Nafnlaus

Íslendingum verður oft tíðrætt um það hvað Ísland og íslenskt samfélag er sérstakt. Þá er ýmislegt sem talið er vera séríslenskt eins og skyr, svið, brennivín, hákarl, svöl tónlist og aðdáun júróvíssjón og margt fleira.

Í kvöld gerðist ég mjög borgaralegur. Ég horfði á júróvísjón heima hjá tengdarforeldrum mínum, sem vel á minnst búa í Grafarvogi. Ég ekki betur séð en að öll Evrópa, fyrir utan Breta, fylgdist spennt með. Þannig að kannski er þetta júróvísjónblæti Íslendinga ekkert spes.

Að lokinn keppni, þegar við settumst upp bílinn til þess komast úr úthverfinu, urðum við aftur á móti vitni af einhverju sem hlýtur að vera séríslenskt, að minnsta kosti mjög sérstakt. Útvarpið var stillt á Rás 2 og þar sat Snorri Sturluson og tók við innhringingum frá hlustendum sem ýmist vildu ræða um daginn og veginn, þó aðallega júróvísjón, eða senda kveðjur. Þetta var stórkostlegt. Þarna hringdi allskonar fólk, bæði mjög skrítið og rosalega skrítið. Snorrri var svo frábær og svaraði öllum með miklu jafnaðargeði.

Þetta hlýtur að vera séríslenskt. Og þó. Ég ætla amk að vera tilbúinn við útvarpið næsta laugardag, ætli það sé hægt að fá þetta á hlaðvarpi(e. podcast)?

Ekki láta þig vanta!

Okkar ástkæri og söngelski borgarstjóri, Ólafur F. Magnússon, hefur verið í miklu stuði að undanförnu. Í allri þeirri umræðu og moldviðri sem þyrlast hefur um hann og verk hans að undanförnu stendur eitt upp úr sem aðskilur hann frá öðrum borgarfulltrúum. Hann fer ekki í ferðir til útlanda á vegum borgarinnar.

Borgarstjórinn hefur hvað eftir annað gefið það í skyn að eitthvað óeðlilegt sé við það að kjörnir fulltrúar heimsæki erlendar borgir og kynni sér þá starfsemi sem þar fer fram. Ekki átta ég mig á því hvað sé rangt við það sækja sér þekkingu og fyrirmyndir til erlendra borga, sem er jafnan yfirlýstur tilgangur slíkra ferða.

Ég sé því aðeins tvær ástæður fyrir því að borgarstjóranum þyki óeðlilegt að borgarfulltrúar fari erlendis:
A. Hann telur allt sem útlenskt er vera drasl sem ekkert mark er takandi á.
B. Hann telur ferðirnar snúast um eitthvað en að afla sér þekkingar.

Ef það er A. þá afhjúpar það ákveðna þröngsýni hans og fordóma gagnart öðrum löndum en Íslandi. Ef það er B. þá felst í því ansi mikil ásökun frá borgarstjóra í garð annarra borgarfulltrúa, þar á meðal borgarfulltrúa Sjálfstæðisflokksins, sem réttast væri að hann útskýrði betur.

Hægrimenn hafa stundum farið þá leið í sinni baráttu að leita marga áratugi aftur í tímann eftir ummælum vinstrafólks þess tíma sem þeim þykir tíminn hafa sýnt að hafi verið arfavitlaus. Síðan reyna þeir að herma þessi ummæli upp á okkur, vinstrafólk nútímans, í tilraun til þess að láta okkur líta illa út. Það er auðvitað fáránlegt að krefja mig, eða annað vinstrafólk, reikningsskil á ummælum fólks úr fortíðinni. Né heldur segir það nokkuð um það sem við stöndum fyrir í dag, sem er auðvitað það sem öllu skiptir.

Þessi taktík þeirra kom upp í hugann þegar ég var að skoða nýlegar ályktanir hans Heimdallar, sem er félag ungra hægrimanna í Reykjavík.

Heildallur dró til dæmis þá ályktun í febrúar síðastliðnum að ÍÍbúðalánasjóður væri tímaskekkja. Ég ætla að draga þá ályktun að ályktunin hafi verið tímaskekkja. Fyrir tæpu ári, í júní í fyrra, ályktaði Heimdallur á móti reykfrelsi á skemmtistöðum. Ætli sú ályktun hafi líka verið tímaskekkja? Ég vona að minnsta kosti þau styðji ekki lengur rétt einstaklinginsins til þess að dæla tóbaksreyk ofan í lungun á náunganum.

Það var skrýtin umræðan í Silfri Egils um heilbrigðismálin í dag. Það var tvennt sem vakti athygli umfram annað.

Merkilegustu tíðindin voru líklega þau að Guðlaugur Þórðarson, heilbrigðisráðherra, sagði að í raun væri enginn munur á „einkarekstri“ og einkavæðingu“. Hann sagði að þetta væri „bara leikur af hugtökum“. Ég held að flestir hafi vitað það lengi að þetta væri „bara leikur af hugtökum“ en fæstir hafi búist við því að heilbrigðisráðherra Sjálfstæðisflokksins myndi segja það. Guðlaugur fær priki fyrir það.

Þarna var líka viðskiptaráðherrann, Björgvin Sigurðsson. Hann hélt sér nánast algjörlega utan við það þegar Guðlaugur ræddi við Siv Friðleifsdóttur, fyrrverandi heilbrigðisráðherra Framsóknarflokksins, og Katrínu Jakobsdóttur, varaformann Vinstri grænna. Inn á milli kvað hann sér þó hljóðs og skammaði Siv og Katrínu fyrir að spyrja Guðlaug spurninga. Honum fannst fáránlegt af þeim að spyrja spurninga því með þeim væru þær bara að sá „tortryggnisfræjum“. Er það virkilega skoðun viðskiptaráðherrans að ekki eigi að krefja handhafa framkvæmdavaldsins skýringa á gjörðum sínum? Er hann virkilega þeirrar skoðunar að opin og lýðræðisleg umræða sé til skaða. Mesti valdhrokinn kom þó fram þegar viðskiptaráðherra setti fram þá ástæðu fyrir því að ekki ætti að ræða þær grundvallarbreytingar sem boðaðar hafa verið í heilbrigðiskerfinu vegna þess að það kæmi fram í stjórnarsáttmálanum. Valdið hefur augljóslega farið illa með viðskiptaráðherranum.

Auðvitað eigum við ekkert að vera að spá í þessum málum. Það þarf engar áhyggjur að hafa og ekkert að ræða því að Smfylkingin er við völd. Við ættum frekar að sameinast um að flytja inn kjúklingakjöt.

Ef Samfylkingin gat skipað Pétur Blöndal yfir nefnd til þess að endurskoða veigamikla þætti velferðarkerfissins þá ætti hún ekki að vera í vandræðum með að skipa Stefán Pálsson sem forstjóra Hermálastofnunar Ingibjargar Sólrúnar Gísladóttur.

Eins og hér má sjá hefur Stefán mjög skýra og góða sýn á framtíð stofnunarinnar. Hann ætlar sér meðal annars að halda kostnaði við rekstur stofnunarinar í lágmarki.

Ég vísa annars á þessa krækju fyrir þá sem vilja kynna sér inleiðingu Ingibjargar Sólrúnar Gísladóttur utanríkisráðherra á hernaðarhyggju innan íslenska stjórnkerfissins.