Nafnlaus

Ég veit hvernig ég tæki hrósi frá þingmönnum Sjálfstæðisflokksins væri ég þingmaður Vinstri grænna. Ég yrði skelfingu lostinn og myndi velta fyrir mér hvað ég væri að gera rangt.

Það er augljóst að þingmenn stjórnarandstöðunnar eru fyrst og fremst að reyna að nýta sér staðfasta andstöðu Ásmundar Daðasonar við Evrópusambandsaðild til þess að ná höggi á ríkisstjórnina fremur en að berjast gegn aðild. Þetta kom glögglega í ljós þegar Ásmundur hætti við að vera meðflutningsmaður breytingartillögu um að haldin yrði sérstök þjóðaratkvæðagreiðsla um það hvort sæki eigi um aðild. Um leið og hann dró sig í hlé hvarf áhugi allra hinna – formaður og varaformaður Sjálfstæðisflokksins urðu einu flutningsmennirnir.

Það er annars gott hjá Ámundi að vera svona harður á sínu í þessu máli sem er augljóslega hans hjartans mál. Ég skil þó ekki alveg afhverju maður sem er svo harður í andstöðu sinni við Evrópusambandsaðild „að engin rök fái því breytt“ ætti að vilja tvöfalda þjóðaratkvæðagreiðslu um málið. Segir samviskan honum ekki að greiða atkvæði gegn öllum tillögum sem gætu mögulega leitt til aðildar?

Tal um að hann sé kúgaður er svo óskiljanlegt. Ég get ekki ímyndað mér að þingmenn stjórnarflokka undanfarinna áratuga hefðu getað farið fram með svipuðum hætti – Ásmundur hefur sagt það sem hann hefur viljað um málið hingað til án nokkurra afleiðinga. Það er hins vegar mjög skondið að fylgjast með vandlætingu Sjálfstæðismanna vegna þessa. Einn daginn hneykslast þeir yfir að  stjórnarþingmenn séu ekki sammála og hinn yfir því að þeir megi ekki vera ósammála.

Tilgangur þess að nota kynjakvóta og fléttulista  í Vinstri grænum hefur alltaf verið að auka hlut kvenna á Alþingi og í stjórnmálum. Tilgangur þeirra hefur aldrei verið að tryggja áframhaldandi yfirburðahlut karla á Alþingi og í stjórnmálum.

Þess vegna þarf ekki einu sinni að ræða það hvort færa eigi karla upp á kynjakvóta. Það stangast augljósa á við stefnu flokksins, að  minnsta kosti á meðan karlar sitja í meira en 60% þingsæta.

Ég kann mjög illa að taka hrósi(þá sjaldan ég fæ það), finnst það eiginlega bara vandræðalegt. Eftir á fæ ég svo yfirleitt áhyggjur af því að ég hafi tekið hrósinu of fálega - verið hrokafullur - þó ég hafi fyrst og fremst verið auðmjúkur og vandræðalegur. En þetta auðvitað ekkert vandamál fyrir mig.

Auður Lilja er aftur á móti manneskja sem þarf að hafa áhyggjur af þessu því hún á allt hrós skilið… og öll atkvæði ef út í það er farið.  Hún er einmitt í framboði í forvali Vinstri grænna í Reykjavík og sækist þar eftir 2. sæti.

Ég gæti skrifað sér endalausan pistil um það hversu frábær Auður Lilja er, en ætla ekki að bjóða lesendum mínum upp á slíka helgislepju. Þess í stað vísa ég í þennan pistil í Smugunni. Hann segir allt sem ég hefði sagt viljað hafa um Auði Lilju nema eitt: Hún er frábær og nú þarf frábært fólk á þing!

Ég skora á alla sem vilja frábært fólk á þing að taka þátt í forvalinu og kjósa Auði Lilju.

Síðan ég komst til vits hef ég aldrei búist við neinu góðu frá Sjálfstæðisflokknum og hef aldrei séð neitt gott frá honum koma.

Ég verð þó að játa það á mig að ég bjóst við því að þessi stóri og öflugi flokkur, uppfullur af hæfu afburðafólki, myndi veita nýrri ríkisstjórn öflugt og málefnalegt aðhald nú eftir að hann gafst upp á því að moka flórinn eftir sjálfan sig. Það voru mistök. Því er öðru nær.

