Nafnlaus

Mikið hefur verið rætt skipulagsmál í Reykjavík. Margir hafa stigið inn í kastljósið með hugmyndir sínar, margar góðar sumar margar slæmar, en þannig er lífið. Flestir virðast þó ekki gera sér grein fyrir því hver rót vandans er.

Umræða sem þessi er alltaf góð, en ég get ekki annað harmað það hvað hún er raun marklaus. Það eru einkum sjálfskipaðir sérfræðingar í borgarskipulagi sem einoka umræðuna, en því miður virðist hinum sönnu sérfræðingum vera meinaður aðgangur að henni.

Reyndar má vel vera að þeir meini sér sjálfum aðgang, vilji ekki leggja nafn sitt við svo yfirborðkennda umræðu. Enda virðast fæstir vita hvað það er sem málið raunverulega snýst um. Líkt og í almennri umræðu á Íslandi eru það ákveðin stikkorð sem nauðsynlegt er að hafa á hreinu en það virðist líka oft vera það eina sem þessi umræða elur af sér.

Í umræðunni kemur líka fram hörð gagnrýni á það sem fyrir er, núverandi ástand og þróun borgarinna. Gagnrýnin beinist því í raun að þeim lífstíl sem Íslendingar hafa tileinkað sér frá miðri síðustu öld og hefur mótað borgina og gert hana að því sem hún hún er í dag.

Það mun því kosta meira en að lýsa upplifun sinni af evrópskum borgum til þess að bæta borgina, það mun kosta hugarfarsbreytingu, endurskoðun á lífsstíl Reykvíkinga. Það er því borin von að ræða um betri borg fyrr en við erum tilbúin til þess að endurskoða lífsstíl okkar.

Smátt og smátt hefur algjör vanþekking mín á þessum málum orðið mér ljós. Skipulagsmál eru hátæknileg mál og í því ekki á færi hvers sem er að ræða þau á markvissan hátt. Mér er því orðið ljóst að hinn almenni leikmaður hefur í raun ekkert nema fagurfræði- og tilfinningalegt mat til málanna að leggja.

Auðvitað geta allir veifað fingri hingað og þangað og sagt að hér og þar ætti þetta að vera svona og hinsegin.. En slíkt mun á endanum ekki þjóna neinum tilgangi. Við ættum því að færa orðræðuna á annað svið, svið þar sem okkur getur orðið ágengt.

Við eigum að beina spjótum okkar að þeim lífsstíl sem sem ráðandi er í borginni og kemur í veg fyrir að hægt sé að gera úrbætur í skipulagsmálum. Þar er rót vandans. Við þurfum að átta okkur á því að við erum aðalvandamálið í skipulagsmálum borgarinnar.

Nú er búið að grilla ofan í mig þrjá daga í röð. Svín, hestur, svín. Guðrún Svava er heppin að vera á Tælandi næstu þrjár vikurnar.

Á mánudaginn fylgdist ég með þætti á Skjá einum sem kallaðist Þrumuskot, sem er úrdráttur úr leikjum síðustu umferðar ensku úrvalsdeildarinnar í knattspyrnu.

Þátturinn var tileinkaður fallbaráttunni úr deildinni, enda um síðustu umferð leiktíðarinnar að ræða. Ekki ætla ég þó að fjalla um frammistöðu leikmannanna heldur fréttamannsins sem lýsti því sem fyrir augu bar.

Það eina sem hann virtist hafa áhuga á var hversu mikið þetta mark, þessi sending og þessi mistök gætu hugsanlega kostað hina og þessa í beinhörðum peningum. Hann gleymdi hinsvegar algjörlega að tala um stoltið og metnaðinn sem yrðu særð ef liðin féllu. Nei þetta snérist allt um peninga, ekki metnað, eldmóð og ástríðu fyrir leiknum.

Ég held þó í vonina að það hafi einungis verið þessi afvegaleiddi fréttamaður sem er svo fyrtur að hann sjái einungis peninga í hverri hreyfingu íþróttamanna.

Þó svo blái stóllinn sé ágætur þá vefur hann ekki beint örmun sínum utan um mig eða heldur uppi áhugaverðum samræðum.

Já, það er hálf einmannalegt hérna.

Í dag ók ég tvisvar sinnum undir Atlantshafið.

Landsfrægur fjölmiðlamaður er nú fallinn þá djúpu gryfju að fá út 12 þegar hann leggur saman 1 og 2 (1+2). Eitt sinn hafði ég talsvert álit á manninum og því sem hann hefur haft fram að færa. Það hafa þó allir sinn tíma, hans er liðinn.

Hann er genginn hóp þeirra sem draga þá ályktun að andstaða við stríðið í Írak jafngildi stuðningi við Saddam og voðaverk yfir höfuð. Þetta er auðvitað jafn vitlaus ályktun og að fá 12 út úr áðurnefndu reikningsdæmi.

Ég ætla þó ekki að segja að hann sé vitlaus, ég held að hann hafi bara aðeins tapað sér í ákefðinni í sinni heilögu krossför gegn múrnum og vinstri mönnum yfir höfuð.

Einhvernvegin finnst mér að ég eigi að vera með lítið der á höfðinu og einglyrni þegar ég er að vasast í bókhaldinu. Ég ætti kannski að splæsa í þannig búnað svo ég geti upplifað mína eigin staðalímynd af bókara.

Það er ekki oft sem stjórnmálamönnum tekst að núlla sjálfa sig út og ómerkja upp á sitt eindæmi. Það liggur við að ég standi upp og húrri fjórum sinnum fyrir þeim sem það tekst, slíkt er afrekið.

En það yrði líka í síðasta skipti sem slíkum mönnum yrði veitt athygli. Allt sem frá þeim kæmi í kjölfarið hefði ekki meiri merkingu en söngtextar eftir Einar Bárðarson.

Afhverju spilaði hann ekki bara sóló? Hann er nú meiri kjáninn.

Kaffi er mér, eins og þeir sem mig þekkja, ákaflega hugleikið. Fyrir mér er kaffi það sem guð er fyrir páfanum, eins og ég hef áður útskýrt á þessum vettvangi.

Mörgum, þá sérstaklega Guðrúnu Svövu, þykir kaffineysla mín vera óhófleg, svo vægt sér til orða tekið. Það er staðreynd sem ég hvorki get né hef neitað. Mér er það einnig fulljóst að óhóflega neysla kaffis getur haft ýmsar neikvæðar afleiðingar í för með sér, svo sem vindgang, magaverki, magasár og andfýlu.

Meðvitaður um þetta hef ég mikið, oft í kaffivímu, með verk í maga, vingang og andfúll, hugsað um það hvernig ég bætt kaffineysluvenjur mínar með það að markmiði að lágmarka aukaverkanirnar og hámarka vímuna(upplifunina). Nú virðist mér sem lausnin sé fundin. Café Esprelloz.

Lausnina, eða öllu heldur blönduna, hef ég gefið nafnið, eftir hliðarsjálfi mínu, Café Esprelloz. Café Esprelloz er reyndar engin nýjung heldur endurbætt og ýkt útgáfa af Café Latté, það er að segja Café Latté með fjórföldum Espresso.

Nú nægir mér einn skammtur af Café Esprelloz á dag og eftir að hafa farið eftir því neyslumynstri í tvær vikur get ég vottað að þetta er lausnin sem ég leitaði. Hámarks víma, engar aukaverkanir, nema kannski andfýla.

Þið getið pantað Café Esprelloz á Stúdentakjallaranum. Ég ræð ykkur eindregið frá því að drekka meira en eina slíka blöndu á dag.