Nafnlaus

Mér varð brugðið þegar sá fréttir um að Steingrímur J. Sigfússon, formaður Vinstri grænna, vildi hefja ritskoðun á Internetinu að kínveskri fyrirmynd. Margir vefkrotarar hafa farið mikinn vegna þessa.

Þar sem ég er félagi í Vinstri grænum og var á landsfundi flokksins um helgina en hafði aldrei heyrt minnst á neitt þessu líkt þótti mér ótrúlegt að Steingrímur hefði sagt þetta. Ég skoðaði málið því aðeins betur og komst að því að enginn hafði fyrir því vitna beint í það sem hann sagði í Silfri Egils á sunnudaginn. Ég horfði því á þáttinn.

Í ljós koma að vefkrotararnir höfðu að miklu leiti lagt Steingrími orð í munn og gert honum upp skoðanir. Hér er bein tilvitnun í þau orðaskipti sem Steingrímur og Egill áttu um þetta mál í þættinum:

Egill:
Myndir þú vilja að það yrði gripið til ráðstafanna til að að takmarka klám á netinu?

Steingrímur:
Já alveg absolút ég vil stofna netlögreglu sem hefði meðal annars það hlutverk, og ekki síst, að koma í veg fyrir klámdreifingu og ég vil ekki sjá þessa nektar og súlustaði.(1:30:10)

Þetta var það eina sem þeim fór á milli um þetta mál. Steingrímur útskýrir þessi ummæli sín betur í Fréttablaðinu í gær. Egill vakti máls á þessu við Steingrím í framhaldi af umræðum fyrr í þættinum þar sem Steinunn Valdís Óskarsdóttir lýsti því yfir á eindreginn hátt að hún vildi að komið yrði upp klámsíu á netið á Íslandi:

Egill:
Mér finnst við geta eiga kröfu til þess, í ljósi þessara samræða, að það verði skorinn upp herör gegn klámi og að hér verði sett upp risastór sía á netið.

Steinunn Valdís:
Veistu? Ég held að þú hafir hitt naglann á höfuðið þarna.(0:58:25)

Ég hlýt því að velta því fyrir mér hvort hinir ágætu vefkrotarar séu að rugla saman Steingrími og Steinunni?

Það er öllum hollt að lesa tvær greinar, „Hver er hræddur við frjálsar ástir?“ og „Orð og athafnir í jafnréttismálum“, eftir Ármann á Múrnum. Lesið!

Ég verð seint talinn mikill áhugamaður um Söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva. Engu að síður glddi það mig óstjórnlega að sjá Eirík Haukson í leðurfrakkanum hans Stefáns Boga. Þessi leðurfrakki hefur fært Stefáni Boga marga sigrana og óendanlega mikla athygli í gegnum tíðina. Ég efast ekki um að leðurfrakkinn tryggði Eiríki, öðru fremur, sigurinn í gærkvöldi.

Þessa dagana ganga margir umhverfisskemmdarsinnar um í umhverfisverndargæru. Þeir tala um þann mikla árangur sem náðst hefur í umhversvernd undanfarin misseri og nú sé því í lagi að slaka aðeins á. En hvað árangri hefur verið náð?

Sá árangur sem náðst hefur er að umhverfismál eru nú orðið viðurkennt umræðuefni. Ég þarf ekki lengur að tipla á tánum til að verjast frussi og fúkyrðaflaum þegar ég tjái skoðun mína í þessum efnum. Vandamálið er almennt orðið viðurkennt. Fyrsta skrefið að launs vandamála er auðvitað að viðurkenna vandamálið, en bara fyrsta skrefið.

Að öðru leiti er árangurinn ekki áþreyfanlegur. Kárhnjúkavirkjun er að rísa. Það er álver að rísa á Reyðarfiriði. Það á að stækka álverið í Straumsvík. Það er verið að stækka Norðurál. Það á að virkja í Þjórsá. Það á byggja álver í Helguvík. Það á að kanna möguleika á virkjun í Brennisteinsfjöllum. Það á að byggja Álver á Húsavík. Það á að virkja Jökulárnar í Skagafirði. Það á að kanna möguleika á virkjun í Kerlingarfjöllum. Það standa enn allir mögulegir virkjannakostir(nánar) opnir. Það hefur í raun ekkert áunnist ennþá.

