Elías Jón

Fyrst þegar ég tók eftir jólaauglýsingunum núna í október þá hugsaði ég með mér: “hvur djöfullinn… alltaf byrjar þetta fyrr og fyrr”. Ætlaði svo að segja eitthvað ljótt um þessa slæmu þróun. Dró þó andann og hugasaði aðeins. Áttaði mig og ákvað að spara stóru- og ljótu orðin.

Eiríkur Hauksson og einhverjir krakkar (sem reyndar eru alveg örugglega nokkrum árum eldri en ég) sungu eitt sinn að þau vildu að alla daga væru jól. Ég söng að sjálfsögðu með, enda var þetta áður en ég áttaði mig á því hve mikið ég skerti frelsi náunga míns með söng mínum.

Við vildum öll að það væru jól alla daga þegar við vorum börn, og það vilja börn nútímans líka. Þar sem við erum svo heppin að búa við markaðshagkerfi þá eru þessar óskir ekki tilgangslausar. Þessar ótímabæru jólaauglýsingar eru aðeins viðbrögð markaðarinns við okkar óskum, sérstaklega þó barnanna.

Annar hlutur sem fólk viðrist ekki gera sér grein fyrir er sú staðreynd að það halda ekki allir jólin á sama tíma. Þannig að þarna ósýnilega enn einu sinni að grípa inn í þágu jafnréttis og reynir að gera sitt besta við að eyða þeirri mismunun sem hefur verið uppi gagnvart þeim sem ekki halda jólin í desember.

Eins og allir vita þá er markaðurinn góður og ósýnilega höndin sér öllum fyrir jafnrétti og jöfnuði. Allt þvaður um að þessi svoköllluðu “ótímabæru” jól séu runnin undan rifjum gráðugra kaupmanna er auðvitað ekkert annað en innihaldslaust þvaður.

Mér þykir það ávallt jafn sérstakt að sjá það þegar fréttastofa Ríkissjónvarpsins textar fréttir er varða heyrnarlausa og -daufa. Ekki það að mér finnist að það eigi ekki texta þær heldur þykir mér sú staðreynd að þær séu einu fréttir sem eru textaðar auk auðvitað frétta á öðrum tungumálum en Íslensku sorgleg.

Í fréttatímanum í kvöld var einmitt ein frétt sem tengist málefnum þessa hóps og var hún textuð en aðrar ekki. Ég fór því að velta því fyrir mér hvort að íslenskar sjónvarpsfréttir væru aðeins fyrir heyrnarheila? Mig rámar reyndar í það að fyrir nokkrum árum hafi verið sett í gang starf er miðaði að því að textavæða allt eða flest efni Ríkissjónvarpsins í gegnum textavarpið. Ég reyndar ekki alveg viss, ef til vill fer ég með rangt mál.

Reyndar er það svo að einstöku sinnum býður ríkissjónvarpið upp á þessa þjónustu á síðu 888 í textavarpinu. En það er reyndar yfirleitt þegar um er að ræða einhverjar þjóðrembingslegar seremóníur. Væri ekki eðliegar að nýta þessa þjónustu frekar í fréttatímum?

Kannski þykir ráðamönnum þetta ekki skipta neinu máli lengur nú þegar netvæðing landsmanna er jafnmikil og raun ber vitni. Ef svo er þá hlýtur það að vera lágmarkskrafa að fréttatímar Ríkissjónvarpsins sem byrtir eru á netinu séu textaðir. Þangað til svo verður hlýt ég að spyrja mig að því hvort heyrnarlausir og -daufir séu annarsflokks borgarar í þessu landi?

Stundum hallast ég að því að rigning og logn sé besta veður sem hægt er að hugsa sér. Það er bara svo sérstök tilfinning að standa úti og láta rigna beint ofan á sig, svolítið eins og maður sé inni en samt úti.

Núna er einmitt regn og blíða þannig að ég hvet ykkur til að fara út og láta rigna á ykkur, þá skiljið þið kannski hvað ég er að fara. Ekki skemmir heldur fyrir að anda að sér ferskum angann haustsins sem magnast svo mikið upp við vökvunina.

Drífið ykkur út í rigninguna!

Er það fortíðarþrá hjá mér að súpa Svala daginn út og inn, og jafnvel þegar ég vakna náttþyrstur?

Ég veit það ekki. Svali var það flottasta þegar ég var barn. Jón Páll drakk Svala, þarf ég að segja meira? En svo kom auðvitað fullt af flottari nýjungum og Jón Páll gaf upp öndina.

Í dag er Svalinn enn til og vætir kverkar mínar daglega, þó að hann sé kannski ekki það flottasta. Kannski er þetta bara tímabil sem ég að ganga í gegnum?

