Í Blaðinu 11. september er grein, eða fréttaskýring, sem fjallar um kynferðislegt ofbeldi sem á sér stað innan samfélags fatlaðra. Ég vilja byrja á að vekja athygli á því að konum með þroskahömlun er mismunað þegar kemur að kynferðisafbrotamálum, það gilda ekki sömu lög umþær konur og aðrar og eru refsingar við því vægari en í öðrum nauðgunarmálum. (Því það er yfirleitt talað um að afbrotamaður misnoti sér þroskahömlun þeirra).
Þessar konur eru í mikilli áhættu að verða fyrir ofbeldi, sérstaklega kynferðislegu ofbeldi og það er því mikil þörf að vekja athygli á því og ég klappa því duglega fyrir blaðamanninum að gera það.
En verð samt að benda á hvað þessi grein undirstrikar rosalega þá fordóma sem eru í garð fatlaðra.
Gert er lítið úr konum með þroskahömlun og þeim líkt við börn.
Heimildarmaðurinn horfir bænaraugum á blaðamann og ítrekar að þroskaheftu fórnalömbin í þessum málum séu í raun og veru börn - börn sem aldrei fullorðnast. Þar sem þau muni aldrei öðlast aukinn þroska muni þau aldrei eiga möguleika á því að vinna úr ljótum minningum seinna meir. “Það litla sem er í kollinum á þeim skemmist bara og skemmist og með hverju tilviki skaddast einstaklingurinn meira“.
Svo er látið hljóma eins og perraskapur þrífist almennt í öllu samfélagi fatlaðra. Alhæft um þetta samfélag út frá þessum fáu einstaklingum sem verið er að ræða um.
Þessi lýsing hér á neðan gæti alveg átt við um marga ófatlaða unga menn líka auk þess sem þeir sem brjóta á fötluðum konum eru einnig í mörgum tilvikum ófatlaðir.
“Klámvæðingin nær mjög sterkt til þessara drengja og þeir skoða mikið klámefni, sem vitaskuld hefur áhrif á þá. Ég veit dæmi þess að tveir þeirra skipti stúlku á milli sín ef einn þeirra er í sambandi þá veitir hann öðrum aðgang. Það er mikill perraskapur sem þrífst í þessu samfélagi. Þessir ungu menn bera hvorki virðingu fyrir sjálfum sé né öðrum. Siðblindan er algjör”
Samfélag fatlaðra er eins og allir vita fullt af úrkynjuðum einstaklingum sem eru barnsleg, ómanneskjuleg og með óhemjandi og óeðlilegar kynhvatir.
Það var einmitt í þessum anda sem mannkynbætur tuttugusta aldarinnar rökstuddu að loka fatlað fólk inni, aðskilja kynin og vana þau (gera ófrjó) til að þau myndu örugglega ekki fjölga sér með hræðilegum afleyðingum, hnignun samfélagsins og úrkynjun.
jiminn!