Ég lenti í því á dögunum að verða veik og enda á sjúkrahúsi. Fékk allt í einu heljarinnar hausverk, svima, dofnaði í hægri helming líkamans og maðurinn minn dreif mig upp á spítala. Þar hélt fólk að ég væri að fá heilablóðfall en ég varð fyrst verulega hrædd þegar ég uppgötvaði það að ég gat ekki lengur talað. Fyrst sagði ég vitlaust orð, allt önnur orð en ég ætlaði mér að segja en síðar kom ég engu upp nema hljóðum sama hvað ég reyndi. Ég var send í miklar rannsóknir en er sem betur fer orðin heilbrigð í dag og engin útskýring hefur fundist á þessum veikindum. Ég er ekki frá því að þessi lífreynsla sitji eilítið í mér ennþá og ekki síst þá vakti þetta mig til umhugsunar um ýmsa hluti m.a. stöðu heilbrigðis- og velferðarkerfisins, réttindi sjúklinga o.s.frv.
Ég ætla ekki að fara að gagnrýna það fólk sem annaðist mig, enda var stjanað við mig eins og mögulegt var og ég hef ekkert nema gott að segja um það fólk sem annaðist mig. Heilbrigðisstarfsfólk vinnur sín verk vel við ótrúlega erfiðar aðstæður, fjárskort og oft á tíðum við ófullnægjandi aðstöðu.
Mér fannst það þó langt frá því þægilegt að liggja á stórri stofu, í tveggja metra fjarlægð frá næsta rúmi og verða því óhjákvæmilega áheyrandi að mjög persónulegu samtali konu við heilbrigðisstarfsmann. Samtal sem ég er handviss um að ekki var ætlast til að hlustað væri á. Aðstaðan bauð þó ekki upp á annað. Þessi kona þurfti sárlega á hjálp að halda frá velferðarkerfinu sem ekki bauðst. Hún endaði því hjá heilbrigðiskerfinu sem gat eingöngu tekið á þeim líkamlegu kvillum sem af ástandinu hlutust en svo miklu meira þurfti til að þessi kona gæti notið lífsins sem skyldi.
Þegar ég var að bíða eftir því að vera lögð inn á deild heyrði ég líka mikið í manni sem lá í rúmi fram á gangi. Hann var mjög tekinn, virkaði sárkvalinn og sagðist vera svangur. Af samtölum hans við starfsfólkið þarna heyrðist mér hann vera einn af “góðkunningjum” kerfisins. Hann var að því ég held með brisbólgu, sem eru víst mjög sársaukafull, en þar sem hann var áfengissjúklingur sem sinnti ekki læknisráðum né meðferð var lítið hægt fyrir hann að gera. Honum var því gefin ein jógúrt og sendur aftur út á götu.
Það er kreppa en mikið vona ég að nýr heilbrigðisráðherra nái að bæta forgangsröðunina svo við getum gert betur og komið til móts við fólk sem mest þarf á því að halda.
March 7th, 2010 at 12:29
Mér finnst líklegast að þu hafir fengið snert af framsókn, einkennin eru allavegana svipuð og hjá týpískum framsóknarframagosa, segja eitthvað sem enginn skilur og finna ekki fyrir vinstrihliðinni ef þeir eru í hægristjórn og aftur öfugt.
Ég hélt nú reyndar að þetta væri ólæknandi sjúkdómur ern þú hefur greinilega fengið aðeins snert af honum.
En af gamni slepptu, þá er það gott að þú ert orðin fullfrísk aftur, en þetta er óhugnarleg lýsing samt. sérstaklega þetta með að missa stjórnina á talinu. Ég hefði ekki viljað lenda í þessu, hvorki sjálfur né sem aðstandandi.