Fimmtíu og eitthvað kílómetrar að baki, brattar brekkur, stramharðar ár og hrjóstrugir sandar. Ég er kominn heim, af fjöllum. Frábær helgi á enda, fimm daga fríið líka. Vinna í fyrramálið, dauði og djöfull.
Meira af liðinni helgi seinna. Lifðu í lukku, ekki í krukku.
Ég held nú til fjalla beint í faðm íslenskrar náttúru. Ég kem ekki af fjöllum fyrr en á mánudag. Ég horfi því fram fjóra sæludaga burtu frá öllum veraldlegum áhyggjum heimsins.
Góða helgi.
Djöfull er súrt að þurfa að leggjast undir sæng og reyna að sofa þegar sólargeislarnir herja á rúðurnar. Mikið andskoti verður heitt og loftlaus, jafnvel þá glugginn sé gapandi. En jæja, næturvakt í nótt og því best að hundskast aftur upp í og reyna að sofna.
Eftir fimm góða virka daga í fríi koma alltaf fimm dagar vinnu. Maður reynir að halda eins lengi og maður getur í fríið, fer jafnvel seinna að sofa en vanalega. Allt kemur þó fyrir ekki, alltaf byrjar ný törn. Svona er líf ofngæslumannsins, samansett af tveimur fimm daga kúrsum. Annar er góður hin er vondur. Hvítt og svart. Vinnukúrsinn reynir maður að þreyta í eins miklu móki og hugsunarleysi og mögulegt er. Öfugt við fríið þá vill maður losna við þessa fimm daga sem fyrst. Já, það byrjaði ný törn í dag.
Eftir að hafa lifað meinlætalífi í allann vetur var það ótrúlega skemmtileg tilfinning að sjá stöðuna á bankareikningnum mínum í morgun. Í morgun kom fyrsta útborgun sumarsins frá Íslenska járnblendifélaginu. Eftir þessa fallegu sýn afréðum við Guðrún Svava að fara í bæjarferð. Þar rann á mig kaupæði.
Kaupæði þarf reyndar ekki að vera svo slæmt ef maður er búinn að lifa heilan vetur í meinlætum horfandi löngunaraugum á hina og þessa hluti hugsandi: “Ég kem við hérna í sumar eftir fyrstu útborgun”. Öll mín kaup í dag voru því ekki skyndiákvarðanir heldur voru þau öll vel ígrunduð og margréttlæt.
Ég hef því ekki hið minnsta samviskubit þar sem ég sit hérna á nýja lakinu, í nýju ullar nærfötunum mínum (bol og buxum), nýja flísvestinu (windstopper), nýju gallabuxunum, nýju sokkunum (tveim pörum), nýju sandölunum mínum, með nýju húfunu, nýja andlitskremið sötrandi á nýja raunvíninu mínu.
Eyrún systir mín á afmæli í dag. Hún er fædd á þeim dýrðardegi 13. júlí 1978. Henni finnst aldurinn vera farinn að færast yfir sig og þess vegna segi ég ekki beinum orðum hversu gömul hún er orðin. Þið verðið bara að reikna þetta sjálf.
Til hamingju með daginn Eyrún mín, megir þú lengi lifa!
Ég er búinn að komast fyrir þær “bilanir” sem voru á síðunni. Þær voru óútskýrðar þannig að ég þurfti að setja síðuna upp frá grunni, en það var lítið mál. Nóg um það.
Hér eru myndir frá 17. júní, úr Skaftafelli, frá Hoftegi, sumarbústað fjölskyldunnar og að lokum tvær frá leitinni að Glym en þess má geta að hann fannst ekki.
Eitthvað hefur síðan verið í rugli síðustu daga. Ég er að vinna í því að laga þetta. Þetta virðist aðeins vera hjá þeim sem nota windows en eins og allir vita sem vilja þá er það handónýtt drasl. Síðan hefur hinsvegar verið í lagi í macintosh tölvum.
Ég mun reyna að ráða bót á þessu
Fyrr í vetur rifust menn um það hver væri mállefnalegur og hver ekki. Núna er aðalsportið að tala um gjár, djúpar gjár. Flestir virðast vera sammála um að einhversstaðar sé gjá. Mönnum ber hinsvegar ekki saman um það hvar gjáin eða gjárnar eru, milli hverra og hversu margar.
Í gegnum árin hef ég oft lesið um, heyrt af og séð myndir úr Skaftafelli. Í bókunum stóð að þar væri mikil náttúrufegurð. Allir sögðu staðinn vera líkt og vin í eyðimörkinni. Myndir sýndu himneska fegurð. Samt sem áður dreif ég mig ekki að skoða þennan stað fyrr en um nýliðna helgi.
Nýlegar myndir
