Nafnlaus

Jæja… þá höfum við eignast stelpur.

Þurfum við ekki að fara að safna fyrir flugfari og gjaldeyrir fyrir þær?

Þá sjaldan ég rata inn á heimasíðu Sambands ungra Sjálfstæðismanna þarf ég alltaf að nudda augun aðeins til þess að trúa því sem fyrir augu ber.

Fyrir það fyrsta þá þá er nánast ekkert á þessari síðu sem bendir til þess að henni sé haldið úti af ungu fólki. Svo eru alltaf einhverjar snargalnar ályktanir sem fá mig til þess að efast um að (ung?)fólkið sem heldur úti síðunni búi í sama samfélagi og ég – já eða samfélagi yfir höfuð.

Í dag rakst ég tildæmis á þessa ályktun, dagsetta 7. júlí síðastliðinn, á forsíðunni. Í henni er meðal annars þessi setning:

Nú á dögum er ekki þörf á því að ríkið láni til fasteignakaupa í samkeppni við einkafyrirtæki. og ber stjórnvöldum að bregðast við áliti ESA með því að leggja niður Íbúðalánasjóð í núverandi mynd. Það væri að auki til þess fallið að skapa heilbrigðari aðstæður á fjármálamarkaði hér á landi.

Já einmitt… og við þurfum líka að leggja niður lögregluna, menntakerfið, heilbrigðiskerfið auka síðan vopnaframleiðslu og taka upp her til þess að skapa heilbrigðari aðstæður hér á landi. Þó þetta sé örlítið hlægilegt er þetta ekki fyndið ef horft er til lengri tíma. Þetta er fólkið sem mun stjórna landinu í framtíðinni(ef Íslendingar halda áfram að kjósa Sjálfstæðisflokkinn(sem þeir gera örugglega)). Hugsum aðeins um það(…þetta er samt ekkert mikið galnara fólk heldur en það sem situr á þingi fyrir flokkinn).

Í þessari ályktun er líka einn gullmoli sem ljómar meira en aðrir:

Sá vandi sem mörg heimili horfa fram á í dag má meðal annars rekja til aukinnar skuldsetningar í kjölfar rýmkaðs veðrýmis á fasteignum.

Já þeir, ungu Sjálfstæðismennirnir, kunna að orða þetta þannig að allir skilja hvað þeir eiga við.

…má finna hér.

Ég varð furðu lostinn þegar ég las pistil dagsins á vefritinu Deiglunni. Hingað til hafa aðstandendur hennar útmálað sig sem boðbera frelsis og að því eigi að setja sem minnstar skorður. Í þessum pistli var hins vegar beinlínis talað fyrir skerðingu á tjáningarfrelsinu.

Pistillinn sem ber yfirskriftina „Tjáningarfrelsinu fylgir ábyrgð“ er eftir Reyni Jóhannesson. Hann er ósáttur við það að nokkrir menn hafi brennt Landsbankafána(gamla) á laugardaginn, sem þeir gerðu til þess að lýsa vanþóknun sinni á fyrrverandi stjórnendum og -eigendum bankans sem með græðgi sinni komu Íslendingum í heldur vonda(sumir segja vonlausa) stöðu og auk þess að skaða orðspor þeirra á alvarlegan hátt.

Í pistlinum bendir Reynir á að:

…[Ö]llu frelsi fylgir ábyrgð og þar með talið tjáningarfrelsi.

Auðvitað á ekki nýta tjáningarfrelsið, né annað frelsi, til þess að skaða eða kúga aðra og það gerði fánabruninn ekki á nokkurn hátt enda var það ekki það sem Reynir áttivið, heldur:

Margir hafa nú áhyggjur af ímynd Íslands erlendis og er alveg öruggt að þetta er ekki til að bæta stöðuna.

Og einnig:

Það er alveg ljóst að þeir mótmælendur sem stóðu fyrir fánabrennunni vissu að slíkar fréttir færu beint á aðal lista alþjóðlegra fjölmiðla.

Reynir telur semsagt „ímynd Íslands erlendis“ vera svo mikilvæga að fólk eigi að halda aftur af skoðunum sínum hennar vegna, jafnvel þó það sé að brenna fána bankans sem eyðilagði „ímynd Íslands erlendis“. En á hverju viljum við að þessi ímynd byggi? Vill Reynir að hún byggist á lygum sem við höldum að útlendingum, því hvað er það annað en lygi að reyna að koma í veg fyrir að afstaða almennings komi fram í erlendum fjölmiðlum?

