Um daginn fór ég með Frey í göngur. Það þýðir að ég fór að smala fé af fjalli, nánar tiltekið úr Silfrastaðaafrétt.
Göngurnar sjálfar voru nokkuð erfiðar enda um erfiða dali, ár og hlíðar að fara. Rollurnar rákust heldur ekki alltaf þangað sem þær áttu að rekast. Þetta erfið en ánægjuleg upplifum. Ánægjan var aðallega falin í því að komast heim í kofa.
Þetta verður þó að skoða í heild. Þetta voru ekki bara göngur og rollurekstur heldur heilstæður menningarviðburður.
Skemmtilegast við þetta allt var samt mannlífið og stemmningin í kringum þetta allt. Þetta var það sem kallast „alíslenskt”. Allir voru íklæddir lopapeysum, gúmmítúttum, lopasokkum og drukku brennivín eins og vatn. Undir áhrifum brennivínsins sungu menn svo úr sér barkana. Laglistinn innihélt auðvitað eingöngu þjóðlegar vísur og kvæði. Menn gengu svo seint til rekkju og risu upp úr henni snemma og ráku rollur.
Það skemmtilega við þetta var að aldrei heyrðist neinn kvarta undan einu né neinu, allir sinntu sínum skildum við rollurekstur, drykkju og söng með glöðu geði, sumum þó ef til vill betur en öðrum.