Sjálfstæðismenn berjast nú um hæl og hnakka við að verja bitlingkerfið sem hann byggði upp. Þetta gera þeir  þrátt fyrir að hafa misst völdin til þess að veita þá - eru kannski ekki búnir að átta sig á því.

Nýja ríkisstjórnin hefur nú lagt fram frumvarp um Seðlabanki Íslands verði fagleg stofnun enn ekki biðstofa ónothæfra stjórnmálamanna eftir eftirlaununum sem þeir  úthlutuðu sér sjálfir. Ný ríkisstjórn vill semsagt að bankstjórunum verði fækkað í einn og að hann verði ráðinn á faglegum forsendum að undangenginni auglýsingu. Þessu eru Sjálfstæðismenn á móti.

En hvers vegna eru þeir á móti? Það veit því miður enginn. Það hefur ekki komið fram í ræðum þeirra á Alþingi í dag, sem þó hafa verið bæði margar og langar. Ég verð því að reyna að giska á ástæður þeirra og það eru tvær tilgátur sem mér þykja jafn líklegar.

1. Þeir eru á móti til þess að vera á móti
2. Þeir vilja ekki að Davíð Oddsson missi starf sitt í Seðlabankanum, en frumvarpið gæti leitt það af sér.

Geir H. Haarde formaður Sjálfstæðisflokksins lýsir vanþóknun sinni á Samfylkingunni í viðtali í Morgunblaðinu í dag. Hún byggist að mestu á því að grasrót flokksins hafi risið upp gegn stjórnarsamstarfinu og komist upp með það. „Svona myndi Sjálfstæðisflokkurinn aldrei haga sér,“ segir Geir. Þetta viðtal afhjúpar viðhorf Geirs til lýðræðis. Raunverulegt lýðræði myndi augljóslega aldrei geta þryfist í Sjálfstæðisflokknum.

Í sama viðtali segir Geir einnig að hann vilji halda mótmælum fólksins á götum úti alveg fyrir utan þá atburðarrás sem leiddi til stjórnarslitann. En er það ekki augljóst að það er ekki hægt? Stjórnarslitin eru bein afleiðing mótmælahreyfingarinnar sem risið hefur upp í kjölfar þess að Geir og Sjálfstæðisflokkurinn silgdu skútunni í strand.

Geir kvartar sáran yfir því að Samfylkingin hafi ekki haft neinar málefnalegar ástæður fyrir slitunum. Halló! Skiptir það einhverju máli hvort það var? Það var augljós krafa fólksins í landinu að ríkisstjórnin myndi víkja. Það var í raun og veru óþarft af Samfylkingunni að reyna að tefla fram einhverjum ástæðum. Það var augljóst að Samfylkingin var bara að fylgja eftir vilja fólksins í landinu og almennra flokksmanna. Það kallast lýðræði Geir.

Ég hef ákveðið að læra af Samfylkingunni.

Já, þið lásuð rétt.

Samfylkingarfólk segir: „Ef við hefðum verið í Evrópusambandinu þá væri allt betra.“

Ef þau tönglast nógu mikið(ekki of eins og þau eru nú farin að gera) þá fer fólk að trúa þessu(þangað til það hættir að trúa þessu þegar það er tönglast of mikið á þessu).

Ég ætla að segja: „Ef við hefðum haft alvöru vinstristjórn við völd þá væri allt betra.“

og ef fólk finnst ég vera að horfa of mikið í baksýnisspegilinn segi ég: „Ef við fáum alvöru vinstristjórn þá verður allt betra.“

Það er svolítið eins og Samfylkingin átti sig ekki alveg á þeirri stöðu sem hún er í. Þingmenn, ungliðar og jafnvel ráðherrar flokksins vilja kosningar og nýja stjórn í Seðlabankann. Það er samt eins og þau átti sig ekki á því að forysta flokksins hefur þetta allt í hendi sér.

