Auður í allra þágu….

Ég lenti í því á dögunum að verða veik og enda á sjúkrahúsi. Fékk allt í einu heljarinnar hausverk, svima, dofnaði  í hægri helming líkamans og maðurinn minn dreif mig upp á spítala. Þar hélt fólk að ég væri að fá heilablóðfall en ég varð fyrst verulega hrædd þegar ég uppgötvaði það að ég gat ekki lengur talað. Fyrst sagði ég vitlaust orð, allt önnur orð en ég ætlaði mér að segja en síðar kom ég engu upp nema hljóðum sama hvað ég reyndi. Ég var send í miklar rannsóknir en er sem betur fer orðin heilbrigð í dag og engin útskýring hefur fundist á þessum veikindum. Ég er ekki frá því að þessi lífreynsla sitji eilítið í mér ennþá og ekki síst þá vakti þetta mig til umhugsunar um ýmsa hluti m.a. stöðu heilbrigðis- og velferðarkerfisins, réttindi sjúklinga o.s.frv.

Ég ætla ekki að fara að gagnrýna það fólk sem annaðist mig, enda var stjanað við mig eins og mögulegt var og ég hef ekkert nema gott að segja um það fólk sem annaðist mig. Heilbrigðisstarfsfólk vinnur sín verk vel við ótrúlega erfiðar aðstæður, fjárskort og oft á tíðum við ófullnægjandi aðstöðu.

Mér fannst það þó langt frá því þægilegt að liggja á stórri stofu, í tveggja metra fjarlægð frá næsta rúmi og verða því óhjákvæmilega áheyrandi að mjög persónulegu samtali konu við heilbrigðisstarfsmann. Samtal sem ég er handviss um að ekki var ætlast til að hlustað væri á. Aðstaðan bauð þó ekki upp á annað. Þessi kona þurfti sárlega á hjálp að halda frá velferðarkerfinu sem ekki bauðst. Hún endaði því hjá heilbrigðiskerfinu sem gat eingöngu tekið á þeim líkamlegu kvillum sem af ástandinu hlutust en svo miklu meira þurfti til að þessi kona gæti notið lífsins sem skyldi.

Þegar ég var að bíða eftir því að vera lögð inn á deild heyrði ég líka mikið í manni sem lá í rúmi fram á gangi. Hann var mjög tekinn, virkaði sárkvalinn og sagðist vera svangur. Af samtölum hans við starfsfólkið þarna heyrðist mér hann vera einn af  “góðkunningjum” kerfisins. Hann var að því ég held með brisbólgu, sem eru víst mjög sársaukafull, en þar sem hann var áfengissjúklingur sem sinnti ekki læknisráðum né meðferð var lítið hægt fyrir hann að gera. Honum var því gefin ein jógúrt og sendur aftur út á götu.

Það er kreppa en mikið vona ég að nýr heilbrigðisráðherra nái að bæta forgangsröðunina svo við getum gert betur og  komið til móts við fólk sem mest þarf á því að halda.

Hræðslan er afl valdsins. Valdhafar um allan heim hafa alltaf óttast þegna sína því þegnarnir veita völd og þegnarnir geta líka tekið völdin til baka. Valdhafarnir beita því óttanum til að friða eigin hræðslu. Þeir ógna og hræða þegna sína, kúga þá til hlýðni. Skýrustu dæmin af þessu tagi eru harðstjórar, einræðisherrar sem kúga þegna sína með ofbeldi. Pinochet, Pol Pot, Papa Doc. Allir steyptir í sama mót. Hræddir litlir karlar sem hræddu aðra til að sefa eigin hræðslu. Hundruðir annarra hafa fetað sömu slóð. Fyrr eða síðar hefur hins vegar alltaf orðið til afl sem hefur risið upp og boðið hræðslunni byrginn.

Enginn skyldi ætla að hugsunarháttur sem þessi einskorðist við einræðisherra. Lýðræðislega kjörnir valdhafar þjást af sömu hræðslu, kannski ekki í sama mæli en engu að síður. Og ekki bara þeir. Heilu þjóðfélagshóparnir, valdastéttir sem lifa í stöðugum ótta við að missa yfirburði sína og völd. Völd sem þeir hafa ekki unnið til. Eins og feðraveldið.

Undanfarin ár hafa raddir róttækra femínista hljómað hærra í íslensku þjóðfélagi en þær hafa gert frá stofnun Kvennalistans. Það er vel. Hávær femínísk umræða skelfir hins vegar litla hrædda karla sem óttast um þá yfirburðastöðu sem þeir hafa haft í þjóðfélaginu frá upphafi vega. Án þess að hafa unnið fyrir því. Litlu hræddu karlarnir reka því upp ramakvein. Og fjöldi lítilla kúgaðra kvenna taka undir grátkórinn, einfaldlega vegna þess að þær kunna ekki annað.