Væri ekki nær að gera eitthvað raunverulegt – þannig að ímyndin byggi á einhverju sönnu? Það mætti til dæmis hreinsa út úr Seðlabankanum og senda Sjálfstæðisflokkinn í frí frá stjórnmálum. En það hentar auðvitað hvorki Reyni né öðrum ungum Sjálfstæðismen. Þau vilja frekar blekkja, til dæmis með því að koma í veg fyrir að fólk tjái skoðanir sínar á sinn hátt.

En Reynir lét ekki þar við sitja heldur kynnir hann framtíðarsýn ungs Sjálfstæðismanns:

Næstu skref þjóðarinnar eiga að felast í uppbyggingu og samstöðu. Þar eiga mótmæli sem þessi ekki heima.

Nú eiga semsagt allir að þegja og fylgja foringjanum. „Heil Geir!“ Eða hvað?

ES: Reyndar tel ég það gott fyrir ímynd Íslands erlendis að fánabruninn hafi komist í heimsfréttirnar. Þetta sýndi að Íslendingar líka ósáttir við framferði Landsbankans.
EES: Svo er það enginn glæpur að brenna gamla fána. Ég veit ekki betur en að það sé hefð að brenna fána þegar hætt er að nota þá.

Ég sakna Múrsins, eina alvöru íslenskra vefritsins. Hér er ein ástæða þess:

Svona stórgróði verður ekki útskýrður með tilvísun í almennt efnahagsástand, enda eru þeir Íslendingar fáir sem hafa margfaldað eigur sínur með þessum hætti. Einn af aðaleigendum bankans, Björgólfur Guðmundsson, hafði þó skýringar á reiðum höndum. Landsbankinn hefði verið „leystur úr læðingi“.

Þessi tilvísun í norræna goðafræði vekur athygli. Eru bankarnir virkilega eins og grenjandi Fenrisúlfur sem gleypir allt sem fyrir verður? Hefðu þeir betur verið bundnir áfram fram að Ragnarökum? Sú ímynd sem stjórnarformaður Landsbankans gefur hér af bönkunum segir margt um stöðu þeirra í íslensku samfélagi undanfarin misseri.

Greinin í heild sinni er hér.

Og þar sem ég er að minnast á Múrinn þá er rétt að benda á bókin Múrbrot sem var að koma út. Mér skilst að hún fáist í öllum betri bókabúðum.

Hvað er Jón Baldvin Hannibalsson að gera upp á dekk í mótmælum. Hann er eiginlega verri en Guðni Ágústsson og hinir Framsóknar(ha ha ha)mennirnir sem nú láta eins og þeir hafi ekki komið nálægt því móta og viðhalda því kerfi sem nú hefur leitt okkur hálfa leið til glötunar. Er Jón Baldvin búinn að gleyma því að það var hann sem leiddi Davíð Oddsson, Sjálfstæðisflokkinn og hugmyndafræði þeirra til valda fyrir rúmum 17 árum.

Ég vildi að ég hefði verið við Ráðherrabústaðinn í dag þegar Jón Baldvin fór upp í tröppurnar og hélt ræðu. Þá hefði ég öskrað „Niður með Jón“ eða jafnvel fengið lánað egg hjá einum viðstaddra og smellt því smettið á honum - helvítis hræsnaranum.

…Ég veit samt ekki. Kannski er batnandi mönnum best að lifa. En fjandinn hafi það, það er varla hægt að tala um bata hjá mönnum sem kannast ekki við hafa verið veikir. Og nú man ég allt í einu að ég hef skrifað um þessa valkvæðu gleymsku Jón Baldvins áður.

Geir H. Haarde, forsætisráðherra, segir ekki rétt að boða til kosninga. Hann sagði líka margoft að ekki væri rétt að gera neitt, það var til dæmis aldrei rétt að taka lán til að styrkja gjaldeyrisvaraforðann. Í byrjun ágúst sagði hann að hagkerfið væri að jafna sig og aðgerðaleysið væri að skila sér.

Afhverju ætti það að skipta nokkru máli hvað Geir Haarde finnst vera rétt? Reynslan sýnir einhvernveginn að það sé farsælast að gera öfugt við það sem honum finnst vera rétt.

Í gærkvöldi sá ég aulýstan þáttinn Sjálfstætt fólk sem er sýndur á Stöð tvö. Gestur næsta þáttar er Björgvin G. Sigurðsson viðskiptaráðherra. Í kynningu sagði eitthvað á þessa leið: „Björgvin þykir hafa staðið sig gríðarlega vel í umróti undanfarinna vikna“. Mér þætti gaman að heyra hverjum þykir það og hvaða rök þeir færa fyrir því.

