Samkvæmt nýjustu könnuninni um fylgi flokka í Reykjavík kemst Jón Gnarr ekki inn í borgarstjórn. Það kemur mér satt að segja á óvart en er satt að segja fegin. Þó að mér finnist djókið ágætt held ég að þau verkefni sem eru framundan í Reykjavík séu þess eðlis að við þurfum annað en bara góðan húmor til að ná tökum á ástandinu og forgangsraða rétt. Þar kemur Sóley Tómasdóttir sterk inn. Hún er reyndar annálaður húmoristi líka, en jafnframt með reynslu, hugsjónir og rétta forgangsröðun.
Talandi um húmor og pólitík þá var Þráinn líka mjög fyndinn í morgun þegar hann upplýsti kjósendur um að 5% þjóðarinnar væru fábjánar. Ég er ekki viss um að Þráinn hafi haft erindi sem erfiði í því að sannfæra fólk um réttmæti listamannalauna.
Ég fór annars á setningu Búnaðarþings um daginn og hlustaði þar m.a. á ræðu Jóns Bjarnasonar, landbúnaðar- og sjávarútvegsráðherra. Hann hafði ekki húmor fyrir auglýsingum Símans þar sem fimmmenningarnir í lopapeysunum fúlsa við þorramatnum, fannst þetta lítilsvirðing við þjóðlegar hefðir. Ég hafði aldrei litið svo á þessa auglýsingu, enda finnst mér hún miklu frekar gera grín að þessum mönnum sem þykjast karlar í krapinu en þora svo ekki að smakka pínu þorramat.
Að lokum um húmorsleysi því ég hef nákvæmlega engann húmor fyrir þessari (kannski) fyrirhuguðu þjóðaratkvæðagreiðslu komandi helgi.
