Elías Jón

er umfjöllunarefni Auðar Lilju í grein sem birtist í Fréttablaðinu í dag og er skyldulesning.

Ég vil þakka ríkisstjórinni, forsetanum og borgarstýrunni fyrir frábæran árangur íslenska handboltalandsliðsins á Ólympíuleikunum. Það hefur ekki verið gert nægilega mikið úr þeirra hlut í silfrinu. Reyndar skyggðu þessir strákar í landsliðinu heldur mikið á þau á sviðinu.

Ég hef tekið eftir því að skeyti sem Ung vinstri græn sendu út á póstlista sinn á miðvikudaginn til þess að minna á mótmæli við ráðhúsið hefur farið fyrir brjóstið á sumum. Skeytið var svona:

Subject: Tökum óráðshúsið!

Söfnumst saman við ráðhús Reykjavíkur að morgni fimmtudagsins 21. ágúst klukkan 9:30 og fáum útrás fyrir andúð okkar á fokking íhaldinu og helvítis Framsóknarflokknum!

Þetta eru augljóslega ekki skilaboð sem ætluð eru til þess að úrskýra málefnalega afstöðu Ungra vinstri grænna, heldur eru þetta einfaldlega skilaboð til þess að hvetja félaga til þess að mæta á mótmæli við ráðhúsið.

Skilaboðin eru síðan augljóslega(fyrir mig að minnsta kosti) skrifuð í hæðnistón og ætlað að hæðast að þeirri ranghugmynd sem pólitískir andstæðingar hafa af okkur. Það er alltaf pínlegt að þurfa að útskýra háð. En það hvernig sumir „misskildu“ háðið sýnir samt að það hitti í mark.

Viðbrögðin og sérstaklega samtal sem ég átti í liðinni viku hafa þó vakið mig þó umhugsunar um það hvort og kannski aðallega hvenær og hvar rétt sé að gera grín að staðalímyndum og klisjum. Er ég að viðhalda ranghugmyndunum með því að hæðast að henni og þeim sem þær hafa? Ef að þeir sem verið er að hæðast að, líkt og Framsóknarmenn í dæminu hér að ofan, fatta ekki ekki að það sé verið hæðast að þeim þá hefur þetta líklega þveröfug áhrif, eða hvað? Ég hef ekki komist að niðurstöðu en ég held að það skipti mestu máli hvar og í hvaða hópi háðið er látið falla.

En Framsóknarmenn virðast ekki bara uppfullir af ranghugmyndum um Ung vinstri græn(og margt annað?), heldur virðast þeir vera einstaklega viðkvæmir fyrir háði - þeim skortir húmor fyrir sjálfum sér. Samanber:

En afskipti mín af ungum vinstri grænum virðast alltaf enda á að ég sé annars flokks maður, ekki vegna málefnastöðu minnar, heldur flokkstengslum.

Auðvitað eru ýmsar háðsglósur látnar fjúka manna og flokka á milli. Það er þó alger óþarfi að taka þær eitthvað nærri sér, nema auðvitað ef þær koma við samvisku manna.

Í stjórnmálum er nauðsynlegt að hafa húmor fyrir sjálfum sér og sínum hópi. Ég held að fáir hópar í stjórnmálum hafi meiri húmor fyrir sjálfum sér heldur en Ung vinstri græn. Við gerum í sífellu grín af því hvað við erum miklir kommúnistar, á móti öllu, að við séum á móti internetinu, á móti kynlífi, á móti framförum, á móti bjórnum, á móti Evrópu, á móti útlöndum, að við viljum flytja aftur í torfbæi, borða fjallagrös, og svo framvegis. Ég held að allir sem hafa umgengist okkur geti vitnað til um þetta. Þetta grín, hvort sem það kemur frá okkur sjáfum eða öðrum, er bara til þess að bæta andann - ekki brjóta hann niður.