Drífa

Ætli það séu til einhverjar óskráðar reglur, einhver dulin formúla. Ætli einhver æðri vera sitji fyrir ofan okkur og leiki sér að því að fokka upp örlögum okkar og tímaröð..
Ef ekki, hvers vegna eru þá sumir hlutir eins og þeir eru??

Hvers vegna er það, að það kemur aldrei neinn í heimsókn til manns þegar heimilið er hreint og fínt? En þegar ástand heimilisins er sem verst og maður stendur á hlýrabolnum með úfið hárið, þá banka upp á sjaldséðir gestir. Ekki vinir mans eða neitt þannig, heldur ættingjar og svona sparigestir. Ömmur og frænkur mannsins mans, sem maður hefði eytt tveim dögum í að pússa húsið fyrir ef maður hefði átt von á þeim.

Hvers vegna hittir maður aldrei fyrrverandi kærasta eða fyrrverandi kröss þegar maður lýtur óvenjulega vel út? Eða bara sæmilega út? Af hverju þarf það alltaf akkúrat að gerast þegar maður á versta daginn sinn útlitslega séð. Þegar maður lítur út eins og vofa og að það hafi liðið yfir mann fyrr um daginn (sem jafnvel gerðist). Af hverju þá? Svo hin manneskjan geti horft á mann og hugsað, æ æ hvað kom fyrir hana. Mér sem mynnti að hún hefði verið svo sæt hér í gamla daga.

Þetta geta ekki verið tilviljanir.

Við vinkonurnar vorum að ræða þessi mál áðan og sögurnar sem studdu þessar kenningar eru of margar til að vera tilviljunarkenndar. Hver er það sem passar upp á þetta?

Ætli þetta sé eitthvað jobb sem býður sumra eftir þetta líf? Sitja uppi og passa að þegar einhver skýst út með ruslið, þá labbi einhver úr fortíðinni framhjá akkúrat á þeirri sekúndu. Sitja svo og hlæja og skemmta sér yfir því. Þekki nú ansi margar kvikindislegar manneskjur sem hefðu gaman að því að gegna því.

This entry was posted on Wednesday, September 28th, 2005 at 16:30 and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.