allt fyrir sigurinn
jess!
fékk formlega tilkynningu frá netheimum áðan um að ég væri búin að slá metið í að vera með leiðinlegustu færslu í heimi upp í lengstan tíma.
supercool!
útsala
ég fór í warehouse í dag til að skipta kjól. hann kostaði 7.990 kr. þegar ég keypti hann (í apríl) en búðarkonan sagði mér að ég fengi ekki nema 2.000 kr. inneign fyrir hann því hann væri kominn á útsölu.
NEMA ég færi í bankann og fengi útprentun af færslunni, þá fengi ég fullt verð. svo ég gerði það að sjálfsögðu og labbaði út alsæl með tvennar nýjar buxur, eina peysu OG inneign upp á helminginn af kjólverðinu. hah!
eeen! ég sá alveg nákvæmlega eins kjól í búðinni, sama snið, sama efni, sama merki, en annað munstur.
bara nýrri týpa semsagt. og hann kostaði 10.990 kr.
eru verð á öllu búin að hækka svona rosalega eða er það bara svona sem útsölur virka?
flutningar
ég er búin að flytja sirka fimmtán sinnum undanfarin 6 ár og mér finnst alltaf allt vera komið þegar ég set ísskápaseglana á ísskápinn. það er svona final touch.
núna er eldhúsið mitt orðið voða fínt, herbergið allt að koma en stofan er enn mjög ljót. tveir hornsófar, fimm sjónvörp (ég á samt ekkert) og alltof mörg borð…og engar hillur. allt ljótt og ekkert í stíl.
og fyrst ég get ekki gert stofuna fína ætlaði ég að svindla og setja ísskápaseglana strax upp, en þá finn ég þá hvergi. og ég er samt búin að opna alla kassa.
glaaatað!
california
smá u-beygja á ferðina og við erum lentar í L.A.
victorias secret, urban outfitters og macys hafa aðeins komið við sögu og disney land er að sjálfsögðu á planinu. í dag var sörfara-, hjólabretta-, hjóla- og motorcross keppni á ströndinni og yours truly létu sig ekki vanta. verð að viðurkenna að ég gæti alveg vanist því að allir karlmenn séu með sixpack og gangi um berir að ofan alltaf. ég gæti hins vegar líka alveg vanist því að borða á cheesecake factory, ihop (international house of pancakes) og häagen-dazs á hverjum degi…sem passar ekki alveg inn í stæltir-beriraðofan-karlmenn myndina.
um daginn fórum við á orange county fair og sáum heimsins stærsta hest. sáum líka heimsins stærstu belju og borðuðum heimsins fáránlegasta mat. það sem hafði vinninginn í fáránlegheitum var crispie creme donut sem var skorinn í tvennt og með kjúklingabringu á milli. hverjum dettur svona í hug? fengum okkur líka reyktan kalkúnslegg sem maður hélt á eins og kjúklingalegg og beit í, apple fries- sem eru bara epli skorin niður eins og franskar, hituð, kanelsykur stráð yfir *slef*, rjómi sem ídýfa og ó svo gott. smökkuðum líka djúpsteikt ravíólí, frosinn súkkulaðihúðaðan banana, karmelluepli -sem mig hefur alltaf langað að prófa og er svooo gott, og funnel cake sem var alveg punkturinn yfir i-ið. djúpsteikt deig svipað og í kleinuhringjum, með svona gulu eins og er í vínarbrauðum ofaná, rjómi ofan á því og svo súkkulaðisósa. je-sús-minn!
bannað að benda og hlæja ef ég kem rúllandi heim.
í skýjunum
nú erum við í fjöllunum í enn einni paradísinni. æðislegur bær og fyndið að bara í dag er ég tvisvar búin að rekast á fólk sem ég þekki síðan í puerto (sem var sörfaraparadísin).
bærinn sem við vorum í síðast og ég kallaði óvart helvíti (tek það algjörlega til baka) heitir zipolite og er líka paradís. allir staðir sem við erum búnar að fara á so far eru æði. zipolite er pínkulítill hippastrandbær, rólegur og ótrúlega fallegur, og daginn eftir að ég bölvaði honum svona hræðilega fyrir rigningu kom sól.
fullt af sól.
við stöllurnar létum ekki segja okkur það tvisvar heldur brunuðum niður brekkuna og hentum okkur í sjóinn og svo beint á sandinn. þar sem við vorum ekki búnar að sjá sólina í alltof marga daga og spáin sagði okkur að þetta væri eini sólardagurinn í bili ætluðum við aldeilis að nýta hann.
“ertu eitthvað búin að vera á júllunum?” spurði inga mig -því eins og glöggir lesendur vita þá er zipolite nektarströnd og planið var að vinna í því að vera ekki með hvíta rassa…né aðra líkamshluta.
“neee, ég hef nú ekki séð neinn allsberann enn…” sagði ég og settist upp til að halda samtalinu og pælingunum áfram.
það fyrsta sem ég sé þegar ég sveifla sandklepruðu hárinu frá augunum er nakinn karlmaður. ekki alveg nakti karlmaðurinn sem ég vildi sjá samt. ekki einn af þessum sem voru á puerto escondido. ekki sörfari. ónei, þessi var vel hringlóttur, með miklu stærri brjóst en ég og bumban náði svo langt niður að ég þurfti að stara heillengi bara til að skera úr um það hvort þetta væri karl eða kona.
við ákváðum að halda okkur bara í þeim litlu spjörum sem við vorum í.
úr paradís í helvíti
sídustu sex daga nutum vid lífsins á litlum strandstad sem heitir puerto escondido. paradís fyrir sorfara og tar af leidandi enn meiri paradís fyrir ungar stúlkur (ég ER ung).
hvert sem vid litum voru guddómlegir karlmenn berir ad ofan med brettin sín. vid aetludum ad stoppa í trjár naetur en fengum okkur ekki til ad fara fyrr.