Á síðustu dögum hefur keyrt um þverbak hjá grátkórnum. Hvers vegna? Jú, vegna þess að það hriktir svo í stoðum feðrveldisins að grátkórinn óttast um undirstöður sínar sem valdastéttar. Vegna þess að ung róttæk kona vogar sér að standa upp og sýna hvað í hana er spunnið. Sýna hvað í konur er spunnið. Ung róttæk kona sem brýtur af sér hlekki feðraveldisins. Það gerir hún ekki fyrir sig, heldur fyrir allar konur og alla karla. Það gerir hún til að tryggja börnunum okkar réttlátt þjóðfélag, jöfn tækifæri, jafna framtíð. Og ef litlir hræddir karlar og litlar hræddar konur þurfa að gráta og kveina þess vegna þá er það bættur skaðinn. Fyrir þetta hugrekki sitt þarf þessi unga róttæka kona hins vegar að þola slíka meðferð í almennri umræðu að það jaðrar við mannorðsmorð. Það er eina leiðin sem grátkórinn kann að beita, skapa ótta og hræðslu til að sefa sinn eigin ótta og sína eigin hræðslu. Grátkórinn ræðst á ungu róttæku konuna, reynir að gera hana tortryggilega, lýgur upp á hana. En unga róttæka konan brotnar ekki, hún bognar ekki einu sinni heldur stendur keik. Hún hefur réttlátan málstað að verja og hún veit það. Ég tek hatt minn ofan fyrir ungu róttæku konunni og stend einhuga með henni. Þessi unga róttæka kona er Sóley Tómasdóttir.

Freyr Rögnvaldsson
Greinin birtist áður á Smugunni 17. febrúar 2010

Ég fór sátt að sofa í gær. Félagar í VG hafa sett saman sterkan lista sem vonandi skilar fjölda atkvæða í borgarstjórnarkosningunum í vor.

Ég studdi sérstaklega við bakið á tveimur öflugum konum, Sóley Tómasdóttur og Elínu Sigurðardóttur. Þær komu báðar mjög vel út.

Sóley hreppti 1. sætið og mun leiða þennan öfluga lista félaga úr VG í kosningum í vor. Sóley er að mínu mati vaxandi stjórnmálakona sem hefur sýnt og sannað að hún er með hjartað á réttum stað og vel treystandi til góðra verka.

Elín endaði í 4. sæti á eftir hástökkvaranum Líf Magneudóttur. Elín sem stefndi á 3-4 sæti má vel við una. Ég hef starfað mjög mikið með Elínu, sérstaklega í ungliðahreyfingunni, og hef mjög góða reynslu af því samstarfi. Elín er kraftmikil, öflug og réttsýn. Berst fyrir þeim sem minna mega sín og ég hlakka til að fylgjast með henni í pólitíkinni á komandi árum.

Listinn í heild sinni er flottur og öflugur.

Sóley Tómasdóttir
Þorleifur Gunnlaugsson
Líf Magneudóttir
Elín Sigurðardóttir
Davíð Stefánsson
Herman Valsson

og næst inn væri ungliðinn Snærós Sindradóttir, formaður UVG í Reykjavík.

Steingrímur J. Sigfússon byrjaði erindi sitt á því að leggja út frá spurningunni  - Hvernig finnst okkur að myndin af okkur Íslendingum eigi að vera? Mig langar að nýta þetta sjónarhorn hans með því að spyrja ykku- Hvernig finnst ykkur að myndin af okkur, Vinstrihreyfingunni - grænu framboði eigi að vera?

Eftir allt of langa setu nýfrjálshyggju og hægri manna. Eftir áratuga sóðaskap, græðgi og valdabaráttu þar sem hver maður (karlmaður) reyndi að skara eld að eigin köku tók ríkisstjórn okkar við. Ríkisstjórn Vinstrihreyfingarinnar - græns framboðs og Samfylkingarinnar.

Í umboði kjósenda tóku þessir flokkar að sér að taka til. Ég verð að segja að mér finnst ansi vel að verki staðið á skömmum tíma. Fulltrúar okkar á þingi hafa unnið þrekvirki, lagt nótt við dag í að sópa saman brotin, heyja varnarbaráttu eða jafnvel stórbæta hag hópa í samfélaginu líkt og Katrín Jakobsdóttir gerði með hækkun grunnframfærslu námslána.

Því miður hafa öll þau góðu mál sem við höfum náð fram ekki fengið athygli sem skyldi. Okkar góðu mál hafa fallið í skuggann af eilífum innanflokkserjum sem helst virðast vera háðar í fjölmiðlum. Sú orka sem við eigum að vera að nýta til að koma til móts við þarfir Íslendinga á þessum tvísýnu tímum hefur farið í að slökkva elda sem við sjálf erum búin að kveikja.

Af hverju eyðum við ekki tíma okkar í að slökkva þá elda sem Sjálfstæðisflokkurinn og Framsóknarflokkurinn kveiktu? Og að sjálfsögðu að bjarga heiminum í leiðinni.