Nafnlaus

Hugmynd Ómars Ragnarssonar um að endurvekja rúntinn í Reykjavík hljýtur að vera ein þeirra verst ígrunduðu sem fram hafa komið í langan tíma, sérstaklega í ljósi þess að hún kemur frá manni sem er yfirlýstur umhverfisverndarsinni.

Ég er fæddur og uppalinn á Akranesi sem er einn af höfuðstöðum rúntsins(ásamt Selfossi og Keflavík). Á unglingsárum mínum við félagar mínir eflaust tugi, jafnvel hundruði, þúsunda kílómetra. Fólk fór á rúntinn til þess að sýna sig og sjá aðra(í gegnum tvær bílrúður á 30 km/h). Í Reykjavík, þar sem ég bý núna, er nánast ótæmandi úrval kaffihúsa og annarra staða þar sem fólk getur sýnt sig og séð hvort annað( í augliti til auglitis á 0 km/h).

Þegar ég stend frammi fyrir vali á milli þessara tveggja kosta þá vel ég að sjálfsögðu kaffihúsið(helst reyklaust). Ef ég tek umhverfisverndarsjónarmið inn í þá er valið enn einfaldara.

Því er ekki að neita að ég er með sveittari mönnum þessa dagana. Ástæðan er sú að ég er að vinna að hálfsárssheiti mínu. Þegar svitinn hefur runnið í rúmar þrjár vikur hafa rúm þrjú kílógrömm skolast burt. Það eru því enn sjö kílógrömm eftir og því engin ástæða til þess að slaka á.

Þið þurfið þó ekki að hafa áhyggjur af því að nálgast mig vegna svitalyktar. Ég hef þá reglu að fara ætíð í sturtu eftir æfingar.

Mér sýnist vera komin þörf fyrir úrræði fyrir heimilislaust stjórnmálafólk. Það er spurning hvort að það hefði ekki verið réttara að láta Framtíðarlandið taka við rekstri gistiskýlissins við Þingholtsstræti.

Margrétt Sverrirsdóttir, Jakob Fríman Magnússon, Ómar Ragnarsson, Jón Baldvin Hannibalsson, Sigurlín Margrét Sigurðardóttir, Kristinn H. Gunnarsson og fleiri eru í það minnsta á pólitískum vergangi þessa dagana.

Ég verð þó að viðurkenna að mér finnst mikilvægara að tryggja því fólki sem í raun er heimilislaust húsaskjól.

Er Ingibjörg Sólrún komin á sama þekkingarstig og Jón Sigurðsson?

Sú fullyrðing hennar að dapurleg útkomu Samfylkingarinnar í skoðannakönnunum sé því að kenna að flokkurinn sé of pólitískur er að minnsta kosti fyrir ofan minn skilning.

Sá grunur er reyndar farinn að læðast að mér að Ingibjörg Sólrún sé:

a) …andsetið fórnarlamb Vúdú-presta á mála hjá öðrum stjórnmálaflokki.
b) …í haldi einhverrs annars stjórnmálaflokks og að sú Ingibjörg Sólrún sem hefur birtst okkur undanfarna mánuði sé staðgengill hennar.(a la Face/Off).
c) …sé á mála hjá öðrum stjórnmálaflokki.

Auðvitað eru þetta langsóttar samsæriskenningar en mér þykja þær allar líklegri en að nokkur geti komist á sama þekkingarstig og Jón Sigurðsson.

Að undanförnu hef ég ratað inn ýmsar umræður á netinu um kynjajafnrétti og kvenfrelsi. Umræðurnar eru að sjálfsögðu misgóðar, margar reyndar ansi vondar. Það sem ég furða mig þó mest á er þegar konur láta eftirfarandi orð falla sem rök gegn kvenfrelsisbaráttu:

„Ég alfarið á móti því að mér verði veittur nokkur skapaður hlutur bara af því að ég er kona.“*

Nei, auðvitað á ekki að veita eða hafna neinum um neitt á grundvelli kyns. Þess vegna er ég femínisti. Ég vil ekki að körlum sé veitt neitt umfram konur vegna þess að þeir eru karlar. Ég vil ekki að konum sé meinað um neitt vegna þess að þær eru konur. Um þetta snýst kvenfrelsisbarátta.

*Ekki er vitnað í neina sérstaka manneskju heldur er þetta almennt viðkvæði hjá þeim sem eru á móti kvenfrelsi(eða telja sér einhverra hluta vegna trú um að jafnrétti og -stöðu kynjanna sé náð)

Þetta er kannski ekki góð auglýsing en skilaboðin eru engu að síður þörf.

…að þið farið og sjáið Little Miss Sunshine í næsta kvikmyndahúsi. Þetta er frábær kvikmynd. Sú besta sem ég hef séð í langan tíma. Til að toppa allt þá er ekkert hlé, a.m.k. ekki í Regnboganum.

Það virðist annars stefna í að Ísland vinni júróvísjón í ár.

Ég vona að þið ælið ekki úr hlátri(svo ég noti orð Ingvars) þegar þið lesið þetta þetta. Ég rétt náði að halda í mér.

Þetta varð síðan til þess að ég missti tökin.

Að undanförnu hefur aukist að fyrirtæki geri samstarfsamninga við ýmis líknarfélög, góðgerðafélög eða aðra sem vinna að mannúðarmálum. Þessir samningar koma báðum aðilum til góða. Líknarfélögin fá fjármuni til þess að reka starf sitt en fyrirtækin fá leyfi til þess að auglýsa sig sem bakhjarl félaganna og bæta þannig ímynd sína. Allt er þetta gott blessað og hefur eflaust bætt starf fjölmargra líknarfélaga, þótt vissulega væri göfugra af fyrirtækjunum að styrkja félögin án þess að krefjast neins í staðin.

Á milli Blóðbankans og Og Vodafone er samstarf að þessu tagi. Hingað til hefur þetta samstarf verið til mikils sóma fyrir símafyrirtækið. Fyrirtækið hefur lagt sig fram á ýmsan hátt við að minna fólk á mikilvægi þess að gefa blóð, meðal annars með auglýsingunni um hversdagshetjurnar og að ítreka það sem satt og rétt er: að blóðgjöf sé lífgjöf. Í þessu starfi hefur merki eða nafn símafyrirtækisins ekki verið neitt sérstaklega áberandi heldur hafa skilboðin fengið að njóta sín.

Blóðgjöf er lífgjöf! Þess vegna finnst mér mikilvægt að þeir sem geta og treysta sér til líti á það sem samfélagslega ábyrgð sína að gefa blóð. Blóð á aldrei að selja eða kaupa, enda er það lífgjöf. Líf er hafið yfir viðskipti.

Sameiginleg auglýsing Blóðbankans og Og Vodafone í Fréttablaðinu í dag, þar sem auglýst var eftir hversdagshetjum, sló mig því óneitanlega. Í henni var blóðgjöfum boðinn 20% afláttur af símtæki í verslunum Og Vodafone gegn framvísun blóðgjafakorts. Þetta finnst mér vera til skammar. Með þessu er verið að gera lífgjöf að markaðsvöru.

Ég ætla rétt að vona að fulltrúar Og Vodafone sjái að sér og biðjist afsökunar á þessari auglýsingu.

VARÚÐ!

Áður en lengra er haldið þá vil ég vara ykkur við því að þetta er færsla um stúdentapólitík. Þið haldið því lestrinum áfram á ykkar eigin ábyrgð.

Read the rest of this entry »