Drífa

Hérna eru nokkrar nýjar myndir af krökkunum mínum og nauðsynlegt að með fylgji smá mömmumont. Gengur ekki að eiga bloggsíðu og monnta sig aldrei á börnunum sínum og dásama þau.

Þetta er hún Hildur Arney.
Hún er fædd 14. febrúar 2005 og er 20 mánaða. Verður 2 ára eftir 4 mán.

Hún er auðvita lang besta og fallegasta stelpan í heiminum.
Litli glókollurinn, alger grallari og alger prinsessa, fyndin blanda.
Er strax farin að vilja stjórna því í hvað hún fer = bleika skó og sokka!

Þetta er stóri strákurinn minn hann Benedikt. En hann er 5 ára, fæddur 4. júní 2001.

Og að sjálfsögðu er hann best heppnaðasta strákaeintakið. Langbestur og sætastur.
Hann er einstaklega góður og skemmtilegur strákur og sérstaklega góður stóri bróðir.

Maður bara verður að halda áfram að framleiða fleiri þegar maður á svona einstaklega vel heppnuð börn . Svo þæg og góð, eru bæði einstaklega skapgóð og þægileg börn. Ég þarf t.d. aldrei að svæfa þau eða vakna á nóttunni með þau og hef aldrei upplifað neina alvarlega óhlýðni, brjálæðisköst eða frekju hjá börnunum mínum. Ég á sko bestu börn í heimi

Það eru alltaf fullt af nýjum myndum af þeim á síðunum þeirra og fréttir í vefdagbókunum. En heimasíðurnar eru læstar að hluta. Ef þið viljið skoða, endilega sendið bara póst og sækið um aðgang (í gegnum heimasíðurnar) og það er aldrei að vita nema ég veiti ykkur aðgang

Já er ekki kominn tími til opinberunar hér á blogginu. Eins og meðfylgjandi mynd ber vitni um þá er von á fjölgun hér á Brávallagötunni. Við skötuhjú eigum von á okkar þriðja barni og er það væntalegt 26 febrúar 2007.
Á myndinni er ég komin 22 vikur á leið. En fyrir þá sem skilja ekki meðgönguvikur - þá er það ca. 5 mánuðir.

Meðgangan hefur gengið vel hingað til. Ég þurfti að fara í aðgerð til að sauma fyrir leghálsinn (cerclage) til að reyna að hjálpa þessu barni að stoppa lengur inn í bumbunni en stóra systir. Ég verð að fara mjög varlega þessa meðgöngu, taka því rólega og fara vel með mig til að passa upp á bumbu, barn og saum. Ég varð því að hætta að vinna strax við aðgerðina og má ekki erfiða neitt. Vera dugleg að hvíla mig og passa að ég fái ekki verki og svona.

En það er engin ástæða til að vorkenna mér. Ég sit ekkert heima og læt mér leiðast. Hef nóg að gera við að lesa heimildir fyrir ritgerðina mína. Það er allavega kostur, að það þarf ekki að erfiða neitt líkamlega við ritgerðarsmíð.

Ég er alltaf miklu duglegri að skrifa á síður barnanna minna heldur en hingað inn og er búin að gera síðu fyrir bumbulinginn, þar sem ég blogga um meðgönguna og svona. Þeir sem hafa áhuga get kíkt Þar eru líka útskýringar á leghálsbilun og cerclage saum.

Heimasíða litla bumbubúans

Meðgönguteljari:

Undanfarið ár hef ég skömmustulega litið undan og reynt að afsaka mig - þegar fólk spyr mig hvernig mér gangi í skólanum, hvort ég sé byrjuð á ritgerðinni minni?

En ég er “ein af þeim” sem fór að vinna og ætlaði að gera BA ritgerðina með vinnunni, en svona byrjaði aldrei á henni. Ein af þeim já. Ég hef aldrei kunnað við að ljúga og hef því aldrei sagst vera að gera BA ritgerðina, heldur hef ég alltaf sagt að ég sé AÐ fara að gera hana.

En nú hefur loks orðið breyting þar á. Nú get ég loksins horft stolt í augun á fólki og svarað ákveðið. JÁ ég er að vinna að BA ritgerðinni minni NÚNA og mun skila henni um jólin.

Í dag steig ég svo stórt skref í ritgerðarskrifunum, eða öllu heldur reyndi ég að stíga það..

Ég hafði mælt mér mót við kennarann sem ég hyggst skrifa hjá, klukkan 10 í morgun. Var búin að undirbúa mig vel undir fundinn með því að lesa mikið og leita að heimildum. Var ferlega stressuð, vildi hafa allt á hreinu áður en ég hitti hana og sofnaði í gærkvöldi með námsbók í andlitinu.

Ég hef lítið komið nálægt háskólasvæðinu síðan ég fór síðast þar í próf fyrir jólin í fyrra. Þá hafði kennarinn minn aðsetur í Gamla Garði. Ég komst ekki að Gamla Garði vegna framkvæmda, en einhver elskuleg verkakona færði til fyrir mig girðingu svo ég kæmist þar að. Ég gekk að hurðinni, en þar mætti mér önnur hindrun, sama hvað ég reyndi þá gat ég ekki opnað hurðina, það fór ekki á milli mála, hurðin var harðlæst. Ég tróð mér út um op á hliðinu aftur og reyndi aðra hurð hinumegin á húsinu en allt kom fyrir ekki, húsið var læst í bak og fyrir. Kennarinn hlaut að vera kominn með nýja skrifstofu.

Ég fór yfir í Odda og endaði inn á skrifstofu félagsvísindadeildar og spurði dömurnar þar hvort þær vissu um breytt aðsetur kennarans. Þær fullvissuðu mig um að kennarinn minn væri enn með aðsetur í Gamla Garði og fullvissuðu mig um að hurðin væri í raun ekki læst, heldur bara stíf, og ég sjálf eflaust bara frekar aum. Ég fór því aftur yfir á Gamla Garð og reynslunni ríkari færði ég sjálf hliðin til og gekk rakleiðis að bakhurðinni aftur. Já fór ekki á milli mála að hurðin var harðlæst. Eftir smástund birtist stúlka fyrir innan hurðina, sem var að ganga um þarna inni og brosti til mín (eins og ég væri bara að dást að útsýninu inn um hurðina) og labbaði í burtu. Ég bankaði og eftir smá tíma kom stelpan aftur og í þetta sinn opnaði hún hurðina. Hún talaði íslensku með erlendum hreim. Ég spurði hana afhverju hurðin væri læst og hún svaraði mér að hurðin væri alltaf læst, ætti alltaf að vera læst, þú veist út af framkvæmdunum.. ?

Jæja klukkan var farin að nálgast hálf ellefu en ég var loksins komin inn í bygginguna. Þegar ég gekk eftir ganginum í átt að skrifstofu kennarans var ég farin að efast stórlega um að þessi fundur ætti eftir að eiga sér stað þennan dag. Ég varð því ekkert agalega hissa þegar kennarinn svaraði ekki þrátt fyrir að ég bankaði ítrekað á hurðina. Til að vera alveg viss hringdi ég í Svenna og bað hann að tékka á póstinum mínum, hvort við hefðum ekki örugglega ákveðið að hittast í dag klukkan 10 og jú þarna stóð það, skjalfest, skýrum stöfum frá kennaranum mínum. Það var orðið dagljós. Kennarinn minn ákvað að dissa mig og skrópa.