Elías Jón

En á ný vorum við minnt á það hve vernduðu umhverfi við búum í. Á annan dag jóla bárust okkur hræðilegar fréttir frá Suður-Asíu. Fréttirnar versna með hverjum degi.

Ég ætla ekki tjá mig meira um þessa hræðilegu atburði, nóg um það í fréttunum.

Mig langar þó til að benda fólki sem langar til að hjálpa bræðrum okkar og systrum sem búa nú við mikla nauð á söfnun Rauða Kross Íslands. Hringið í 907-20-20 og eitt þúsund krónur munu renna til hjálparstarfsins í Suður-Asíu. Því miður er ekki margt sem við getum gert til að hjálpa, en öll fjárframlög, stór eða lítil, gera eitthvað gagn.

Þó svo jólin séu ekki formlega búin þá held ég að það sé komið nóg af þessu jólalúkki hérna. Ég samt sem áður í hátíðarskapi og býð spenntur eftir nýju ári um leið og ég nýt þess sem eftir er af 2004.

Eins og fram hefur komið þá seldi ég jólin, var að að vinna á aðfangadagskvöld og jólanótt. Það var ekki svo slæmt, gekk bara vel og leið ljúflega. Þrátt fyrir vinnuna gafst mér dýrmætur tími með fjölskyldunni sem var frábært. Ég fékk heilann helling af góðum gjöfum og gaf nokkrar líka. Allir voru ánægðir með sitt og nutu samverunnar.

Þetta voru bara fín jól, ég hef þó lofað sjálfum mér að selja ekki næstu.

Ég veit ekki hvað það er, en það virðist eins og allt og allir verði hjartnæmir og væmnir fyrir jólin, líka ég. Rétt í þessu var ég að ljúka við að horfa á dramað á bráðavaktinni og var brosandi út að eyrum yfir því hvað allt virtist fara vel og allir voru hamingjusamir þrátt fyrir allt dramað.

Í dag fór ég í Kringluna, sem margir kunna að líkja við geðveikrahæli þessa daganna. Vissulega var þar mikill erill, allir á þeytingi og útopnu. Það kom mér hinsvegar á óvart hve allir virtust vera viðmótsgóðir, jákvæðir og fullir umburðarlyndi, gestir sem starfsfólk. Það er eins og allir séu innblásnir af einhverju jákvæðu þessa daganna, andsetnir. Andsetnir af “jólaandanum”.

Mér virðist sem “jólaandinn” sé engin goðsögn eftir allt samann. Ég vildi þó óska þess að hann væri viðvarandi allt árið en ekki bara þessar síðustu vikur ársins. Ég þakka honum samt sem áður fyrir að setjast að í okkur í mesta skammdeginu, við kæmumst ekki gegnum þetta án hans.

Ég lagði af stað í jólagjafakapphlaupið í dag, vel studdur af systrum mínum og mági. Þökk sé þeim, þá lýtur út fyrir að þetta verði auðvelt hlaup í ár þrátt fyrir þá óvissu sem ríkti áður en ég lagði af stað.

Ég hef einnig þá ábendingu til kaupmanna að slökkva á þessum jólalögum, og útvarpinu almennt, á meðan landsmenn gera jólainnkaup sín. Stressið, álagið og áreytið er nóg fyrir í þessum verslunarleiðöngrum og því óþarfi að bæta á það með kvelja okkur með þessari jólalagasíbylju. Eitt jólalag á hálftíma fresti er alveg nóg.

Fyrr í dag seldi ég jólin. Að vel athuguðu máli gekk ég með miklum trega að tilboði Íslenska Járnblendifélagsins um vinnu í jólafríinu. Ég mun því vinna á aðfangadagskvöld og jólanótt, aðfaranótt annars í jólum og nýársnótt- og dag. Ég get ekki sagt að þetta sé mér mikið gleðiefni, en það verður samt ágætt að fá nokkra aura í vasann.

Ég glími við tvennt þessa daganna. Sú glíma sem fær mesta athygli er við ritgerð sem ég ætla ekki að fjalla meira um, enda yrði það bara til þess að þið mynduð öll fá samviskubit og verða fótskortur í jólagjafakapphlaupinu.

Hitt er einmitt jólagjafakapphlaupið. Ég er ekki enn lagður af stað, sem helgast að því að ég hef ekki hugmynd um það hvert ég á að hlaupa. Mikið rosalega er erfitt fá hugmyndir að gjöfum handa fólki sem hefur allt til alls. Ég vona þó að það hafist á endanum og mér takist að gleðja mína nánustu um jólin, og jafnvel fleiri. Ég þykist þó vita að ég er ekki einn um þetta stefnuleysi.

