Orð í tíma töluð

… er stórsniðug uppfinning. Hins vegar er ég tæknihálfviti í tímaskorti þannig að í þessu blessaða tæki eru bara hin og þessi lög sem umrætt tæki ákvað að taka af handahófi úr tölvunni hans Adda, og þar er allur andskotinn s.s. enskar hlustanir úr einhverri (sjúkri) kennslubók, eyrnamengun frá Geirmundi Valtýs og nokkrar barnaplötur, s.s. Uppáhaldslögin okkar og Gáttaþefur kemur í heimsókn. Þá getur Jórunn s.s. fengið hann lánaðan. EÐA ég dobla Adda til að reyna að koma einhverju skipulagi á þetta með mér, sem er líklegra.
Addi er einnig að sækja fyrsta þáttinn úr nýju LOST-seríunni einhversstaðar af netinu. Mikið er gott að eiga góða að, eins og eitt stykki yndislegan Adda!

Já, þetta var lofsöngurinn um Adda. Nú að öðrum málum. Busunin er búin, var reyndar jarðsett uppá sviði og Sigurður helgi las ljóð eftir Einar Ben og spilaði „Hærra minn guð til þín”. Við Anna Guðrún sungum með en ég er ekki viss um að það hafi heyrst. Falleg athöfn.
Myndir hér.

Ég nýtti mér kosningarétt minn á fimmtudaginn og kaus utan kjörstaðar um sameiningu Akrahrepps og Skagafjarðar. Að sjálfsögðu á ekki að upplýsa hvað maður kaus svona á veraldarvefnum en ég get sagt að ég kaus á móti skertri þjónustu við íbúa míns sveitarfélags, því að skólinn (sameiningarafl sveitarinnar og einn besti skóli landsins að mínu mati) verði lagður niður innan nokkurra ára, ég kaus á móti hagræðingu sem setur pening í fyrsta sæti og lætur manneskjurnar mæta afgangi.
Og í þessu samhengi bendi ég á góða grein eftir Auði á Kommúnunni.

Og nú ætla ég að skella mér á fund um sameiningarmál í Eyjafirði!

…gengur svona og svona. Mest eru þetta indælisgrey, nokkrir fávitar inná milli en held að 4G hafi verið nokkuð heppin með busabekkinn 1E.
Annars þorir maður varla að pota í þá af ótta við að ónefndir einræðisherrar stoppi busunina af. Ég var alveg miður mín í dag þegar ég stjakaði busa vinsamlega inn fyrir gulu línuna sem marka busagangana; hafði ég gengið of langt? Businn var náttúrulega ekkert vanur svona harðræði og kvartaði sáran yfir æsingnum í mér. Ekki dró Anna Guðrún úr því og sagði honum í óspurðum fréttum að: „Steinunn er alltaf æst.”
Ég vil meina að ég sé ekki æst, hinir böðlarnir séu einfaldlega linir. Þeir sjá busa gersamlega óvirða reglurnar, ganga þar sem þeir vilja og og jafnvel sitja og borða nestið sitt í annars staðar en í busastíunni, en nenna ekki að gera neitt í því. Eða þora ekki, ég veit það ekki. En ég er alla vega orðin þekkt meðal busanna sem “Gribban”, bara fyrir að reyna að ala þetta lið upp. Laun heimsins eru vanþakklæti.
Við Sigurður Helgi skiptum á systkinum, hann er að busa Þórunni (sem hefur verið endurskýrð “Sími”) og Benjamín bróðir hans er einkabusinn minn. Og þeir tveir eru álíka líkir og ég og Þórunn, sem sagt, ólíkir.
———————————————————————-

Ég er strax byrjuð að heyra: „Hvað ætlarðu að gera eftir að þú útskrifast???” Ohhhh, verið pínu frumlegri, ég veit það ekkert! Hey jú annars, ég er alvarlega að spá í það núna að fara í Hússtjórnunarskólann á Hallormsstað eftir stúdentinn.
Hversu margir halda að ég sé að grínast?

Er heima í sveitinni að taka upp kartöflur og þykjast hlaupa á eftir hrossum. Ég segi þykjast af því að þol mitt er í slíku ástandi að rúmlega fimmtugur föðurbróður minn og níu ára gömul systir mín þeysa fram úr mér upp brekkurnar á meðan ég hlunkast másandi á eftir í gönguskóm sem ég hef verið svo vitlaus að stela af Þórunni og gefa mér hælsæri. Stolnar kökur eru svo sannarlega vondar kökur…
Sindri og Freyr eru einhvers staðar hálf- eða alfullir í göngum sem stendur. Göngur þýða réttir, en ekki fyrir mig, þar sem að Akrahreppur er svo spes að hafa réttirnar alltaf á mánudegi. Þá ætla ég að vera í skólanum, vinnunni, og að kvíða fyrir því hvað í andskotanum ég eigi að gera í munins-málum. Svo virðist sem öll félög í MA séu byrjuð að funda, nema Muninn. Flott…
Horfði á þessa 3 þætti sem ég átti eftir af LOST í gær. Það var hræðilegt. Eins mikið og ég ÞURFTI Harry Potter nr. 7 þegar ég var búin með síðustu bók, þá ÞARF ég næstu seríu af LOST, NÚNA!

