Stundum er ég of bráður á mér.
Þegar ég kom heim í gær hafði gangstíginn að húsinu fennt fennt í kaf. Ég rauk til, fullur eldmóðs og andúðar á snjó, greip skóflu og hóf að moka stíginn. Ég lauk verkinu á mettíma og var nokkuð ánægður með framtakið. Ég hugsaði með mér að þarna hefði ég skorað nokkur stig fyrir næsta fund í húsfélaginu.
Í látunum áttaði ég mig ekki á því að það var ennþá snjókoma og skafrenningur. Það hefði ég betur gert. Þegar ég leit út um gluggan tveimur tímum eftir moksturinn þá sáust engin merki um framtak mitt. Í morgun þegar ég yfirgaf heimilið hafði svo fennt enn meira í gangstiginn. Þá hafði ég ekki tíma til að moka.
Ég hef nú áhyggjur af því að einhver sé búinn að moka stíginn og tryggja sér þannig formennsku í húsfélaginu. En eins og allir vita þá er ég formennskusjúkur.








