Mikið er skrítin tilfinning að hafa ekki BA ritgerð hangandi yfir sér lengur. Eftir að hafa legið á herðum mér sem hryllings byrði í marga mánuði. Er ekki frá því að því fylgi smá spennufall.
En aðallega endalaus gleði og léttir samt.
Tekið er við hamingjuóskum í kommentakerfi síðu. :o)
May the long time sun shine upon you.
All love surround you.
And the pure light within you.
Guide your way on.
Snatam Kaur er eina hindrunin á milli mín og taugaáfalls. Mæli með því að þið kveikið á hátölurunum og hugleiðið og ómið.
Í tilefni af síðustu færslu sem fjallaði um fordóma í garð fatlaðra kemur þessi hér. Það hefur verið mikið rætt um hvaða orð eigi að nota um fatlað fólk og hvernig þau skuli notuð.
Fatlað fólk, er það fólk með fötlun eða fatlaðir, eða fatlað fólk?
Sumir vilja ekki að fatlaðir sé notað, heldur fatlað fólk - þið vitið með áherslu á að það sé líka fólk. Sumir vilja nota
En til að flækja þetta enn meira þá eru talsmenn breska félagslega líkansins með mikla áherslu á að það sé ekki talað um að fólk sé “með” fötlun. Fólk sé með skerðingu en það er fatlað af samfélaginu. Samfélagið fatlar það með því að hefta það og útiloka. Norræna tengslalíkanið skilgreinir fötlun sem misbrest á milli samfélags og einstaklings og bendir á að fötlun sé aðstæðubundin (t.d. að blindur maður sé ekki fatlaður þegar hann talar í síma).
Það er rosalega erfitt að tala rétt um fatlað fólk og sumir þora hreinlega ekki að tala um þennan hóp af hræðslu við að segja eitthvað vitlaust og fordómahlaðið. Auk þess fá flest orð á sig neikvæða merkingu með tímanum þó þau séu upprunalega hugsuð sem flott og fordómalaus orð til að leysa af hólmi eldri og fordómafyllri orð. (”sbr. ertu eitthvað þroskaheftur”?)
En stundum þarf ekkert svo flókna lausn á vandamálunum. Á ráðstefnu sem fjallaði um málefni fatlaðra og sótt var af fötluðu og ófötluðu fólki, var til umræðu hvað þroskaheftir vildu láta kalla sig. Einstaklingur með Downs heilkenni svaraði þeirri spurningu einfaldlega á þennan hátt:
“Kallið okkur bara herra og frúr!”
Í Blaðinu 11. september er grein, eða fréttaskýring, sem fjallar um kynferðislegt ofbeldi sem á sér stað innan samfélags fatlaðra. Ég vilja byrja á að vekja athygli á því að konum með þroskahömlun er mismunað þegar kemur að kynferðisafbrotamálum, það gilda ekki sömu lög umþær konur og aðrar og eru refsingar við því vægari en í öðrum nauðgunarmálum. (Því það er yfirleitt talað um að afbrotamaður misnoti sér þroskahömlun þeirra).
Þessar konur eru í mikilli áhættu að verða fyrir ofbeldi, sérstaklega kynferðislegu ofbeldi og það er því mikil þörf að vekja athygli á því og ég klappa því duglega fyrir blaðamanninum að gera það.
En verð samt að benda á hvað þessi grein undirstrikar rosalega þá fordóma sem eru í garð fatlaðra.
Gert er lítið úr konum með þroskahömlun og þeim líkt við börn.
Heimildarmaðurinn horfir bænaraugum á blaðamann og ítrekar að þroskaheftu fórnalömbin í þessum málum séu í raun og veru börn - börn sem aldrei fullorðnast. Þar sem þau muni aldrei öðlast aukinn þroska muni þau aldrei eiga möguleika á því að vinna úr ljótum minningum seinna meir. “Það litla sem er í kollinum á þeim skemmist bara og skemmist og með hverju tilviki skaddast einstaklingurinn meira“.
Svo er látið hljóma eins og perraskapur þrífist almennt í öllu samfélagi fatlaðra. Alhæft um þetta samfélag út frá þessum fáu einstaklingum sem verið er að ræða um.
Þessi lýsing hér á neðan gæti alveg átt við um marga ófatlaða unga menn líka auk þess sem þeir sem brjóta á fötluðum konum eru einnig í mörgum tilvikum ófatlaðir.
“Klámvæðingin nær mjög sterkt til þessara drengja og þeir skoða mikið klámefni, sem vitaskuld hefur áhrif á þá. Ég veit dæmi þess að tveir þeirra skipti stúlku á milli sín ef einn þeirra er í sambandi þá veitir hann öðrum aðgang. Það er mikill perraskapur sem þrífst í þessu samfélagi. Þessir ungu menn bera hvorki virðingu fyrir sjálfum sé né öðrum. Siðblindan er algjör”
Samfélag fatlaðra er eins og allir vita fullt af úrkynjuðum einstaklingum sem eru barnsleg, ómanneskjuleg og með óhemjandi og óeðlilegar kynhvatir.
Það var einmitt í þessum anda sem mannkynbætur tuttugusta aldarinnar rökstuddu að loka fatlað fólk inni, aðskilja kynin og vana þau (gera ófrjó) til að þau myndu örugglega ekki fjölga sér með hræðilegum afleyðingum, hnignun samfélagsins og úrkynjun.
Já þá er þessi merkisdagur runninn upp.
Í ár var veislan haldin í einrúmi á þjóðarbókhlöðunni.
Stefni á að bæta úr því þegar ég er tveimur óskiluðum ritgerðum fátækari.
Þvottavél, bíll og tölva eru loksins við ágætis heilsu á ný. (Já bílinn bilaði líka).
Nýja námið mitt er alveg ótrúlega spennandi og skemmtilegt, að vísu erum við að læra um hluti sem eru nú reyndar allt annað en skemmtilegir. En fyrir ykkur sem skiljið kannski ekki alveg hvað ég er að læra, þá er ég að læra lýðheilsufræði sem er íslenskan yfir public health. Er búin að skila einni ritgerð og sú fjallaði um mæðradauða í þróunarlöndunum.
Sonur er byrjaður í grunnskóla, stendur sig með príði og líkar mjög vel.
Ég er umhverfisvæn og ferðast ókeypis í strætó. Það er miklu betra að sitja í strætó og slaka á og hlusta á góða tónlist úr símanum sínum, heldur en að keyra, kúpla, bremsa, stoppa og festast í umferðinni, hringsóla þrjá hringi hjá HR og svo næst Versló og verða svo alltof sein.
Meistaraverkið er orðið 50 blaðsíður að lengd og samkvæmt síðasta word count 13.505 orð. Nú snýst vinnan aðallega um að endurrita, stytta og lagfæra. Rosalega seinlegt og mikið verk sem ég er að stelast til að taka mér pásu frá núna. (Lokaskil eru eftir 20 daga og útskrif í lok október).
Er að hlusta á Damien Rice sem aldrei fyrr, maðurinn er yfirnáttúrulegur snillingur.
Lífrækt ræktað nammi er víst hollt og megrandi. Alltaf.
Við Jóhanna Karen erum að byrja aftur í jóga og getum varla beðið. Síðast þegar við fórum hékk hún á haus að semja flóttaáætlun úr bumbunni og hana hlakkar því einstaklega mikið til að koma aftur og vera með fyrir alvöru og sjá þetta allt og heyra ódempað.
Um leið og hugurinn
hættir að tala
byrjar hjartað að hlusta
og lífið að blómstra
- Sri Chimnoy