Auður klukkaði mig og þar af leiðandi verð ég að segja frá einhverjum fimm atriðum um sjálfa mig:

1. Ég elska að lesa og geri raunar ekki nóg af því samkvæmt eigin áliti. Þegar ég var yngri hafði ég meiri tíma til að lesa og þar af leiðandi eru á afrekslista mínum yfir lesnar bækur allar þjóðsögur Jóns Árnasonar og Þúsund og ein nótt eins og hún leggur sig. Uppáhaldsbókin mín er Salka Valka eftir Halldór Laxness, en Atómstöðin (e. sama höfund), Hringadróttinssaga og Harry Potter-bækurnar eru líka í uppáhaldi.
2. Ég er veik fyrir: Strákum með hár niðrí augu, McVities-súkkulaðikexi, Hello Kitty dóti, rúminu mínu, leiklist, Smirnoff black, Akureyri, hljóðfæraleikurum, Frúnni í Hamborg og gömlu dóti.
3. Ég velti mér miskunnarlaust upp úr mistökum mínum, stórum sem agnarsmáum. Heilsuspillandi, ég veit.
4. Ég sagði mig úr þjóðkirkjunni síðasta vetur, en er þó ekki trúleysingi. Mér finnst bara lútherska kirkjan asnaleg og skil ekki hvernig fólk sem segist ekki trúa öllu sem biblían segir getur samt verið í þjóðkirkjunni. Þetta er fokkin leiðarvísir sem fara á eftir skv. trúnni, alla vega hef ég ekki heyrt nokkurn prest halda einhverju öðru fram. Og þar sem ég lít ekki niður á samkynhneigða, konur eða fólk í öðrum trúflokkum svo nokkur dæmi séu tekin, vil ég ekki taka þátt í þessu kjaftæði. Ef þú trúir ekki eða ferð ekki eftir biblíunni, hvað ertu þá á annað borð að gera í þjóðkirkjunni? Fyrir utan hvað hugtakið ÞJÓÐKIRKJA fer endalaust í mig, og sú staðreynd að einu trúfélagi sé hampað miklu meira en öðrum með styrkjum frá íslenska ríkinu. Ég ætla ekki einu sinni að byrja á kristinfræði í grunnskólum og hvernig samkynhneigðum er mismunað innan þjóðkirkjunnar, það tæki of langan tíma…
5. Kertasníkir er uppáhaldsjólasveinninn minn.

Og ég ætla að klukka Adda, Línu, Elínu Sif, Sessý og Ævar Þór!

Tyrkland, Tyrkland! Ástæða bloggleti síðustu þriggja vikna. Ferðin var æðisleg. Tyrknesk kvöld, skoðunarferðir, köfun, fyllerí og óheyrilega mikið verslað! Best er hvað maður lærir að meta suma hluti miklu betur þegar maður skiptir um umhverfi. Og ég er þakklát.

Ég er þakklát fyrir…
- sólarvörn 40. Annars hefði ég örugglega eytt fríinu eins og hlaup uppá tyrknesku sjúkrahúsi. Þess í stað kom ég heim alveg jafn hvít og ég fór… ja, fékk kannski 3-4 freknur á vinstri handlegginn, annað var það ekki.
- að hafa ekki dáið a.m.k. tvisvar í umferðinni á Tyrklandi. Þar hlýðir enginn umferðarreglum, þess í stað er flautann þeytt við öll hugsanleg og óhugsanleg tækifæri. Gunnhildur var afskaplega nálægt því að deyja eitt af fyrstu kvöldunum þegar hún var að fara yfir götu. Ég er líka þakklát fyrir að hún dó ekki. Það hefði verið leiðinlegt að sofa við hliðina á líki það sem eftir var ferðarinnar.
- að hafa ekki verið bitin af neinu alvarlegra en Ara. Sumir voru bitnir af moskítóFUGLUM (flugur eru of vægt til orða tekið) og enn aðrir fengu Tyrkjabit. Tel það vel sloppið að fá bara Arabit.
- Að hafa ekki lent illa í einum af öryggisperrunum. Því miður voru aðrar stelpur ekki eins heppnar og ég. Helvítis öryggisperrar. Ég hafði leyfi frá Stefán Þór til að lemja þá en fékk þó ekki tækifæri til þess… kannski eins gott… fyrir þá…
- lágt verðlag á öllu milli himins og jarðar sem gerði mér kleyft að hlaða dóti á mína nánustu þegar heim kom. Ég elska að gefa gjafir.
- kalda Ísland. Eftir hálfan mánuð í 35-40 stiga hita eru 4° og léttskýjað á Akureyri alveg dásamlegt.
- Skítugu skeiðina (Greesy Spoon) sem varð okkar uppáhaldsveitingastaður (og sumar okkar urðu uppáhaldsviðskiptavinir þjónanna). Annars var maturinn í Tyrklandi bara svona í meðallagi. Betri heima. En chicken kebab er æði. Ég komst að því að ég hef þann hæfileika að geta andað að mér mat þegar ég er svöng. Eða reyndar komst Fannar að því. Gaman að því.
- að hafa Gunnhildi með mér þegar ég ákveð að leggjast útaf hér og þar, dauðadrukkin. Hún var líka þakklát fyrir að vera með held ég, ég sá henni alla vega fyrir ágætis skemmtun.
- þennan æðislega félagsskap. Að fara með akkúrat þessu fólki, valinkunnum snillingum og mörgum af bestu vinum mínum, er mikil gæfa. Ég er sérstaklega þakklát fyrir það.

Topp 3 komment vinahópsins sem fara án nokkurs efa beint í carminuna:
„Mig langar í tattú! Mig langar í tattú á handlegginn sem á stendur MARMARIS!” - Ónefnd Magnea
„Yes, I am VERY tired! And I would like to REST IN PEACE!” - Ónefnd ég
„Sko! Ég er rauð, Baldvin er blár… Og þið eruð bara fíbl!” - Ónefnd Margrét Brynjars.

Einnig fylgir með komment ónefnd 4A-bekkings, sem var nota bene, ódrukkin við tilefnið:
„I need this, because the Turkish men are all so hard and they are always coming…”

Og þannig dömur mínar og herrar, var Tyrkland í hnotskurn