Nafnlaus

Það ætti einhver að taka sig til og telja hversu oft orðið „Samfylkingin“ í ýmsum myndum kemur fyrir í ritstjórnargreinum Morgunblaðsins undanfarna dag. Ég er viss um að það komi oftar fyrir en „og“ og „en“.

Dæmi #1:

1. Árni Mathiesen skipar manna héraðsdómara sem er þriðja flokks þrátt fyrir að hann hafi haft úr þremur fyrsta flokks umsækjendum að velja.
2. Vel metnir lögfræðinga gagnrýna ráðninguna harðlega með mjög þungum faglegum rökum. Í fyrsta lagi er það gagnrýnt hæfasti umsækjandinn hafi ekki verið ráðinn. Í öðru lagi er það gagnrýnt að ráðherrann hafi gengið fullkomlega framhjá mati nefndarinnar.
3. Sjálfstæðismenn bregðast við með því að draga persónu þess sem ráðinn var inn í málið. Segja það ekki sanngjarnt að það sé látið bitna á honum að hann sé sonur fyrrverandi forsætisráðherra.

Dæmi #2:

1. Ólafur F. Magnússon yfirgefur skyndilega farsælt meirihlutasamstarf, að því er virðist án nokkurrar ástæðu, og gengur til lið við Sjálfstæðisflokkinn. Varamenn Ólafs fylgja honum ekki. Nýi meirihlutinn er eins veikur og hugsast getur. Fram kemur að Sjálfstæðismenn hafi blekkt Ólaf - sagt honum að hinir flokkarnir séu einnig í viðræðum við sig.
2. Ólafur og Sjálfstæðisflokkurinn er gagnrýndir fyrir lýðskrum, bakstjaldarmakk, óheilindi og siðleysi. Þeir eru gagnrýndir fyrir að stofna stjórn borgarinnar í voð með því að skipa borgarfulltrúa sem ekki hefur varamann sem borgarstjóra.
3. Sjálfstæðismenn bregðast við gagnrýninni með því að kvarta yfir því að menn séu að tala of mikið um veikindi Ólafs.

Er eitthvað mynstur þarna? Treystir Sjálfstæðisflokkurinn sér ekki til að verja gjörðir sínar?

Sævar Guðmundsson skrifrar býsna undarlega, og í raun sorglega, grein, sem hann kallar „Ráðhúslætin“, í Fréttablaðið í dag þar sem hann fjallar um mótmælin í ráðhúsinu á fimmtudaginn. Það vill svo til að ég stóð nokkrum metrum frá því þar sem Sævar sat í ráðhúsinu á fimmtudaginn og því átta ég mig því ekki á því sem hann er að tala um í greininni. Greinin í sérstaklega sorgleg fyrir þær sakir að Sævar er varaformaður Heimdallar sem félags ungra sjálfstæðismanna í Reykjavík.

Ég er nokkuð viss um að hvorugur okkar hafi orðið vitni að því að gömul kona hafi verið kölluð fasisti, það gerðist að minnsta kosti ekki á meðan á fundinum stóð. Ég varð aftur á móti vitni að því þegar hann og félagar hans í Sjálfstæðisflokknum meinuðu gamalli konu að setjast í autt sætti og nánast hrintu henni í burtu, þrátt fyrir að hún hafi þrábeðið þá og sagt að hún ætti erfitt með að standa lengi.

Ég varð einnig vitni að, og Sævar líka býst ég við, þegar tveir karlmenn, annar um um fimmtugt og hin yfir sjötugu, sem báðir sögðust vera í Sjálfstæðisflokknum veittust að hópi nemenda úr Menntaskólanum í Reykjavík. Eitthvað virtist nærvera menntskælinganna fara í taugarnar á þessum tveim fullorðnu fulltrúum Sjálfstæðisflokksins. Sérstaklega virtist það fara í taugarnar á þeim að þau virtust hafa áhuga og skoðun á stjórnmálum.

Þeir gerðu hróp og köll að menntskælingunum. „Hættið þessu kjaftæði krakkabjánar“, „Þið eruð eins og Hitlersæskan“, „Er frí í skólanum í dag?“, „Þið vitið ekkert hverju þið eruð mótmæla“, eru dæmi um niðurlægjandi hróp sem þeir létu dynja á þeim í sífellu. Þau létu þetta ekki á sig fá framan af en á endanum svaraði einn þeirra fyrir sig. Það varð til þess að árásir talsmanna Sjálfstæðisflokksins urðu enn rætnari og viðbjóðslegri. Það var þá sem einn strákurinn sagði við þá tvo að þeir væru heppnir að þau væru friðarsinnar. Á endanum sýndu menntskælingarnir meiri þroska og hunsuðu þessa tvo menn algjörlega.

Þarna sátu tveir fulltrúar Sjálfstæðisflokksins og gerðu lítið úr ungu fólki. Af þeim var ekki annað hægt að skilja en að ungt fólk ætti að ekki að skipta sér að neinu sem við kæmi stjórnmálum. Það var ekki ung fólk sem gerði hróp og köll að fullorðnu fólki. Það var fullorðið fólk sem gerði hrokafull hróp og niðurlægjandi köll að ungu fólki í ráðhúsinu. Burtséð frá því hvað varaformanni félags ungra Sjálfstæðismanna í Reykjavík þykir um um lýðræðisleg mótmæli þá trúi því ekki að hann taki afstöðu með mönnum sem augljóslega telja að ungt fólk hafi ekkert fram að færa í stjórnmálum. Af grein hans að dæma neyðist ég því miður til þess.

Ég held að Geir H. Haarde hafi endanlega farið með það á Alþingi í dag.

Ég hef sjálfur sætt ámæli fyrir skipun tveggja hæstaréttardómara sem settur dómsmálaráðherra. Ég veit ekki betur en að þeir dómarar hafi báðir tveir staðið sig mjög vel í starfi og dettur engum manni í hug að gagnrýna störf þeirra í dag þó að skipanirnar hafi verið umdeildar á sínum tíma. Ég hafna þess vegna þessari gagnrýni sem fram er komin. Ég tel að hún sé ekki á málefnalegum grunni reist og ég tel að ráðherrarnir báðir hafi verið fyllilega innan sinna valdheimilda.

Af því að þeir Ólafur Börkur og Jón Steinar hafa ekki klúðrað sínum málum þá telur Geir að það hafi verið í lagi að fara óeðlilega að við ráðningarnar. Er það boðlegt að forsætisráðherra láti svona vitleysu út úr sér og það á hinu háa Alþingi?

Þannig að það er allt í lagi að leyfa spillingunni að grassera við stöðuveitingar ef maður gætir þess bara að skipa ekki einhverja vanvita. Þannig að það er lagi að veita verktökum fyrirgreiðslu gegn fjárhagsegum greiða ef maður gætir þess bara að þeir byggi ekki einhvern hrylling á lóðinni sem maður úthlutaði þeim.

Nú er mér ölllum lokið. Einn, tveir - Geir ei meir!