Elías Jón

Ég er hættur að þora að neyta matar fyrir fram sjónvarpið af ótta við að skila honum samstundis til baka á diskinn aftur. Ástæðan er einföld, klósettauglýsingar.

Ég er mikill aðdáandi boða og banna og finnst forsjárhyggja vera dásamleg. Það er gott og sjálfsagt að áfengisauglýsingar séu bannaðar, reyndar ekki nógu vel bannaðar því miður. Enn sjálfsagðara er bann á auglýsingum sem beint er að börnum sem verið hefur í umræðunni.

En af hverju í ósköpunum eru auglýsingar sem innihalda mjög svo gróteskar myndir af útfrussprumpuðum klósettskálum ekki bannaðar, þó ekki væri nema á matmálstímum? Það skiptir engu máli þó að klósettskálin sé orðin hrein áður en auglýsingunni líkur. Bönnum klósettauglýsingar!

Í opinberri umræðu sannast það því miður aftur og aftur að nýting krata á rökhugsun er mjög sveigjanleg þegar þeir skilgreina og ræða samfélagsverkfræðileg markmið sín. Þetta á reyndar einnig við um íhaldsmennina en þeirra samfélagsverkfræðilegu markið eru reyndar svo gjörsamlega snarhoppandi galin að samkvæmt persónuverfræðilegum útreikningum mínum þá fela vangaveltur um þau í sér algjöra sóun.

Þegar kratar ræða Evrópusambandsmál er eins og það slokkni á allri rökhugsun sem hin almenni krati hefur stundum sýnt, reyndar allt of sjaldan, að hann býr yfir. Nú hafa kratarnir komist að því að í því sé fólgin einangrunarstefna að vilja ekki að ganga í Evrópusambandið. Þegar betur er að gáð sjá auðvitað allir að þessu er á margan, ef ekki allan, hátt öfugt farið.

Sem aðilar að Evrópusambandinu myndu Íslendingar vissulega verða nánir mörgum af aðildarríkjum sambandsins, en þeir geta það nú reyndar nú þegar. Aftur á móti myndi innganga fela í sér frekari einangrun frá löndum utan Evrópusambandsins vegna þeirra tollamúra sem eru utan um Evrópubandið og ýmissa reglna sem tengjast þeim.

Einangrunartali kratanna má því líkja við tilraun til þess að reka niður nagla með með höfuið á undan. Því miður er það ekki í fyrsta skipt sem þeir gera slíkt.

Með því að standa utan Evrópusambandsins felast einmitt miklu betri tækifæri til þess að rækta samband við ríki víðs vegar um heiminn. Það er bara undir valdhöfum komið að nýta þau.

Vorum i Salta sidast thegar eg sagdi fra. Erum nu komin til Tucuman med vidkomu i Cafayate og Tafi de Valle. Dvolin Salta var mjog god, en thangad komum a thridjudagsmorgun eftir 10-11 tima rutuferd. Dagan i Salta nyttum vid vel, baedi til ad skoda borgina og svadid i kring.

Fyrsti dagurinn for i thetta almenna borgarraf auk thess sem vid forum upp fjall fyrir ofan borgina. Vid nenntum reyndar ekki ad ganga thar upp og thvi thangad med klaf. Thadan var mikid utsyni auk thess sem klafsferdin var mjog skemmtileg. Hina dagana tvo forum vid vid i tvaer skipulagdar ferdir um naerliggjandi svaedi. Fyrrst forum vid vel a sex hundrud kilometra langan hring nordur fyrir Salta a tolf klukkustundum og svo rumleglega 105 km. langa utsynisferd til baejarins Cafayate.

Fyrri ferdin hofst med tvi ad vid vorum sott a gistiheimilid klukkan sjo um morgunin.Fyrst komum vid i Punamaca, litlu thorpi, og skodudum handverksmarkadinn sem er thar. Yfir Punamarca gnaefdi hid otrulega fjall Cerro de siete colores(Sjolitafjall) yfir. Naest okum vid ad Salinas grandes(Storu saltsletturnar) sem er saltsletta. Thessi, og fleiri saltslettur a thessum slodum, eru gamlir hafsbotnar sem lokudust inni fyrir ogedslega morgum arum thegar Andes fjollin voru ad myndast. Ad auki er mikid salt i fjollunum kring sem berst nidur a sletturnar med vedri og vindum. A leidinni ad saltslettunni forum vid yfir 4170 metra haan fjallveg. Leidin upp var otruleg, mer skilst ad a henni seu a bilinu 90 til 100 beyjur. Thar naes forum vid i Thorpid San Antonio de los cobress sem er orsmatt thorp sem a varla heima i raunveruleikanum, ad minnsta kosti ekki theim sem er a Islandi. Ibuar baejarinn eru flestir frumbyggjar og tala Quetchua, auk Spaensku. Tharna adum vid og atum hadegisverd. Eftir hadegi okum vid gridarlanga leid med fram lestarteinum sem ekki eru lengur lestarfraerir og alla leid til Salta, thangad sem vid komum rumlega sjo ad kvoldi. Thar til fyrir tveim arum var haegt ad fara med thessari lest, sem kalladist Tren a las nubes(Lestin upp i skyjin), thessa otrulegu leid en vid urdum ad latta okkur thad naegja ad hossast i bil eftir grofum malarvegi. Hossid varr svo sannarlega thess virdi thvi utsynid var otrulegt.

Daginn eftir vorum vid sott a sama tima og tha var ekid fra Salta til baejarins Cafayate, i sudri, i gegnum Quebrada de Cafayate(Cafayate gljufrid). Thetta var ekki nema rumlega 100 km. long leid en hun var ekin loturhogt (reyndar ekki nogu haegt) og stoppad mjog (reyndar ekki nogu oft). Thessi leid var hreint ut sagt otrulega og hefdum vid Gudrun Svava viljad verja morgum dogum tharna, en thad var thvi midur ekki bodi i thetta skipti. Vid komum svo til Cafayate upp ur hadegi og forum beint i vinsmokkun a einni af vinekrunum thar i kring. Thetta svadi er einkum thekkt fyrir Torrentes hvitvin sem eru alveg prydileg, en raudvinin eru ekkert spes. Eftir vinsmokkunina sogdum vid skilid vid samferdarfolk okkar vorum thvi sem eftir var dagsins i ad rafa um og drekka hvitvin thess a milli.

Eldsnemma a fostudagsmorguninn, tiu minutur i sex, vorum vid svo maett a rutustodina thar sem vid tokum rutu til fjallabaejarins Tafi del Valle. Thar tokum vid thetta margumtalada raf, nutum godar vedurins og fjallasyninnar. I eftirmidaginn tokum vid svo rutu til Tucuman thar sem vid erum nu.

Eg laet thett naejga i bili en i kvold holdum vid til Mendoza, hofudborgar vins og fjallamennsku Argentinu. Yfir borginni gnaefa Andesfjollin, thar a medal Cerro Acuncagua, haesti tindur Vesturheims.

Eg er buinn ad setja slatta af myndum fra sidustu dogum inn a myndasiduna, en thad vantar eitthvad tharna a milli thar sem eg gleymdi hinu minniskortinu a gistiheimilinu. Myndirnar eru her. Thaer syna ad einhverju leiti tha natturufegurd sem vid hofum ordid vitni ad, en geta tho aldrei skilad thvi sem vid upplifdum til ykkar.