Davíð Oddsson situr í Seðlabankanum í boði Samfylkingarinnar. Geir H. Haarde er forsætisráðherra í boði Samfylkingarinnar. Árni Matthiesen er fjármálaráðherra í boði Samfylkingarinnar. Fjármálaeftirlitið er í boði Samfylkingarinnar. Sjálfstæðisflokkurinn hefur verið í boði Samfylkingarinnar í 18 mánuði. Vanvirðing og sniðganga framkvæmdavaldsins á Alþingi er í boði Samfylkingarinnar.

Sjálfstæðisflokkurinn hefur stjórnað landinu í 17 ár – 17 árum of lengi. Hann þarf ekki að stjórna landinu sekúndu lengur en Samfylkingin vill. Davíð Oddsson þarf ekki að sitja sekúndu lengur en Samfylkingin vill. Eruð þið að ná þessu?

Ég vona svo sannarlega að Samfylkingin fari að ná þessu því nú þurfum við nauðsynlega á kosningum að halda og félagshyggjustjórn í kjölfarið. Flestir aðrir eru búnir að ná þessu.

Nú bíðum við bara eftir Samfylkingunni.

Fjölmiðlamenn framtíðarinnar munu vonandi ekki líta aftur til laugardagsins síðasta með stolti. Oft hafa fjölmiðlar lagst flatir fyrir valdinu, en við núverandi aðstæður verður það einhvernvegin enn verra.

Bæði ljósvaka og prentmiðlarnir töluðu um að aðsúgur hafi verið gerður að lögreglunni. Þvílíkt rugl. Ef fjölmiðlar væru ekki jafn þýlyndir og raun ber vitni þá hefðu þeir túlkað það sem þeir sáu sem samstöðu fólksins gegn hinu spillta valdi sem hefur grasserað hér á landi of lengi.

En hvað gerðist?

Maður fór upp á þak Alþingishússins og flaggaði gulum fána með bleiku svíni – merki Bónuss. Mannfjöldinn fagnaði manninum fyrir að benda á hið augljósa með þessum gjörningi sínum. Mörgum varð fljótt ljóst að valdið yrði ekki sátt við þetta og myndi senda þræla sína, lögregluna, til þess að handtaka hann. Því fór fólk af stað til þess að koma í veg fyrir að það gerðist. Engu ofbeldi var beitt. Mannfjöldin einfaldlega hópaðist í kringum lögregluna krafðist þess maðurinn fengi að fara óáreittur niður af húsinu og svo í burtu – að hann yrði ekki handtekinn. Ein löggan tók upp kylfuna og önnur um „varnarúðann“. Fólkið hrópaði þá að þeim að leggja niður vopnin því það eina sem það vildi væri að maðurinn á þakinu kæmist undan. Einhverjar stimpingar urðu en allar að frumkvæði lögreglunnar.

Fjölmiðlar ákváðu þá að dæma fólkið. Það var dæmt fyrir að sýna samstöðu.

Í kvöldfréttum Ríkissjónvarpsins var svo sýnt eitthvað það aumasta viðtal sem tekið hefur verið við forsætisráðherra á Íslandi og eru þau flest mjög aum. Þar sleiktu fréttamennirnir tærnar á Geir H. Haarde forsætisráðherra með spurningum sem augljóslega höfðu verið ákveðnar og samdar í samráði við hann sjálfan. En það var kannski ekki það versta. Það versta var að það var tilkynnt sérstaklega að viðtalið hafi farið fram á meðan á mótmælunum stóð. Á sama tíma og fólkið á Austurvelli kallaði „Hvar er Geir?“ þá var hann að leikstýra spunaleikriti Ríkissjónvarpsins og var sjálfur í aðalhlutverki.

Geir hefur ekki áhuga á fólkinu. Hann hefur kannski áhuga á atkvæðum þeirra. Hann virðist fyrst og fremst hafa áhuga á að bjarga sínu pólitíska lífi. En því miður fyrir hann og sem betur fer fyrir okkur hin þá er það á enda. Það þarf bara einhver að segja honum það. Hvernig væri að fjölmiðlar gerðu það?

Geir H. Haarde, forsætisráðherra, segir að allt sé í himna lagi í ríkisstjórnarsamstarfinu. Þegar ég hlustaði á hann segja það var mér til hugsað til allra þeirra skipta sem hann sagði að allt væri í himna lagi í efnahagsmálunum og því engin ástæða til þess að gera neitt.

