Orð í tíma töluð

Tyrkland, Tyrkland! Ástæða bloggleti síðustu þriggja vikna. Ferðin var æðisleg. Tyrknesk kvöld, skoðunarferðir, köfun, fyllerí og óheyrilega mikið verslað! Best er hvað maður lærir að meta suma hluti miklu betur þegar maður skiptir um umhverfi. Og ég er þakklát.

Ég er þakklát fyrir…
- sólarvörn 40. Annars hefði ég örugglega eytt fríinu eins og hlaup uppá tyrknesku sjúkrahúsi. Þess í stað kom ég heim alveg jafn hvít og ég fór… ja, fékk kannski 3-4 freknur á vinstri handlegginn, annað var það ekki.
- að hafa ekki dáið a.m.k. tvisvar í umferðinni á Tyrklandi. Þar hlýðir enginn umferðarreglum, þess í stað er flautann þeytt við öll hugsanleg og óhugsanleg tækifæri. Gunnhildur var afskaplega nálægt því að deyja eitt af fyrstu kvöldunum þegar hún var að fara yfir götu. Ég er líka þakklát fyrir að hún dó ekki. Það hefði verið leiðinlegt að sofa við hliðina á líki það sem eftir var ferðarinnar.
- að hafa ekki verið bitin af neinu alvarlegra en Ara. Sumir voru bitnir af moskítóFUGLUM (flugur eru of vægt til orða tekið) og enn aðrir fengu Tyrkjabit. Tel það vel sloppið að fá bara Arabit.
- Að hafa ekki lent illa í einum af öryggisperrunum. Því miður voru aðrar stelpur ekki eins heppnar og ég. Helvítis öryggisperrar. Ég hafði leyfi frá Stefán Þór til að lemja þá en fékk þó ekki tækifæri til þess… kannski eins gott… fyrir þá…
- lágt verðlag á öllu milli himins og jarðar sem gerði mér kleyft að hlaða dóti á mína nánustu þegar heim kom. Ég elska að gefa gjafir.
- kalda Ísland. Eftir hálfan mánuð í 35-40 stiga hita eru 4° og léttskýjað á Akureyri alveg dásamlegt.
- Skítugu skeiðina (Greesy Spoon) sem varð okkar uppáhaldsveitingastaður (og sumar okkar urðu uppáhaldsviðskiptavinir þjónanna). Annars var maturinn í Tyrklandi bara svona í meðallagi. Betri heima. En chicken kebab er æði. Ég komst að því að ég hef þann hæfileika að geta andað að mér mat þegar ég er svöng. Eða reyndar komst Fannar að því. Gaman að því.
- að hafa Gunnhildi með mér þegar ég ákveð að leggjast útaf hér og þar, dauðadrukkin. Hún var líka þakklát fyrir að vera með held ég, ég sá henni alla vega fyrir ágætis skemmtun.
- þennan æðislega félagsskap. Að fara með akkúrat þessu fólki, valinkunnum snillingum og mörgum af bestu vinum mínum, er mikil gæfa. Ég er sérstaklega þakklát fyrir það.

Topp 3 komment vinahópsins sem fara án nokkurs efa beint í carminuna:
„Mig langar í tattú! Mig langar í tattú á handlegginn sem á stendur MARMARIS!” - Ónefnd Magnea
„Yes, I am VERY tired! And I would like to REST IN PEACE!” - Ónefnd ég
„Sko! Ég er rauð, Baldvin er blár… Og þið eruð bara fíbl!” - Ónefnd Margrét Brynjars.

Einnig fylgir með komment ónefnd 4A-bekkings, sem var nota bene, ódrukkin við tilefnið:
„I need this, because the Turkish men are all so hard and they are always coming…”

Og þannig dömur mínar og herrar, var Tyrkland í hnotskurn

This entry was posted on Saturday, September 17th, 2005 at 12:46 and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.