Bróðir minn, Gísli, var að útskrifast með meistaragráðu frá háskóla í Rússlandi. Hann fékk 5 fyrir lokaritgerðina en það er einmitt hæsta mögulega einkunn.
Af því tilefni var hann boðinn í heiðurssamsæti með rektor ásamt öðrum afburðanemendum. Það er ekki nóg með að bróðir minn sé einstaklega gáfaður og góður akademón heldur fer viðhafnarútskriftarbúningurinn honum afburða vel. Er hann ekki sætur ? Sérstaklega með bjórinn og rettuna.
Til hamingju Gísli!
Um helgina fór ég í vinnuferð með UVG í Skorradal. Þar lá við að ég græti það að sitja inni frá átta um morgunin langt fram á kvöld fyrir framan tölvuna í stað þess að sleikja sólina úti. Afrakstur ferðarinnar er þó glimrandi góður.
Það er margt sem maður lærir af svona ferðum. Flest af því er að sjálfsögðu innanstjórnarhúmor sem aðrir hafa engin tækifæri til að skilja.
En eftir ferðina veit ég t.d.
*Að stjórnin mín rúlar! (vissi það svo sem fyrir en alltaf gott að vera ennþá meira viss)
*Að Þórunn kann ekki að blása
*Að það getur verið hægara sagt en gert að reka fólk í háttinn klukkan eitt.
*Að það að stunda sjómann er andlegt fyrirbæri en snýst ekki um kraft, vöðva eða styrk.
*Að Steinunn elskar Háskólann í Reykjavík, Elías líka en af allt öðrum ástæðum.
*Að Þórhildur … já við skulum ekkert minnast á hvað hún þolir ekki.
*Að Kári tekur leiki alvarlega og hneggjar þegar mikið liggur við.
*Að Sverrir á sér galla fyrir borðaklifur
*Að það að kveikja varðeld og synda í ísköldu vatni er eitthvað svona “guy thing” sem ég skil ekki.
*Að það getur verið gott að fara fyrr að sofa en aðrir
Vaknaði, fór í sturtu, eldaði mér hafragraut, labbaði rösklega í vinnuna.
Fór að loknum vinnudegi og valdi parket á íbúðina mína, fór svo út að skokka (já! ég að skokka). Borðaði grillaðan lax með sallati (namm), þreif íbúðina mína og fékk Freyjuna mína til að pissa í klósetið með tilheyrandi fagnaðarlátum.
Já, stefnubreytingin er eins og flestir muna að núverandi ríkisstjórn “harmar stríðsástandið í Írak”. Sú stefnubreyting hlýtur að vera mikið fagnaðarefni því eins og flestir muna fagnaði fyrri ríkisstjórn stríðsástandinu eða hvað ?
Þá er fyrsta formlega degi mínum á Alþingi lokið. Ég hóf að vísu störf í gær en var ekki formlega móttekin fyrr en í dag þegar ég undirritaði drengskapareið (hvernig er það í kvenkyni?) við stjórnarskrána.
Dagurinn var mjög fróðlegur og ég gæti vel hugsað mér að starfa á Alþingi lengur en þrjá daga og fæ vonandi tækifæri til þess á komandi kjörtímabili.
Í dag flutti ég jómfrúarræðuna mína á Alþingi og er hægt að lesa hana hér. Ég er rífandi stolt af sjálfri mér en ætla ekki að hafa um það fleiri orð, né um daginn sem slíkan, heldur nýta það sem eftir er kvöldsins í að knúsa Freyjuna mína sem er búin að vera lasin og kallar nú á móður sína.
Haldiði ekki að maðurinn minn hafi bara mætt í vinnuna til mín í gær með stærðarinnar blómvönd og appelsínugulhært lukkutröll í grænni peysu sem á stendur Good Luck. Ég vona að lukkutröllið hafi tilskilin áhrif og næsta vika verði “pís of keik”. Stundum getur maður ekki annað en verið pínu snortin… þó ég sé vissulega allt of mikill töffari til að vera djúpt snortin.
Talandi um töffara þá sat ég á þingpöllum í gær þegar Kolbrún Halldórsdóttir og Guðfríður Lilja töluðu fyrir hönd náttúrunnar. Mikið fannst mér aumt að sjá þær tala fyrir tómum sal. Það var verið að ræða friðlandið í Þjórsárverum og friðun Þjórsá og miðað við mætingu í þingsal er það málefni ekki mörgum þingmönnum hugleikið. Það hindraði þær þó ekki í því að tala fyrir hugsjónum sínum og betri framtíð fyrir okkur öll. Ég held að hin nýja ríkisstjórn hefði haft andskoti gott af því að mæta og hlýða á.
Atli Gíslason, þingmaður og femínisti fær fullt hús rokkstiga fyrir að sitja hjá í kirkjuferð þingmanna.
Atli rokkar!
Fallegi maðurinn minn á afmæli í dag. Ég náði að óska honum til hamingju eftir miðnætti í gær en var að sjálfsögðu búin að gleyma þessum merka áfanga í morgunsárið þegar hann kyssti mig bless.
Við ætlum að halda upp á áfangann og fara upp í sveit þessa helgi. Dóttir mín hefur ekki gert annað síðan ég kom frá Finnlandi en að ræða um fjósið og “ömmukökur” sem ég að vísu skyldi sem “ormakökur” þar til afmælisbarnið leiðrétti mig. Nú hlakka ég mikið til að fá að smakka þessar kökur um helgina.
Auður Lilja | 
06 29th, 2007| 