögn talsmanna kirkjunnar kristileg sálgæsla sem fer fram í opinberum skólum. Að mínu mati á ekkert trúfélag erindi með trúboð í grunnskóla landsins enda geri ég þá kröfu á íslenska menntakerfið að það sé fullfært um að sinna sálgæslu nemenda án aðstoðar trúfélaga, djákna og presta. Ég geri kröfu á jafnrétti og hlutleysi í íslensku menntakerfi þar sem borin er virðing fyrir trú eða trúleysi nemenda. Einhliða trúarbragðafræðsla líkt og kristinfræði er sömuleiðis tímaskekkja í nútímasamfélagi enda tel ég að nemendur myndu græða mun meira á lærdómi í siðfræði, mannréttindum og trúarbragðafræðum.

Virðum rétt hvers annars.

Greinin birtist í Fréttablaðinu 2. febrúar 2007
… og enn fannst fólkinu sem vinnur þar ástæða til að breyta titli á grein eftir mig

Lýsing á kringumstæðum: Ég er í röðinni í Bónus með athyglissjúka Freyju, Freyr að raða í poka og ég að fara að borga þegar að síminn hringir.

Fjölnir:
Sæl Auður. Hvað myndir þú segja ef ég byði þér að vita úrslit kosninganna á undan öllum öðrum.

Auður:
öhh… Já takk!

Fjölnir:
Fínt þá bóka ég þig í talninguna fyrir okkar hönd.