Auður í allra þágu….

Hvar geymir hin íslenska valdastétt notendaleiðbeiningar og umsóknareyðublöð fyrir málfrelsi? Þarf ég annars ekki að sækja um leyfi til hennar áður en ég opna munninn? Svo virðist, ef marka má helstu foringja hennar. Þeir eru hneykslaðir og skilja ekki hvers vegna við höfum í tvígang mótmælt í og við ráðhús Reykjavíkur. Í þeirra huga var beinlínis ólýðræðislegt að mótmæla framferði borgarfulltrúa borgaraflokkanna, enda kosnir af almenningi.

„Lýðræði” valdastéttarinnar felst nefnilega í því að kjósa einu sinni á fjögurra ára fresti og fylgja fundarsköpum, engu öðru. Það er ólýðræðislegt að vera ósammála því sem þessar kosningar leiða af sér - hvað þá að því megi andmæla og mótmæla. Við eigum öll að vera sammála því sem meirihlutinn í borginni eða á þingi gerir og segir. Þannig er lýðræði íslensku valdastéttarinnar - þar ræður meirihlutinn ekki bara eigin skoðunum heldur allra annarra, alltaf, án undantekninga. Og það á fjögurra ára fresti. Ekki amalegt það.

Svo er hitt lýðræðið líka til, þar sem fólk má mótmæla eins og því sýnist, jafnvel brjóta fundarsköp. Þar er ólíkum skoðunum jafnvel gert jafn hátt undir höfði í fjölmiðlum og líflegar rökræður eiga sér stað milli þeirra sem eru ósammála. Valdastéttinni þætti það að vísu ekki mjög lýðræðislegt því þá fengju minnihlutasjónarmið líka að koma fram í dagsljósið - jafnvel án þess að ritstjórar dagblaðanna réðust strax gegn þeim. Svo væri auðvitað kosið á fjögurra ára fresti - jafnvel oftar - en það kæmi ekki í staðinn fyrir að almenningur gæti látið skoðun sína í ljós þess á milli.

Á fimmtudag var boðað til sýningar í fáránleikhúsi Sjálfstæðisflokksins. Þá ákváðum við, sem höfum síðari skilninginn á lýðræði, að varpa ljósi á fáránleikann með táknrænum hætti fyrir utan ráðhúsið. Valdastéttin gargaði þá yfirlætislega: „Hverju er eiginlega verið að mótmæla?” Svarið er augljóst þeim sem ekki deila lýðræðisskilningi sínum með íslensku valdastéttinni.

Greinin birtist í Fréttablaðinu 28.08.2008

Við hjónin héldum matarboð um daginn. Buðum Steinunni systur hans og KK í mat en tilefnið var að Steinunn átti afmæli nokkrum dögum áður. Maturinn hjá okkur var að sjálfsögðu yndislegur (eins og alltaf) en umræðurnar við matarborðið voru einkum fróðlegar. Þar komst ég m.a. að því að maðurinn minn er ekki eini afmælis nötterinn sem ég umgengst.

Ég hef oft rætt þetta áhyggjufull við vinkonur mínar, þ.e. hvort það sé eðlilegt að fullorðinn maður byrji að telja dagana í afmælið sitt hálfu ári fyrir daginn. Sömuleiðis hvort það flokkist ekki undir þráhyggju eða athyglisbrest að minnast á afmæli sitt daglega eða oft á dag, oft í samhengi við ótrúlegustu hluti t.d. “já! talandi um orkuveituna - þá á ég afmæli bráðum, hvað ætlaru að gefa mér í afmælisgjöf?”

Svona furðulegar samræður eru ekkert miðað við stritið viku fyrir afmælið því það hefur gleymst í uppeldi mínu og menntun að verðandi afmælisbörn þurfa ekki að gera neitt. Ef gerð eru þau regin mistök að biðja um hjálp við eitt eða annað kemur svarið “en ég á afmæli bráðum” og mikill hvolpasvipur fylgir svarinu. Það er víst líka hægt að nota frasann “en ég átti afmæli í fyrradag” þegar hentar.

Ef fólki er ekki orðið það ljóst þá á ég afmæli bráðum (23. ágúst). Ég ætla í samræmi við reynslu mína af afmælisdögum Steinunnar og Freys að gera ráð fyrir að ég fái konunglega meðferð þangað til, á afmælisdaginn og dagana á eftir. Reykjavíkurborg hefur þegar tekið af skarið og hefur boðað til mikilla tónleika á Klambratúni í tilefni dagsins. Hvað ætlið þið hin að gera fyrir mig?

Þar sem síðasta bloggið mitt er skv. nýjustu fréttum að verða úrelt sá ég mig knúna til skrifa nýja færslu. Í stað þess að eyða tíma mínum (og lesenda) í að fjalla um skrílslætin niður í Ráðhúsi langar mig að mæla með myndinni Yfirtakan sem ég horfði á í gær.

Annars eru nýjustu fréttir þær að ég er komin með sturtu, baðinnréttingu, klósett og handklæðaofn. Það er lúxus!