Nú er hugur minn orðinn það þurausinn að mér tekst ekki einu sinni að koma upp með titil á þess færslu. Ég feta því í spor SigurRósar.

Mér hefur alltaf fundist fegurðarsamkeppnir vera heimskulegar og hrikalega leiðinlegt sjónvarpsefni. Ég hló mig því máttlausan yfir þættinum “Herra Ísland 2004″ á Skjá 1 í gærkvöldi. Þetta var frábær ádeila á fegurðarsamkeppnir, sett fram sem slík. Þátturinn leiddi ljós hversu fáránlegar slíkar keppnir eru. Sjaldan sem maður sér slíkt í íslensku sjónvarpi. Ég ætla að lýsa því nokkrum atriðum hver þráðurinn í ádeilunni var.

Í fyrsta lagi, þá voru herrarnir eitthvað svo vegalausir þegar þeir hjökkuðust eftir sviðinu, í svokölluðu “dansatriði”, undir taktföstu lagi. Það er fátt jafn hlægilegt og að sjá stórann hóp af “helmössuðum og helsköfnum” herrum reyna að dansa samann í hóp. Það myndi engum detta í hug að framkvæma slíkt nema í fegurðarsamkeppni.

Í öðru lagi, þá hef ég aldrei séð annað eins magn af ljósum strípum á svo fáum hausum. Greinilegt hver tískan er. Valkostirnir fyrir herrana hafa því verið að fylgja tískunni og vera eins og allir hinir, með ljósar strípur og nóg af þeim, eða skera sig úr og fylgja ekki tískunni. Flestir virtust hafa valið fyrri kostinn enda annað sjálfsmorð í svona keppni.

Í þriðja lagi, þá var stórkostlegt að fylgjast með því þegar herrarnir gengu um sviðið í mikilli tískusýningu. Allir voru þeir með brosið á hreinu. Svo hvítt og frosið var það að engu líkara var en að það hafi verið málað framann í þá. Göngulagið hjá þeim var einnig stórkostleg, greinilegt að þeir fylgdust vel með American Next Top model (eins og ég). Nema í ANTM þá var stúlkum kennt að ganga, og eftir mjóu sviði. Herrarnir og höfðu hinsvegar mikið svið án merktra gönguleiða til að ganga um. Þeir virtust því vart vita í hvora áttina þeir áttu að ganga, því gengu þeir bara út um allt hálfumkomulausir, en þó brosandi og krúttlegir.

Í fjórða lagi, þá vann stirðasti, strípaðasti, brosmildasti, hvíttenntasti, umkomulausasti og krúttlegasti herrann, sá sem sameinaði alla ádeiluna. Fullkomin skopmynd sá herra.

Það má því segja að þetta hafi verið fullkomin ádeila. Í þeim er allt yfirdrifið og reynt að draga fram allar staðalímyndir sem í boði eru og helst að hafa þær öfgafullar. Þannig var þessi þáttur í gær. Þetta endaði svo með því að sá sem sameinaði þetta allt var látinn vinna.. Þátturinn dró því fullkomlega fram hversu kjánalegar slíkar keppnir eru.

Skjár 1 á hrós skilið fyrir að sýna slíkan metnað í dagskrárgerð. Ég mæli með því að þeir sem misstu af þessum þætti í gær ættu að komast að því hvenær hann verður endursýndur því svona sjónvarpsefni býðst ekki á hverjum degi.

Ég er andvaka. Vaknaði eftir rúmlega tvo tíma og náði ekki svefni aftur. Eftir árangurslausar tilraunir til að ná honum til að flytja mig til draumalandsins ákvað ég að fresta þeirri ferð um óákveðinn tíma. Ég fór í staðinn framúr og settist við tölvuna.

Það er skrítið að reyna meðvitað að sofna. Vanalega leggst ég bara í rúmið og sofna fljótlega, án þess að beita nokkrum brögðum. Þess vegna er svo óþolandi að vera andvaka. Þá er maður að reyna eitthvað sem maður gerir alltaf ósjálfrátt. Þetta verður eins og kviksyndi, því meira sem maður reynir að sofna því fjarlægari verður draumurinn.

Meðal þeirra bragða sem ég beitti var kindatalning, elsta bragðið í bókinni. Það er bull, gerir ekkert gagn. Ég reyndi líka að telja bíla, en þeir fóru allt of hratt, þannig að það var til lítils að fara yfir í flugvélarnar. Ég á samt eftir að telja báta, kannski vísa þeir leiðina til draumalandsins? Það sakar varla að kanna það.

Að öllu jöfnu er ég ekki spenntur fyrir svona prófum, en þar sem Big Lebowski er ein besta kvikmynd sem ég hef séð þá gat ég ekki staðist freistinguna og tók prófið…

…best að drífa sig að kaupa mottu