Þessi frétt staðfestir grun minn. Íslendingar eru upp til hópa ástfangnir af mengandi stálklumpum, taka þá framyfir allt annað.

Væri ekki gáfulegra að fækka bifreiðum heldur en að stækka stöðugt það svæði sem þeim tilheyrir?

Afhverju í ósköpunum bjóða allar kaffistofur háskólasvæðissins upp á svona hrikalega vont kaffi. Það er sama hvar maður fer á þá fær maður nær ódrykkjarhæft sull í málið sitt. En af sökum óstjórnlegrar koffínfíknar minnar þá læt ég mig hafa það að innbyrða þessann hrylling og borga fyrir hann í þokkabót.

En svona er markaðurinn. Ef fólk kaupir drasl þá er þeim selt drasl. Ef ég hætti að kaupa drasl þá verður áfram selt drasl. Ef ég hinsvegar fæ fólk í félag með mér til þess að hætta að kaupa drasl þá verður ekki selt drasl. Þess vegna eru nú verkalýðsfélög og önnur hagsmunasamtök til.

Er einhver til í byltingu?

Er bloggið hans Freys einhverskonar gjörningur af hans hálfu. Gjörningur manns sem veit að hann hefur skoðanna- og tjáningarfrelsi auk tækja til að nýta það… en velur að gera það ekki?

Það er ekki ólöglegt fyrir menn að eiga kynmök við hross. Þýðir þetta þá að allir hlutir sem ekki eru bannaðir með lögum séu löglegir? Hverjum hefði svosem dottið í hug að setja lög sem banna mönnum að eiga kynmök við hesta?

Svíar fundu sig knúna til þess að setja slík lög fyrir stuttu. Lög sem fólu í sér bann við við kynlífi með dýrum voru sett í kjölfar þess að framleiðsla á dýraklámi hafði aukist í kjölfar góðs árangurs í baráttunni gegn barnaklámi. Hvað skildu þeir þurfa að banna næst?

En sumum dreymir ekki bara að stunda lostafull athægi með dýrum. Sumir verða einfaldlega ástfangnir af þeim. Í Mosaík í gær var kynnt nýtt leikrit sem sýnt verður á nýja sviði Borgarleikhússins. Það fjallar um vel stæðann arkítekt á hátindi ferils síns sem hefur verið hamingjusamlega giftur í 22 ár, þegar hann hittir Sylvíu. Hann fellur fyrir henni, hún er ástin í lífi hans. En hver er Sylvía? Tjah… hún er geit.

“Það er alltaf gott veður á Akureyri!” Hver hefur ekki heyrt þessa staðhæfingu? Líklega flestir. Þetta er hinsvegar ekki satt. Út frá eiginn reynslu dreg ég þá ályktun að þar sé alltaf rigning.

Santiago de Compostela er ein af mínum uppáhalds borgum. Þar er líka alltaf rigning. Ég er því ekki á nokkurn hátt að lasta Akureyri með því að benda á þessa einföldu staðreynd. Akureyri er fallegur og heillandi bær.

Íslendingar eru upp til hópa veðurfræðinötterar, en þó aðallega sóldýrkendur. Það er þannig með sóldýrkun eins og aðra trú að því minna sem þú sérð af guði þínum því staðfastari verður þú í trúnni.

Á þann hátt er mun rökréttara að trúa á sólina, já eða dökk ský, heldur en að trúa því að einhver andi sem sem enginn hefur séð, heyrt í, fundið fyrir eða orðið var við á nokkur einasta hátt sé almáttugur. En sólin er jú ein af forsendunum fyrir því að líf þrífist yfir höfuð á jörðinni auk þess að vera áþreyfanleg og birtast okkur öðru hvoru.

Svo má auðvitað deila um það hvort að við getum á nokkurn hátt haft áhrif á sólina sem hefur líf okkar í hendi sér. Það er jú yfirleitt þannig með þá sem eru almáttugir að þeir láta ekki segja sér fyrir verkum eða hlusta á skoðanir annarra.

Ég trúi á sólina en ég dýrka hana ekki. Ég trúi á rigningu en ég dýrka hana ekki. Ég trúi á kaffi og ég dýrka kaffi.

Svo ég víki mér til Akureyrar. Þá þykir mér það ljótur leikur af þeim sem þar búa að tæla sóldýrkendur þangað með lygum, fölsunum og blekkingum. Svona rétt eins og Gunnar í Krossinum tælir sín fólk með loforðum um andlega fullnægjingu.

Akureyringar ættu heldur að laða til sín gesti með því auglýsa sig sem fallegann bæ (sama hvernig viðrar) sem hefur upp á margt að bjóða. Þar er meðal annars stórgott listasafn sem rekið er á metnaðarfullann hátt.

Svo ætti ég að gera mér grein fyrir því mannslíkaminn þarfnast hvíldar sem og hugurinn.