Sannleikurinn er hins vegar sá, og er öllum augljós sem það vilja rétt eins og efnahagsástandið var, að ríkisstjórnarsamstarfið er í molum. Samfylkingin gerir nú hvað hún getur til þess að fjarlægja sig frá Sjálfstæðisflokknum. Það er skiljanlegt enda vill enginn vera nálægt rotnandi líki.

Sjálfstæðisflokkurinn dó með efnahagshruninu. Aðaláherslumál flokksins hefur verið stöðugleiki og traust efnahagsstjórn á undanförnum áratugum. Þegar hann getur ekki lengur boðið kjósendum það þá hefur hann ekkert að bjóða, ekki neitt nema kannski Björn Bjarnason.

Það er því öllum fyrir bestu ef Geir H. Haarde og Sjálfstæðisflokkurinn gerði þjóðinni þann greiða að stíga til hliðar og greiða veginn fyrir kosningum þegar líður nær vori. Við þurfum vissulega á góðri stjórn að halda fram að því og slík stjórn gæti verið þjóðstjórn, utanþingsstjórn eða einhverjar útgáfur af því. Aðalatriðið er samt að Geir H. Haarde og Sjálfstæðisflokkurinn dragi sig í hlé.

Það þarf eitthvað að fara að gerast. Það er liðinn mánuður frá hruninu. Það eru liðnir margir mánuðir, jafnvel ár frá því var spáð. Af hverju var ekkert gert til þess að koma í veg fyrir það? Af hverju hefur ekkert verið gert til þess að koma hér hlutunum af stað aftur? Það er eina sem talað er um er Davíð Oddsson. Hefur þetta lið ekkert betra að gera? Nei, það gerist ekki neitt gott á þessu landi fyrr en við erum laus við Sjálfstæðisflokkinn og alla hans úldnu og ógeðslegu bagga sem hann hefur lagt á herðar okkar undanfarna áratugi.

Burt með ránfuglinn!

Þá sjaldan ég rata inn á heimasíðu Sambands ungra Sjálfstæðismanna þarf ég alltaf að nudda augun aðeins til þess að trúa því sem fyrir augu ber.

Fyrir það fyrsta þá þá er nánast ekkert á þessari síðu sem bendir til þess að henni sé haldið úti af ungu fólki. Svo eru alltaf einhverjar snargalnar ályktanir sem fá mig til þess að efast um að (ung?)fólkið sem heldur úti síðunni búi í sama samfélagi og ég – já eða samfélagi yfir höfuð.

Í dag rakst ég tildæmis á þessa ályktun, dagsetta 7. júlí síðastliðinn, á forsíðunni. Í henni er meðal annars þessi setning:

Nú á dögum er ekki þörf á því að ríkið láni til fasteignakaupa í samkeppni við einkafyrirtæki. og ber stjórnvöldum að bregðast við áliti ESA með því að leggja niður Íbúðalánasjóð í núverandi mynd. Það væri að auki til þess fallið að skapa heilbrigðari aðstæður á fjármálamarkaði hér á landi.

Já einmitt… og við þurfum líka að leggja niður lögregluna, menntakerfið, heilbrigðiskerfið auka síðan vopnaframleiðslu og taka upp her til þess að skapa heilbrigðari aðstæður hér á landi. Þó þetta sé örlítið hlægilegt er þetta ekki fyndið ef horft er til lengri tíma. Þetta er fólkið sem mun stjórna landinu í framtíðinni(ef Íslendingar halda áfram að kjósa Sjálfstæðisflokkinn(sem þeir gera örugglega)). Hugsum aðeins um það(…þetta er samt ekkert mikið galnara fólk heldur en það sem situr á þingi fyrir flokkinn).

Í þessari ályktun er líka einn gullmoli sem ljómar meira en aðrir:

Sá vandi sem mörg heimili horfa fram á í dag má meðal annars rekja til aukinnar skuldsetningar í kjölfar rýmkaðs veðrýmis á fasteignum.

Já þeir, ungu Sjálfstæðismennirnir, kunna að orða þetta þannig að allir skilja hvað þeir eiga við.