Elías Jón

Ég, og eflaust fleiri, hef lengi haft þá hugmynd um hnefaleikamenn að þeir vaði almennt ekki í viti. Það má alveg kalla þetta fordóma en þættirnir The Contender gera lítið til þess eyða þeim.

Allir kapparnir sem taka þátt í þessum þætti falla eins og flís við rass að öllum mínum fordómafullu staðalímyndun um hnefaleikamenn.

Því velti ég því fyrir mér hvort um „raunveruleikasjónvarp” sé að ræða. Ef svo er staðfestir það fordóma mína. Ég vona þó að fordómar mínir standist ekki og að þessir þættir séu sviðsettir.

Eyjan okkar virðist hafa í fórum sínum óteljandi náttúruperlur. Það er bara undir okkur komið leita þær uppi og njóta þeirra.

Við Guðrún Svava gerðum það um helgina. Það var Gjáin í Þjórsárdal sem við fundum. Það er yndislegur staður.

Fleiri perlur verða leitaðar uppi um næstu helgi.

Það virðist fátt geta komið í veg fyrir að það verði haldið innflutningsteiti á Eiríksgötu í september.

Fylgist með - nánar um þetta síðar.

Ég gleymdi að segja frá því en um síðustu helgi fór LTFB (Leynitaflfélagið Bobbí) á írska daga á Akranesi. Ég ætla að stikla á stóru.

Er við Jakob renndum inn á Akranes var engu líkara Hvalfjarðargönginn hefðu leitt okkur alla leið til Írlands. Írski fáninn blakti við hvern hún og litlir rauðhærðir skrattakollar reyndu að fela sig í runnunum.

Við vissum þó betur, enda staðkunnugir, og héldum því á Merkurteiginn, veraldlegs heimilis Sverris. Þar hittum við fyrir hina félaga leynitaflfélagsins Bobbí. Þar var útbúin máltíð og matast.

Eftir taumlaust át og drykkju kíktum við út á lífið. Í fyrstu ætluðum við á Kaffi 15, en þar var lokað rétt eins og á H-barinum og Barbró. Því urðum við að gera okkur Kaffi Mörk að góðu. Þar inni var súrealískt andrúmsloft mettað af tónlist í boði DJ Jóa.

Að lokum birtist frelsarinn Hörður og leyddi hjörðina út af Mörkinni og á lopapeysuball. Ballið var loka- og hápunktur Írskra daga á Akranesi, enda er fátt írskara en íslenskar lopapeysur.

Á ballinu var mikill glaumur og gleði auk margra kunnuglegra, en sjaldséðra andlita sem gaman var að sjá. Ég lét ekki mikið til mín taka á dansgólfinu enda hálflamaður af ofáti.

Að loknu balli fylgdi Lalli mér heim.

Þegar ég hef litið út um gluggan á skrifsofunni í sumar hef ég jafnan verið ánægður yfir því að vera ekki skríðandi í blómabeði, eða einhverju þvíumlíku, í þessari andskotans rigningu.

Sumir dagar eru öðruvísi. Í dag þar sem líður eins og lokuðum inn í búri þegar ég stend við gluggann og óska mér þess heitast að vera að velta mér upp úr moldarbeði. Tvær enskar vinkonur mínar sem ég hitti í La Paz kenndu mér lagstúf til að syngja á slíkum stundum:

Things could be better, things could be worse. Things could be better, but they could be worse!

Ég tók því til að humma þennan lagstúf um leið horfði upp á allt léttklædda fólkið njóta útiverunnar. Hann var ekki búinn að hljóma lengi í huga mér er mér rann það í muna að það er alltaf verra að vera í járnblendinu. Ég horfði því brosandi út um gluggann, líkt og kóngur yfir ríki sitt.

Í fyrrakvöld beið í baðherbergisglugganum mínum óvæntur glaðningur frá Óla Gneista. Nei, það var ekki Óli sjálfur, heldur var það appelsínugulur bolur merktur Strákunum á Stöð 2.

Ef ég væri jafn djúpt sokkin í þessa aðgreiningar og skilgreiningahugsun og margir eru í stúdentapólitíkinni myndi ég eflaust líta á þennan bol sem stuðningsyfirlýsingu Strákanna við Háskólalistann.