Annars sat ein spurning eftir í kollinum á mér: „Hvernig hefur maðurinn tíma til þess að koma fram í þessum þætti?“

Þetta skyldi þó ekki vera liður í því að bæta(lesist ljúga) ímynd ríkisstjóarnarinnar með hjálp ríkisstjórnarmiðlanna?

Mikið er ég orðinn þreyttur á því að allt snúist um Davíð Oddsson.

Þegar Davíð hætti sem forsætisráðherra haustið 2005 þá fór ég og félagar mínir á barinn og skáluðum fyrir þeim áfanga. Ekki það að værum glaðir yfir nýja forsætisráðherranum, Halldóri Ásgrímssyni, heldur sáum við fram á betri tíma í íslenskum stjórnmálum - tíma þar sem hlutirnir snérust um hugsjónir og málefni í stað Davíðs Oddssonar. Við töldum þetta fyrsta áfangann að því. Við fórum svo aftur á barinn þegar Davíð hætti alveg í stjórnmálum - héldum að við værum að fagna nýjum tímum. Við vorum fullfljót á okkur.

Davíð fór svo í Seðlabankann. Sjálfstæðisflokkurinn sá til þess, með aðstoð Framsóknarflokksins og hefur fengið að sitja þar áfram með aðstoð Samfylkingarinnar. Seðlabankinn og hans aðgerðir fóru í kjölfarið að snúast um Davíð.

Nú er allt komið í kalda kol á Íslandi. Heimskapítalisminn og auðvaldsstefna Sjálfstæðisflokksins er komin í þrot. Nú eru allir að vakna upp við það að góðærið sem
virtist alltaf of gott til að vera satt reyndist vera það. Spilaborgir Sjálfstæðisflokksins eru að hrynja ofan á okkur með skelfilegum afleiðingum. Fólk er eðlilega sárt og reitt.

Og hvert beinir það reiðinni? Jú að Davíð Oddssyni.

Gott og vel. Davíð Oddsson er vissulega helsti áhrifavaldur íslenskra stjórnmála undanfarna áratugi. En það breytist ekki rassgat við það að losna við hann úr Seðlabankanum ef við látum þar við sitja. Það er ekki persónan Davíð Oddsson sem hefur leitt okkur inn í það öngstræti sem við erum nú komin í heldur þau gildi sem hann, Sjálfstæðisflokkurinn og valdhafar hafa staðið fyrir undanfarna áratugi.

Hættum að láta íslenskt stjórnmál snúast um Davíð Oddsson. Látum þau snúast um málefni, hugmyndafræði og fyrst og fremst hagsmuni fólksins í landinu.

Sjálfstæðisflokkurinn og fulltrúar hans hafa hreykt sér af því að hafa fært völdin frá stjórnmálamönnum til atvinnulífsins. Það þýðir í raun að völdin hafi verið færð frá almenningi(stjórnmálamenn eiga að vera fulltrúar almennings) til auðmanna(það eru auðmenn sem eiga atvinnulífið). Til þess að hér verði einhverjar breytingar þurfum við að snúa þeirri stefnu við og færa völdin aftur til fólksins. Fyrsta skrefið í átt að því er að boða til kosninga og gefa almenningi annað tækifæri til þess að kjósa. Ef Sjálfstæðisflokkurinn verður enn við völd að þeim loknum þá eigum við allt sem yfir okkur hefur gengið að undanförnu skilið.

Það er sérstakt hvernig Gordon Brown hefur tekið að beina athygli okkar frá skítahaugnum sem Geir H. Haarde liggur í með ríkisstjórninni sinni.

Sagt er að þarna hafi Brown verið að á ná sér í „stríð“ til þess að fela sinn eigin haug. Það er eflaust rétt. Hann brást auðvitað við af fádæma hörku og virtist auk þess hundsa yfirlýsingar Geirs(lái honum hver sem vill) um að misskilningur væri á ferð.

En það er ekki bara Brown sem notið þessa „stríðs“. Geir, og allir hinir ótalmörgu sauðtryggu fylgismenn og fjölmiðlar Sjálfstæðisflokksins, hafa reynt að nýta sér þetta til hins ýtrasta til þess að beina athyglinni eitthvað annað. Þetta var „smjörklípa“ af himnum fyrir Geir.

Þátt fyrir að við gefum okkur það að Brown sé vondur kall þá breytir það ekki þeirri staðreynd að hvorki Geir H. Haarde, Sjálfstæðisflokkurinn eða samstarfsflokkar hans gerðu ekki nokkurn skapað hlut til þess að koma í veg fyrir að Ísland færi á hliðina, þrátt fyrir allar viðvörunarbjöllurnar. Getum við ekki selt Geir og Sjálfstæðisflokkinn úr landi? Eru þau kannski jafn lítils virði og þau hafa gert krónuna?