Elías Jón

Vid erum nu buin ad dvelja trjar sveittar naetur i Ljubljana. Ferdin thangad gekk vel fyrir sig thratt fyrir ad eg hafi tvisvar sinnum thurft ad draga beltid mitt ur buxnastrengnum. Eg hefdi reyndar alveg getad slept thessu belti, og sparad mer onaedid, thar sem buxurnar minar halda ser alveg uppi sjalfar thessa daganna og rumlega thad.

Thad ma segja ad hitastigid i hinni aegifogru Ljubljana hafi komid okkur a ovart. Vid bjuggumst ekki vid neinu kuldakasti en tho ekki vid 30+. That hefur tvi tekid okkur sma tima ad venjast hitanum, eda ollu heldur ad venjast tvi ad svitna stanslaust. Vedrid hefur tho tekid sin kost. I dag thegar vid skruppum i hjolatur um utivistarsvaedi theirra i Ljubljana fengum vid ekki bara thrumur, eldingar og steypiregn heldur einnig haglel. Vid urdum auvitad blaut inn ad beini, en thad var bara agaetis tilbreyting fra ad blontna innan fra beini.

A morgun er sidasti dagurinn i Ljubljana og a laugardag holdum vid til fjalla. Nanar um thad sidar.

Þar sem ég er að fara í brúðkaup á laugardaginn þá hugsaði ég mig tvisvar um áður en ég skipti af Skjá einum þegar brúðkaupsþættirnir þeirra byrjuðu. Fyrir vikið mun ég ekki líta gagnrýnum augum framkvæmd brúðkaupsveislunnar heldur njóta hennar.

Ég get svarið það trén byrjuðu að fella laufin í Reykjavík á 14. tímanum í dag. Ég vona að þessi vetur verði alls ekki lengri en fjögur ár.

Spár mínar um velgegni Ecuador í Heimsmeistarakepninni í knattspyrnu virðast ætla að ganga eftir. Í fyrsta leik sínum völtuðu þeir yfir slakt lið Pólverja 2-0.

Margir “spekingar” höfðu spáð því að Pólverjar myndu koma á óvart í þessari kepni. Það er alveg ljóst að þeir hafa komið “spekingunum” á óvart með slakri frammistöðu.

Áfram Ekvador!

Svo virðist sem það séu ekki eingöngu hvítir karlmenn sem neita kókaíns.

Það er mikið til í því þegar sagt er: “sælir eru einfaldir“. Með hverjum fróðleiksmolanum sem fellur að fótum mínum verð ég meðvitaðri um umhverfið og þar af leiðandi galla þess.

Nýlega lærði ég ýmislegt um aspartré og hvílíkt skaðræði slík tré eru í borgum. Nú langar mig til að fella hverja einustu ösp sem ég geng fram á. Án þessa fróðleiks væri ég sælli maður.

Sælir eru eru einfaldir.

Ég var að koma úr fermingarveislu. Þar var að sjálfsögðu rætt um pólitík eins og alvöru fermingarveislum sæmir. Niðurstaða þeirrar umræðu var sú að væntanleg afsögn Halldórs Ágrímssonar væri einungis liður í væntanlegu framboði hans til embættis forseta Íslands 2008.

Mikið það gott þegar mánudagar eru frídagar. Mér finnst að allir mánudagar ættu að vera frídagar.

Það er spurning hvort að Framsókn taki þetta mál ekki upp á arma sína og geri það að kosningamáli sínu í næstu Alþingiskosningum?

Annað eins hefur nú gerst.

Í gær gengum við tignarlegum og ákveðnum skrefum upp brattar brekkur Hafnarfjalls. Ofan af því nutum glæsilegs útsýnis. Í norð-austri fangaði tignarlegur Eiríksjökull augun. Í norð-vestri glitti í Snæfellsjökul og glæsilega fjallgarða. Í suðri sáum við Akranes vafið inn í fallegt mengunarský sem gaus ákaft upp úr strompi sementsverksmiðjunnar. Fegurð.

Þessa dagan er ég í hálfgerðu tómi. Eftir allan hasarinn og fjörið í kosningabaráttunni er hálf furðulegt að sitja einn á skrifstofunni og færa bókhald. Það er ótrúlegt hvernig starf kosningastjórans umturnast á einni nóttu.

Ég hlakka til 19. júní því þá förum við Guðrún Svava saman í langþráð frí til Slóveníu, Ítalíu og London, aðallega þó Slóveníu.

Að ferðalagi loknu ætla ég að taka út lærdóminn minn, en hyggst þó finna mér eitthvað hlutastarf með náminu.

Um helgina ætla ég upp í Borgarfjörð í sumarbústað fjölskyldunnar. Vonandi kemst ég í einhverjar gönguferðir þar í nágrenninu.