Nafnlaus

Ég held að við Guðrún Svava höfum gefið út lengsta jólagjafaóskalista ársins í dag.

Listinn er að sjálfsögðu gerður til þess að létta velunnurum okkar lífið í desember en ekki vegna græðgi.

Hversu langt ætla Sjálfstæðismenn að ganga til að réttlæta þátttökuna í Íraksstríðinu? Þeir byrjuðu með nauðsyn þess að afgereyðingavopna Íraka. Svo fundust engin gereyðingarvopn(eru þau notuð til að eyða geri?). Síðan hafa þeir(og líka Framsóknarmenn) gripið til allra mögulegra eftiráskýringa. Allar hafa þær brostið. Að svo búnu hefði ég haldið að mistökin yrðu viðurkennd og reynt að biðjast afsökunar á þeim. Nei, það gera Sjálfstæðismenn ekki, enda kunna þeir ekki að skammast sín eins og dæmin sýna. Dómsmálaráðherra þeirra réttlætir þátttöku Íslendinga í Íraksstríðinu á nýjan hátt á heimasíðu sinn:

„Ríkisstjórn Íslands eða einstakir ráðherrar innan hennar báru enga ábyrgð á innrásinni í Írak. Hún hefði verið gerð, hvað sem afstöðu íslenskra stjórnvalda leið.”

Til hvers eru Sjálfstæðismenn í stjórnmálum? Gerast hlutirnir ekki bara hvort eð er? Þarna eru Sjálfstæðismenn komnir svo langt í að réttlæta stríðið að þeir eru hættir að reyna að rökstyðja það með nokkrum efnislegum rökum. Þeir eru byrjaðir að segja „bara” eins og lítil börn þegar þeir eru spurð „af hverju?”. Og dómsmálaráðherrann bætir við:

„Ég hef skýrt afstöðu ríkisstjórnar Íslands til innrásarinnar með vísan til þess, að hún hafi þar staðið með hefðbundnum samstarfsríkjum sínum innan Atlantshafsbandalagsins – það hefði verið miklu stærri ákvörðun með að gera það ekki en að gera það. Þá hefði íslenska ríkisstjórnin skipt um samstarfshóp innan NATO.”

Finnst honum þetta í alvöru vera rök með þátttöku Íslands í stríðinu? Eigum við að styðja allt sem Bandaríkin ákveða? Þarna finnst mér dómsmálaráðherrann einungis rökstyðja hvers vegna við eigum ekki að taka þátt hernaðarbandalögum eins og NATO. Slík aðild leiðir einungis af sér þátttöku í óréttlætanlegum stríðum og afsali á öllu sjálfstæði í utanríkismálum. Orð hans staðfesta nauðsyn þess að við segjum skilið við NATO og höldum okkur utan hernaðarbandalaga.

Í bakgarð í miðbæ Reykjavíkur eru tveir ungir drengir að leik. Leikföngin eru tvær ruslatunnur merkar Reykjavíkurborg. Leikur þeirra er að skella tunnunum utan í hurð á skúr í bakgarðinum. Gluggi í húsinu sem bakgarðurinn tilheyrir opnast og maður stingur höfðinu út um hann.

Maður í glugga: Hvað eruð þið að gera?
Ungir drengir: Við erum að reyna að brjótast inn í skúrinn.
Maður í glugga: Og af hverju í ósköpunum eruð þið að því?
Ungir drengir: Við týndum bangsa þarna inni.
Maður í glugga: Það tel ólíklegt, setjið tunnurnar aftur á sinn stað. Þið megið leika ykkur í garðinum ef þið skemmið ekki neitt.

Drengirnir ganga frá tunnunum og hverfa á bak við vegg. Andartaki síðar snúa þeir aftur í garðinn nú með stærðar grjóthnullung í höndunum. Maðurinn í glugganum fylgist grannt með þeim.

Maður í glugga: Hvað ætlið þið að gera með þennan stein?
Ungir drengir: Við ætlum að brjótast inn í skúrinn.
Maður í glugga: Var ég ekki búinn að segja ykkur að þið mættuð það ekki, ekki heldur með grjóti.

Ungu drengirnir hlusta ekki á manninn í glugganum og halda áfram að skúrnum og gera sig líklega til þess að brjóta hengilásinn á skúrnum. Maðurinn í glugganum fylgist enn með og virðist við það að fá nóg af uppátækjum drengjanna.

Maður í glugga: Strákar! Hvað var ég að segja við ykkur? Þið megið vera í garðinum ef þið skemmið ekki neitt. Viljið þið gjöra svo vel og koma ykkur í burtu.(segir hann mjög ákveðið)

Drengirnir taka á rás. Þeir stökkva upp á vegginn og þaðan upp á skúrinn og hverfa. Allt fellur í ljúfa löð í garðinum. Maðurinn fer úr glugganum.

Friðurinn varir þó ekki lengi því skyndilega birtast drengirnir aftur. Þeir koma sömu leið til baka og þeir hurfu. Nú eru þeir með nokkrar glerflöskur í farteskinu. Þeir fara í gegnum bakgarðinn og yfir í þann næsta. Þar stoppa þeir. Þar hefja þeir að kasta flöskunum í húsvegginn. Margir menn koma út í glugga í mörgum húsum. Flestir garga einhver ókvæðisorð að drengjunum. Einn hristir bara hausinn. Drengirnir hlaupa í burtu. Nú er aftur rólegt í bakgarðinum.