Svo má heldur ekki gleyma þeim loftslagsmálum sem snúa beint að okkur íbúunum. Allir virðast vera orðnir sammála um að gróðurhúsaáhrifin séu af mannnavöldum. Allir eru búnir að sjá „An Inconvenient Truth“ og finnt hún frábær, þörf og áhrifamikil. Þrátt fyrir þetta þá virðist enginn taka þetta til sín.

Árangur? Slaka á? Nei fjandinn hafi það. Baráttan er því miður bara rétt að byrja.

Í blaðinu Blaðinu í dag er fjallað um mikla eftirspurn eftir svokölluðum „VIP-stúkum“ á endurbyggðum þjóðarleikvangi okkar Íslendinga, Laugardalsvellinum.

Er ég einn um það að finnast það asnalegt að hafa stúkur á þjóðarleikvangi stéttskiptar?

Forsætisráðherra kom loksins í leitirnar í gær, í Silfri Egils. Þar reyndi hann að koma ríkisstjórninni undan ábyrgð í „Byrgismálinu“ meðal annar með þessum orðum:

„[Þ]að myndaðist ákveðin pólitísk hystería um málefni Byrgissins hér fyrir nokkrum árum og það stóðu öll spjót að stjórnvöldum, meðal annars mér sem fjármálaráðherra, um að láta meira fjármagn í þetta, kaupa undir þetta húsnæði sem við gerðum að Eftri-Brú í Grímsnesi sem við gerðum. Og þar voru nú framarlega í flokki ekki bara ágætir þingmenn úr framóknarflokknum heldur stjórnarandstaðn á fullu.“

Þetta hlýtur að vera einhver sú aumasta afsökun sem íslenskur forsætisráðherra hefur nokkurntímann sett fram. Að forsætisráðherra skuli afsaka afglöp ríkisstjórnar sinnar með því að vísa til „pólitískrar hysteríu“ og hamagangs stjórnarandstöðu hlýtur að vera einsdæmi. Forsætisráðherrann hefur hingað til ekki átt í neinum erfiðleikum með að virða algjörlega að vettugi skoðannir og sjónarmið stjórnarandstöðunnar og almennings landinu.

Ég vona þið séuð ekki farin að halda að ég sé ofstopafullur ofbeldismaður sem telur svarið við vandamálum heimsins vera ofbeldi. Ég vona að síðustu tvær færslur mínar hafi ekki rekið á fjórðaþúsund háskólastúdenta út í búð í leit að hnéhlífum. Þessar færslur voru ekki bein hótun heldur áttu þær að vera skopskæling af þeirri geðveiki sem yfirtekur marga sem tengjast kosningum til Stúdentaráðs Háskóla Íslands.

En kosningarnar eru búnar. Ég óska fulltrúum Röskvu og Vöku að sjáfsögðu til hamingju með sæti sín í ráðinu og þess að þau haldi árangursríku samstarfi sínu áfram.

Hvað Háskólalistann varðar þá þurfti hann á hvíldinni að halda auk þess sem fulltrúar Röskvu og Vöku sýndu með samstarfi sínu í vetur að þau geta unnið saman og að það skili árangri. Háskólalistinn hefur haft mikil áhrif á stúdentapólitíkina. Nú mun koma í ljós hvort þessi áhrif séu varanleg eða hvort allt fari aftur í sama farið þegar aðhald þriðja framboðsins er horfið. Það er því augljóslega í höndum fulltrúa Rösvku og Vöku hvort slíkt framboð mun bjóða fram á næsta ári eða ekki. Ég vona svo sannarlega að þess gerist ekki þörf.

Það lítur út fyrir að ég þurfi að ég þurfi að fara að hlaða og smyrja borvélina mína, ekki veitir af því ég þarf að bora í sexþúsundsexhundruðfimmtíuogátta hnéskeljar.

Ég ætla svo sem ekki að vera með neinar hótanir, en vil þó benda ykkur á að ef þið kjósið ekki Háskólalistann þá bora ég í hnéskeljarnar á ykkur. Ef það er ekki næg ástæða þá er mér ljúft og skilt að benda ykkur á að Vaka borðar börn og að Röskva lumar á geryðingarvopnum.

Svo má líka benda öllum á að lesa greiningu Silju Rutar á stúdentastjórnmálunum.

Sjálfur forðaði ég mér frá borvélum, barnaætum og gereyðingarvopnum í morgun og kaus Háskólalistann(með þá von í hjarta að það yrði í síðasta sinn(af ýmsum ástæðum).