í gear komum vid svo á enn minni stad tar sem vid aetludum ad sóla okkur á nektarstrond en tad lítur ekki út fyrir ad tad verdi ad veruleika. engir fallegir karlmenn, engin nekt og engin sól. sídustu trír dagar eru búnir ad vera svo undirlagdir af rigningu ad landid er á floti. vid turftum ad vada yfir fljót til ad komast á netid. mér er ekki skemmt.
ég veit, ég veit. gedveikt vedur á íslandi.
ekki ord um tad takk.
-update-
tetta batnar bara.
nú er rigningin svo mikil ad ég sé ekki út.
og ég er í hvítum bol og engum brjóstahaldara.
aedi.
í myndum
inga í hestvagninum í central park
snúllurnar tóku á móti okkur með dansi og söng
gosbrunnur í miðju húsinu
minnstu krúttin. susana uppáhalds fremst til vinstri
skvísurnar á djamminu.
vorum inni á galtómum risastórum stað sem bauð könum uppá mjög ódýra drykki. við gerðumst að sjálfssögðu föðurlandssvikarar það kvöld.
í gegnum neðanjarðarmarkaðinn til að komast á rútustöðina
eldað á markaðnum
fínn bíll
fínt hús
veitingastaður
fyrir utan munaðarleysingjaheimilið
ooog aftur mættar á djammið
karen og liz
sochit
í fótbolta í hvítum kjól
maria
göfugt starf
ég er orðin svolítið leið á því að heyra fólk dásama þetta göfuga starf sem við vinkonurnar erum að vinna hér á munaðarleysingjaheimilinu í mexíkó.
jújú, við meintum vel og allt það. en…
fyrst var planið að fara til afríku. ég sá okkur fyrir mér brunandi um slétturnar á safarí trukki, dreifandi matarbirgðum og alnæmislyfjum í strákofana á svæðinu á meðan öskrandi ljón glefsuðu í bílinn okkar. svo myndum við dansa við varðeldinn á kvöldin áður en við leggðumst til hvílu á gólfinu í strákofanum okkar.
nei.
hér vöknum við klukkan sex á morgnana til að greiða litlu skvísunum áður en þær fara í skólann. allar þurfa þær að vera með strekkt hár í mörgum teygjum og nógu mikið gel til að hárið líti örugglega út fyrir að vera úr plasti. hárgreiðsla er klárlega ekki okkar fag og litlu greyin eru farnar að fela sig og biðja um miskunn þegar við nálgumst þær með hárburstann. enda lítum við báðar út eins og reyttir hænurassar og þær eru ekki feimnar við að segja okkur það.
og ef ég hefði viljað eyða sumrinu í að greyða barnahausum þá hefði ég verið kyrr heima á íslandi og fengið lánuð nokkur börn hjá honum bróður mínum.
starfið sjálft er alls ekki það sem við bjuggumst við. í byrjun var talað um að við ættum að kenna þeim ensku og sund. nunnurnar settu enskutímana inn í stundaskrárnar hjá þeim, þrisvar í viku klukkutíma í senn. gott og vel. oftar en ekki falla enskutímarnir hins vegar niður því það er svo mikið annað í gangi hjá stelpunum. þeim er boðið á bíósýningu, farandleikhús kemur með sýningu til þeirra, fréttamenn koma í heimsókn osfrv. það er einfaldlega ekki tími fyrir okkur og því eyðum við mestum tímanum í að lesa og hanga. reyndar skráði ég mig í spænskuskóla svo ég hef það til að hafa ofan af fyrir mér á milli 10 og 12 á morgnana, en þar fyrir utan, hanga. síðasti tíminn í skólanum er í fyrramálið og þá verð ég formlega orðin altalandi á spænsku. me gusta!
við erum fyrstu sjálfboðaliðarnir sem þær fá hingað og þær vita bara ekkert hvað þær eiga að gera við okkur.
svo við ákváðum að fara bara.
ætlum til mexíkó city um helgina, svo acapulco í næstu viku og svo þangað sem ævintýrin leiða okkur.
spennóspennóspennó!
viajamos en mexico.
tengo comprar un bikini.
quiero ensalada de fruta con yogurt y granola…pero sin miel.
sjitt hvað ég er orðin klár!
gengin í klaustur
í fyrrakvold fengum vid ad vita ad vid yrdum sendar á annan stad en búid var ad tala um. eigum ad vinna med litlum stelpum í stadinn fyrir strákum og tad vill svo skemmtilega til ad munadarleysingjaheimilid er í nunnuklaustri. fríkin NUNNUKLAUSTRI!
mjog videigandi.
í kvoldmat í gaer fengum vid tvaer litlar tortillas med bradnum osti a milli.
í morgunmat í morgun fengum vid tvaer litlar tortillas med baunasósu.
get ekki BEDID eftir ad sjá hvernig hádegismaturinn verdur.
o ég er tó allavega búin ad finna ávaxtasala.
mexico city
get ekki sent póst úr kommúnupóstinum mínum og get ekki opnad reykjavikurpóstinn hvar sem er.
siljarut@gmail.com virkar best.
annars er tad nýjast í fréttum ad ég var rétt í tessu ad borda eplid sem ég kom med frá new york. tad vaeri nú kannski ekki í frásogur faerandi nema fyrir tad ad tad er eini ávoxturinn sem ég hef fengid sídan ég kom hingad. ég er búin ad ganga um borgina eins og ód kona í orvaentingarfullri leit ad ávoxtum en án árangurs. sá reyndar nokkur gomul epli og eitt krumpad mangó ádan.
ég haetti ef stadan verdur ekki betri í yautepec!