Þegar ég yfirgaf heimili mitt laust upp úr hádegi á Skírdag þá voru tveir píparar að störfum inni á baðherberginu okkar. Ferð minni var heitið á Akranes þar sem ég dvaldi yfir Páskana. Ég snéri aftur að kvöldi Páskadags. Þá voru pípararnir fyrir löngu á bak og burt, annar til útlanda og hinn út í buskann. Þeir skildur þó ekki við hálfklárað verk því mikil dýrð tók á móti mér þegar ég stakk höfðinu inn um baðherbergisdyrnar: Vaskur, sturta og rennandi vatn!
Síðan þá hef ég verið í sturtu. Núna fyrst er ég orðinn nægilega hreinn eftir sjö mánað sturtuleysi. Þvílík forrétindi að hafa sturtu heima hjá sér.
Ég vil þakka öllum þeim sem lögðu sitt að mörgum til þess að gera þessa sturtuferð að veruleika, sérstaklega vil ég þakka pabba, Árna Birni og Guðjóni. Án ykkar hefði þessi sturtuferð aldrei orðið að veruleika, án ykkar sæti ég við tölvuna og skrifaði um það hve vond lykt væri af mér.








