Nafnlaus

Það er eins og Davíð Oddson hafi skilið allt samann eftir í forsætisráðuneytinu. Hann virðist gjörsamlega hafa misst það.

Tilraun hans til þess að vera fyndinn, beinskeyttur og jafnvel móðgandi, á Alþingi gær, virðist gjörsamlega hafa mistekist. Allir keppast nú um að titla sjálfa sig “afturhaldskommatitt” eins hann Davíð okkar kallaði Samfylkinguna í gær.

Ekki er það vegna þess að menn vilji tengja sig við Samfylkinguna, heldur vegna þess að það eru næstum allir á móti því að Ísland sé á lista hinna staðföstu. Það er hlutur sem Davíð virðist ekki gera sér grein fyrir. Því verður þó ekki neitað að Davíð er staðfastur maður, staðfestu hans má jafnvel líkja við staðfestu nauts.

Davíð var einu sinni sagður hafa gott nef fyrir almenningi. Hann virðist hafa skilið lyktarskynið eftir í forsætisráðuneytinu. Haldór er sami gamli hundurinn sem eltir Davíð áfram í þeirri trú að hans lyktarskyn sé betra.

Staðreyndin er því sú að við höfum tvo gamla hunda í forystu ríkissins í utanríkismálum, hunda sem gera sér ekki grein fyrir því hvenær það er kominn tími til þess að stoppa og líta í kringum sig.

Davíð! Það er ekki í tísku að vera staðfastur… og það er ekki heldur fyndið!

Það er sagt um suma að þeir séu fámálir, en þegar þeir mæli þá sé það magnþrungið. Slíkt verður ekki sagt um mig. Ekki nema menn rjúki í rogastans við það að sjá nýja uppröðun á stöfum sem mynda orð efts á þessari síðu sem þú ert að virða fyrir þér.

Ég er hvorki fámáll né magnþrunginn að nokkru leiti. Reyndar á mælska ekki við í þessu formi og ekki heldur magnþrungi. Mér skilst að hér skipti öllu að vera stuttorður, jafnvel hnyttinn, og þekja sem minnst svæði.

Ég á í miklum erfiðleikum það að vera stuttorður, hvað þá hnyttinn. Ég er því farinn að efast um að ég eigi mér viðreysnarvon sem vef-krotari. Það gæti þó bjargað mér ef ég hefði frá einhverju að segja, einhverju spennandi úr lífi mínu.

Ég hef ekki frá neinu spennandi að segja úr mínu lífi. Kannski er það vegna þess að líf mitt er ekki spennandi. Það gæti líka verið vegna þess að ég er ekki nógu upptekinn af sjálfum til þess að þykja ég vera spennandi umfjöllunarefni. Í þessum heimi er ég oftar en ekki upptekin af einhverjum öðrum.

Ég virðist hafa mun meira gaman af því að lesa frásagnir annarra af sjálfum sér, fólki sem er upptekið af sjálfu sér. Stundum líður mér eins og ég þekki Lalla betur en sjálfan mig. Stundum læt ég hugann reika og ímynda mér að ég sé Jakob hoppandi um heiminn á kengúrupriki. Sverrir er svo laginn við að koma mér niður á jörðina og láta kengúruprikið hans Jakobs af hendi.

Ég ætti kannski að veita sjálfum mér meiri athygli, vera stuttorður og hnyttinn. Þetta er ekki góð byrjun. Og þó, þetta er eitthvað.

Skoh! Mitt lið, Ekvador, lagði sjálfa heimsmeistarana í knattspyrnu karla í gærkvöldi. Ég er gríðarlega stoltur af þeim og ber þá von í brjósti mér að annar HM-draumur þeirra(okkar) í röð sé um það bil að rætast.

Ég var í Ekvador tveimur mánuðum fyrir HM 2002. Ég hafði aldrei ímyndað mér aðra eins stemmningu og ég upplifði þá, samt voru tveir mánuðir í keppni. Þáttaka þeirra í keppninni hafði ótrúlega mikla þýðingu fyrir Ekvador og Ekvadora, þjappaði íbúum þess saman og gaf þeim von í þeim erfiðleikum sem þeir hafa átt við að etja.