Þann 2. desember mun fara fram forval á framboðslista Vinstrihreyfingarinnar - græns framboðs í Norðvesturkjördæmi og Reykjavíkurkjördæmunum tveimur. Forvalið er kjörið tækifæri til að velja fólk sem maður treystir á framboðslista. Ég hvet því alla sem hyggjast eða eru að velta því fyrir sér að kjósa Vinstri græn í Alþingiskosningunum í vor að kjósa í forvalinu. Kosningarétt í því hafa allir skráðir félagar í Vaffgje í kjördæmunum þremur. Þau sem vilja kjósa en eru ekki skráð í flokkinn geta skráð sig hér. Það verður þó að skrá sig fyrir klukkan 17:00 á morgun því að þá lokar kjörskrá forvalsins.

Mikið af góðu fólki býður sig fram í forvalinu og því úr mörgu að velja. Ég vil þó nefna sérstaklega vinkonu mína Auði Lilju Erlingsdóttur sem sækist eftir 2. sæti.

Um daginn tjáði ég mig um það hversu erfitt það væri að fyrir kjósendur að meta hæfni frambjóðenda. Ég tel mig hafa allar forsendur til þess að meta hæfni Auðar. Mitt mat er það að hún sé mjög hæf kona(hæfur einstaklingur skiljiði) sem eigi fullt erindi inn á Alþingi. Þá er bara spurning um það hvort þið getið treyst dómgreind minni, já eða hvort þið hafið yfir höfuð forsendur til þess að meta hana?

Þá er ég búinn að klippa fingurneglurnar. Næst á dagskrá er að fara í klippingu. Hvað svo?

Tók einhver eftir því að allt var á kafi í snjó í gærmorgun?

Ég byrjaði gærdaginn snemma, vaknaði klukkan 6:00 til þess að gera mig klárann í vinnuna. Ég hafði verið svo sniðugur að fá lánaðan bíl kvöldið áður til þess að komast í vinnuna. Eins og einhverjir tóku eftir þá var allt á kafi í snjó í gærmorgun, sérstaklega bíllinn. Ég þurfti því að moka snjó. Það tók mig 15 til 20 mínútur að grafa bílinn upp og komast af stað.

Á meðan þessu stóð óskaði ég mér margoft að strætó byrjaði að ganga klukkan 6:00 því þá hefði ég einfaldlega getað gengið nokkur hundruð metra og inn heitann og hlýjann strætó.

Í dag hef ég ekki farið út úr húsi. Ég hef setið á kontórnum og horft út um gluggan og á tölvuskjáinn milli þess sem ég hef horft ofan í kaffibollann. Fjandinn hafi það, það er miklu notarlegra að læra heima.

Í september sagði ég ykkur frá nágrannakonunnunni sem var að æfa röddina. Þá hljómaði úúúúúúúúúú… um allt hús. Nú virðast æfingar hennar farnar að bera árangur því að nú er ú-ú-úúúúú-úúúúú farið að hljóma um húsið og mun hærra en áður. Svo þykist ég hafa heyrt söng um daginn.

Það er ekki amalegt að hafa söngnema fyrir nágranna.

Sjálfstæðisfólk kýs auðvitað hæfasta fólkið. Sjálfstæðisfólk kýs Árna Jó. Hvort segir það meira um hæfni Árna eða hæfnismat Sjáfstæðisfólks?

Á vappi mínu um veraldarvefinn rakst ég málgagn Hugins, félags ungra Sjálfstæðismanna í Garðabæ. Málgagnið heitir Hægri og má nálgast hér.

Í Hægri eru viðtöl frambjóðenda í prófkjöri Sjálfstæðisflokksins í Suðvesturkjördæmi. Viðtölin eru í formi staðlaðra spurninga eins og til dæmis:

Hvað finnst þér um skólagjöld á framhalds- og háskólastigi?

Ekki óalgeng spurning meðal ungs fólks enda skipta menntamál þau miklu máli. En þar sem ungt sjálfstæðisfólk spyr sjálfstæðisfólk þessarar spurningar er ekki von á góðu. Svona svaraði til dæmis Ragnheiður Elín Árnadóttir henni:

Ég er hlynnt hóflegum skólagjöldum. Ástæðan er einföld, ég tel að menn beri síður virðingu fyrir hlutum sem eru „ókeypis“.

Það er nefnilega það. Þetta er sennilega aumustu rök sem ég hef séð færð fyrir skólagjöldum. Hvað með alla þá úrvalsnema sem í gegnum tíðina hafa fengið nám sitt frítt vegna námshæfileika sinna, fóru þeir illa með menntun sína? Já eða bara allt það fólk sem hefur fengið menntun í boði samfélagsins, hefur það farið illa með menntun sína?

Eða fer maður yfir höfuð bara illa með það sem maður borgar ekki fyrir? Mér hafa áskotnast ýmsir hlutir í gegnum tíðina sem eru mér, þrátt fyrir að ég hafi ekki greitt krónu fyrir þá, mjög kærir. Svo get ég líka tekkið ástina sem kærastan mín gefur mér á hverjum degi, endurgjaldslaust, sem dæmi. Ég myndi ekki meta hana meira ef ég þyrfti að borga fyrir hana, sennilega bara minna.

Já og hvað segið þið um lýðræðið? Eigum við ekki að rukka fyrir það svo fólk fari nú vel með atkvæði sín? Já og mannréttindi, við verðum nú að fara að rukka fyrir þau svo fólk fari nú að sýna þeim einhverja virðingu. Vinsamlegast hlífið heiminum við svona bulli!

Flestir hinna frambjóðendanna fengu einnig þessa spurningu og svöruðu nokkuð eindregið að þau væru vissulega málið, a.m.k. á háskólastigi. Þeirra á meðal Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir, menntamálaráðherra. Sumir tóku reyndar svo eindregna afstöðu að þeir sögðust einnig fylgjandi skólagjöldum á framhaldsskólastigi.

Þar hafið þið það.