Nafnlaus

Það er svolítið eins og Samfylkingin átti sig ekki alveg á þeirri stöðu sem hún er í. Þingmenn, ungliðar og jafnvel ráðherrar flokksins vilja kosningar og nýja stjórn í Seðlabankann. Það er samt eins og þau átti sig ekki á því að forysta flokksins hefur þetta allt í hendi sér.

Davíð Oddsson situr í Seðlabankanum í boði Samfylkingarinnar. Geir H. Haarde er forsætisráðherra í boði Samfylkingarinnar. Árni Matthiesen er fjármálaráðherra í boði Samfylkingarinnar. Fjármálaeftirlitið er í boði Samfylkingarinnar. Sjálfstæðisflokkurinn hefur verið í boði Samfylkingarinnar í 18 mánuði. Vanvirðing og sniðganga framkvæmdavaldsins á Alþingi er í boði Samfylkingarinnar.

Sjálfstæðisflokkurinn hefur stjórnað landinu í 17 ár – 17 árum of lengi. Hann þarf ekki að stjórna landinu sekúndu lengur en Samfylkingin vill. Davíð Oddsson þarf ekki að sitja sekúndu lengur en Samfylkingin vill. Eruð þið að ná þessu?

Ég vona svo sannarlega að Samfylkingin fari að ná þessu því nú þurfum við nauðsynlega á kosningum að halda og félagshyggjustjórn í kjölfarið. Flestir aðrir eru búnir að ná þessu.

Nú bíðum við bara eftir Samfylkingunni.

Fjölmiðlamenn framtíðarinnar munu vonandi ekki líta aftur til laugardagsins síðasta með stolti. Oft hafa fjölmiðlar lagst flatir fyrir valdinu, en við núverandi aðstæður verður það einhvernvegin enn verra.

Bæði ljósvaka og prentmiðlarnir töluðu um að aðsúgur hafi verið gerður að lögreglunni. Þvílíkt rugl. Ef fjölmiðlar væru ekki jafn þýlyndir og raun ber vitni þá hefðu þeir túlkað það sem þeir sáu sem samstöðu fólksins gegn hinu spillta valdi sem hefur grasserað hér á landi of lengi.

En hvað gerðist?

Maður fór upp á þak Alþingishússins og flaggaði gulum fána með bleiku svíni – merki Bónuss. Mannfjöldinn fagnaði manninum fyrir að benda á hið augljósa með þessum gjörningi sínum. Mörgum varð fljótt ljóst að valdið yrði ekki sátt við þetta og myndi senda þræla sína, lögregluna, til þess að handtaka hann. Því fór fólk af stað til þess að koma í veg fyrir að það gerðist. Engu ofbeldi var beitt. Mannfjöldin einfaldlega hópaðist í kringum lögregluna krafðist þess maðurinn fengi að fara óáreittur niður af húsinu og svo í burtu – að hann yrði ekki handtekinn. Ein löggan tók upp kylfuna og önnur um „varnarúðann“. Fólkið hrópaði þá að þeim að leggja niður vopnin því það eina sem það vildi væri að maðurinn á þakinu kæmist undan. Einhverjar stimpingar urðu en allar að frumkvæði lögreglunnar.

Fjölmiðlar ákváðu þá að dæma fólkið. Það var dæmt fyrir að sýna samstöðu.

Í kvöldfréttum Ríkissjónvarpsins var svo sýnt eitthvað það aumasta viðtal sem tekið hefur verið við forsætisráðherra á Íslandi og eru þau flest mjög aum. Þar sleiktu fréttamennirnir tærnar á Geir H. Haarde forsætisráðherra með spurningum sem augljóslega höfðu verið ákveðnar og samdar í samráði við hann sjálfan. En það var kannski ekki það versta. Það versta var að það var tilkynnt sérstaklega að viðtalið hafi farið fram á meðan á mótmælunum stóð. Á sama tíma og fólkið á Austurvelli kallaði „Hvar er Geir?“ þá var hann að leikstýra spunaleikriti Ríkissjónvarpsins og var sjálfur í aðalhlutverki.

Geir hefur ekki áhuga á fólkinu. Hann hefur kannski áhuga á atkvæðum þeirra. Hann virðist fyrst og fremst hafa áhuga á að bjarga sínu pólitíska lífi. En því miður fyrir hann og sem betur fer fyrir okkur hin þá er það á enda. Það þarf bara einhver að segja honum það. Hvernig væri að fjölmiðlar gerðu það?

Geir H. Haarde, forsætisráðherra, segir að allt sé í himna lagi í ríkisstjórnarsamstarfinu. Þegar ég hlustaði á hann segja það var mér til hugsað til allra þeirra skipta sem hann sagði að allt væri í himna lagi í efnahagsmálunum og því engin ástæða til þess að gera neitt.

Sannleikurinn er hins vegar sá, og er öllum augljós sem það vilja rétt eins og efnahagsástandið var, að ríkisstjórnarsamstarfið er í molum. Samfylkingin gerir nú hvað hún getur til þess að fjarlægja sig frá Sjálfstæðisflokknum. Það er skiljanlegt enda vill enginn vera nálægt rotnandi líki.

Sjálfstæðisflokkurinn dó með efnahagshruninu. Aðaláherslumál flokksins hefur verið stöðugleiki og traust efnahagsstjórn á undanförnum áratugum. Þegar hann getur ekki lengur boðið kjósendum það þá hefur hann ekkert að bjóða, ekki neitt nema kannski Björn Bjarnason.

Það er því öllum fyrir bestu ef Geir H. Haarde og Sjálfstæðisflokkurinn gerði þjóðinni þann greiða að stíga til hliðar og greiða veginn fyrir kosningum þegar líður nær vori. Við þurfum vissulega á góðri stjórn að halda fram að því og slík stjórn gæti verið þjóðstjórn, utanþingsstjórn eða einhverjar útgáfur af því. Aðalatriðið er samt að Geir H. Haarde og Sjálfstæðisflokkurinn dragi sig í hlé.

Það þarf eitthvað að fara að gerast. Það er liðinn mánuður frá hruninu. Það eru liðnir margir mánuðir, jafnvel ár frá því var spáð. Af hverju var ekkert gert til þess að koma í veg fyrir það? Af hverju hefur ekkert verið gert til þess að koma hér hlutunum af stað aftur? Það er eina sem talað er um er Davíð Oddsson. Hefur þetta lið ekkert betra að gera? Nei, það gerist ekki neitt gott á þessu landi fyrr en við erum laus við Sjálfstæðisflokkinn og alla hans úldnu og ógeðslegu bagga sem hann hefur lagt á herðar okkar undanfarna áratugi.

Burt með ránfuglinn!