Litir virðast þó skipta marga miklu máli. Til dæmis virðist guli liturinn vera heilagur fyrir Vökuliðum, svo heilagur að eitt af fyrstu verkum þeirra í forystu SHÍ var að mála einn vegginn á skrifstofunni gulan. Þetta fer auðvitað í taugarnar á Röskvumönnum, en uppáhaldslitur þeirra er rauður. Ekki ætla ég að beita mér fyrir því að málað verði yfir þennan gula lit. Þess í stað og til marks um það hvað ég legg á mig til að sætta og skapa jafnvægi á milli hinna tveggja andstæðu fylkinga þá er ég í rauðum bol í dag.

Nú hafa Vinstri-græn loksins tekið þá ákvörðun að segja skilið gömlu tímanna og taka upp lýðræðisleg vinnubrögð við val á framboðslista flokksins. Almennur flokksfundur samþykkti í síðustu viku að fram færi lokað prófkjör þar sem fulltrúar flokksins í næstu borgarstjórnarkosningum verða valdir.

Auðvitað ómuðu einhverjar örvæntingafullar raddir gamalla tíma á þessum fundi. Raddir sem voru uppfullar af ótta við lýðræðið og vilja fólksins í flokknum. Nú eru þessir tímar vonandi að baki og hálsarnir sem raddirnar bárust úr búnir að ná lýðræðisandanum.

Nú fær hinn almenni flokksmaður loksins tækifæri til þess að koma uppstillingu á lista, eitthvað sem lokuð klíka hefur séð um hingað til. Því er mikilvægt að hæft og gott fólk bjóði fram krafta sína í þágu flokksins.

Þegar ég í huga mínum tók að renna í gegnum þá flokksbræður og -systur sem ég treysti best til þess að koma hugmyndum mínum og flokksins á framfæri í borgarstjórn á heiðarlegan og uppbyggilegan hátt þá kom flokksystir mín Dögg Hugósdóttir strax upp í hugann.

Á því ári sem ég hef þekkt Dögg hefur hún með verkum sínum og framkomu vaxið jafnt og þétt í áliti hjá mér og treysti ég nú engum betur en henni til þess að sitja í forystu flokksins í Reykjavík. Ég hvet Dögg eindregið til þess að sækjast eftir öðru af tveim efstu sætunum í komandi prófkjöri.

Það er trú mín að Dögg muni lyfta pólitíkinni í borginni upp á nýtt plan, upp úr tjörninni. Ef svo illa fer að R-listinn bjóði fram aftur þá tel ég nauðsynlegt að hafa Dögg þar innanborðs vegna þess hann þarf hann nýtt blóð í stað þess súra sem nú rennur um æðar hans.

Hugsið ykkur vatnsslöngu, svona slöngu ein og fólk nota til að vökva garðinn. Hún liggur hreyfingarlaus skammt frá þér, en skyndilega frussast vatn út úr henni og dreifist í allar áttir. Hvað gerir þú? Reynirðu að grípa hana og troða fingrinum inn í opið og stöðva þannig strauminn? Eða fylgir þú henni að krananum og skrúfar fyrir?

Af hverju er þessi myndlíking? Bjór á Stúdentakjallaranum handa þeim sem giskar rétt.

Þetta er auðvitað gert sérstaklega fyrir Jakob Guðmund, sem er sérstakur aðdáandi myndlíkinga.

Undanfarið hálft ár höfum við Guðrún Svava heimsótt fjölda heimila í miðborg Reykjavíkur. Tilgangurinn? Jú finna okkur heimili. Slík leit er engin dans á rósum, öllu líkari spretthlaupi á svelli.

Ég hef því miður ekkert gott að segja um faseignasala og þann markað sem þeir starfa á. Einhver sjúk firring virðist leika um hann og allt og alla sem nálægt honum koma.

Þegar við stöndum frammi fyrir stærstu fjárhagslegu ákvörðun lífs okkar þá hljóta fagmennska og heiðarleiki að vera lágmarkskröfur. Normið virðist þó vera fjarri því, oft hið þveröfuga.

Á ég virkilega að trúa því að þetta sé svona? Fjandinn hafi það!!!