Ég hef, fyrir löngu, gefið þá von frá mér að Íslenska karlalandsliðið í knattspyrnu muni nokkurntímann komast í lokakeppni HM. Ég er þó viss um að konurnar geri það, þá fyrr en seinna. Ekvador er því landslið númer eitt hjá mér í karlasparkinu. Viva el Ecuador!

Er ekki kominn tími til þess að stjórnmálaflokkarnir geri hreint fyrir sínum dyrum gagnvart kjósendum og opni bókhaldið?

Sumir flokkanna gefa reyndar upp öll fjárframlög umfram ákveðna upphæð. Það skýtur hinsvegar skökku við að þeir hafa aldrei þáð framlög umfram þessar ákveðnu upphæðir. Þessi regla þeirra er því í besta falli veikt skref í rétta átt, en í versta falli hrein sýndarmennska.

Menn segja að þessi regla sé til þess að virða nafnleynd þeirra einstaklinga sem styrkja flokkana. Sé svo þá ætti þessi regla eingönu að eiga við einstaklinga en ekki fyrirtæki. Upphæðir sem flokkarnir miða við ættu einnig að vera lægri, ég tel 100 þúsund krónur vera nær lagi en þær upphæðir sem þeir hafa hingað til miðað við. Upplýsingar um öll framlög fyrirtækja ættu hinsvegar að vera öllum aðgengilegar.

Eðlilegast, þykir mér, að flokkarnir setji sér sjálfir slíkar reglur í stað þess að býða eftir að lög verði sett um þetta. Þó ég telji æskilegt að flokkarnir opni gamalt bókhald samkvæmt þessum reglum þá viðurkenni ég fúslega að það kann að vera ósanngjarnt gagnvart þeim sem styrkt hafa flokkanna í þeirri trú að framlög þeirra yrðu ekki gerð opinber.

Flokkarnir eiga því sem fyrst að setja sér slíkar reglur sem ná yfir öll ókomin framlög. Á þann hátt geta þeir eytt allri óvissu og vænisýki gagnvart þeim. Það yrði flokkunum til framdráttar, ekki skaða.

Þá er enn ein vikan gengin í garð. Vonandi verður þessi jafn viðburðarlaus og allar hinar sem á undan eru gengnar. Það er nefninlega orðin hefð að þær séu viðburðarlausar. Ég mun ekki gera neitt til að gera þessa viku viðburðarríkari, það er nefnilega hefð fyrir öðru.

Eitt af því mikilvægasta í lífinu er að halda í hefðir. Hefðir tryggja tilbreytingaleysi og koma í veg fyrir að mannskepnan taki óþarfa áhættur. Vegna hefða getur maður líka gripið til hinnar frábæru röksemdafærslu: af því bara, þetta hefur alltaf verið svona. Það er góð röksemdafærsla sem aldrei bregst.

Áður en Ísland varð fullvalda ríki var hefð fyrir því að það væri undir stjórn Dana, það hafði hreinlega alltaf verið svoleis (a.m.k. nokkra mannsaldra). Hvað voru þessir hálvitar, sem börðust fyrir fullveldi, eiginlega að hugsa? Að þeir skuli hafa vogað sér að brjóta hefðir? Sjáið bara hvernig það er komið fyrir okkur núna!

Þannig að, þið sem látið ykkur detta það í hug að koma með nýjar hugmyndir, hugmyndir sem brjóta upp tilbreytingaleysi, hugmyndir sem brjóta hefðir, haldið ykkur á mottunni og farið eftir hefðunum. Þetta hefur alltaf verið svona.

Djöfull er gamann þegar þjóðin sameinast öll við blóta vondum kapítalískum einokunarfyrirtækjum (ólíufélögunum). Reyndar á ég ekki margar krónur inni hjá þeim þar sem ég hef aldrei átt né rekið bifreið. Ég hef samt sem áður ekkert á móti því að refsa þeim.

Þeim verður best refsað með því að við förum öll að taka strætó eða hjólum í vinnuna og/eða skólann. Koma svo allir saman nú, í skúrinn með bílinn!!!