Orð í tíma töluð

… er góð skemmtun.

Sérstaklega þegar maður getur komið sínum nánustu allsvakalega á óvart á góðan hátt hvað varðar söng. Veit ekki hverjir voru meira hissa á mér eftir frumsýningu, foreldrar eða kærasti. Held að ég hafi samt orðið mest hissa sjálf. Ég fékk að heyra upptöku af frumsýningunni í gær og ég þekkti ekki eigin rödd. Það er ótrúlega furðuleg tilfinning.

En alla vega, sýningar ganga allt frá því ágætlega og upp í æðislega. Marblettirnir stækka, það saxast á gerviblóðið og unnið er að skipulegri útrýmingu hljóðtruflana. Og hingað til hefur ekki verið skortur á áhorfendum, vonandi helst það óbreytt. Viðbrögð við einstaka atvikum eða karakterum á sýningunni hafa verið misjöfn. T.d. olli blóðugur Jesú histeríu og hamslausum gráti hjá grunnskólastúlkum, Sessý er umdeild sem kvenkyns prestur í æðsta ráði og sjálfur æðsti presturinn hefur vakið eftirfarandi viðbrögð hjá kvenkyns áhorfanda: „Bittu mig niður og berðu mig…”. En best er samt að við höfum fátt eða ekkert heyrt neikvætt um okkar frammistöðu og það er leikhópnum mjög mikils virði og gerir þetta allt saman skemmtilegra!

Rauða ógnin.

Það er víst ég…

Vil benda öllum á alveg fáránlega flottar myndir af æfingum á Jesus Christ Superstar á muninn.is!

Í gær var eitri sprautað í tærnar á mér. Í dag er ég með risastórar fjólubláar blöðrur á hægri löppinni og líður eins og ég gangi á kaktusi.
Þar af leiðandi:
Nýju bestu vinir mínir = súkkulaði og íbúfen.

En ég hlakka til að vakna á morgunn…

Í fréttum er þetta helst: Jesus Christ Superstar verður frumsýnt eftir rúma viku (miðasala í síma 8482016) og ég er búin að fá vinnu á Akureyri í sumar, á Minjasafninu/Iðnaðarsafninu. Reyndar er það bara 70% vinna, en vinnutíminn er sveigjanlegur svo ég get líklega verið í tveimur vinnum. Ég er þegar búin að taka að mér smáverkefni á vegum bókasafnsins í MA sem ég geri ráð fyrir að vinna í júní og svo ætla ég bara að sækja um heimilishjálp eða eitthvað, hef engar áhyggjur af því.
Það er sem sé klappað og klárt, ég verð á Akureyri í sumar. Hressandi!

Að öðru, nú er liðin rúm vika síðan söngkeppnin í MA var haldin og ekki hefur liðið sá dagur að einhver komi ekki til mín og segi mér í óspurðum fréttum hvað systir mín hafi verið flott (og það eru allt frá vinkonum upp í skólameistara sem hafa tjáð sig um það mál við mig). Ég er náttúrulega að rifna úr stolti, en mig langar að koma því á framfæri að ég er líka mjög stolt af bróður mínum, sem stóð sig afskaplega vel líka að mínu mati.
Svo er ég náttúrulega stolt af Folagenginu, og henni Hildi Þóru minni, sem stóð sig stórkostlega með Trúfesti. Ég er náttúrulega langt frá því hlutlaus (þar sem ég er textahöfundurinn) en mér finnst að hún hefði átt að vinna.

Að lokum:
Svona til gamans er hér textinn Trúfesti sem ég hnoðaði saman fyrir lagið hennar Hildar (Faithfulness með Skin).

Trúfesti
Fjötrar sem ég sjálf hef bundið
þrengja að
eins og snara um hálsinn, reyni að
hlaupa af stað,
en er föst, að flýja er ei til neins.

Skynsemin
Ísköld krumla um hjartað kreppist.
Slepptu mér!
Holdið iðar, heimtar frelsi
og þú veist
að jafnvel ástin blind í hjarta þér
getur ekki lengur haldið mér.

Veistu ei að ég
mig sjálfa aldrei gef
nei, ég get ei verið stúlkan þín

Veistu ei að ég
hef ofið lygavef
sem er múr á milli þín og mín.

Þrái svo
frá þér fljótt að hverfa
því ég get ei meir
en til að skera á okkar flæktu
tryggðarbönd
þarf meiri kjark en ég í brjósti ber
og örvæntingin vex í sálu mér.

Veistu ei að ég
mig sjálfa aldrei gef
og ég get ei verið stúlkan þín

Veistu ei að ég
hef ofið lygavef
sem er múr á milli mín og þín

Formyrkvuð af sektarkennd er sál
mín svört.
Brennur í mér lostans heita bál
og vex, svo ört…

Veistu ei að ég
mig sjálfa aldrei gef
og ég get ei verið stúlkan þín

Veistu ekki að ég
hef ofið lygavef
sem er múr á milli þín og mín.

… og herinn burt!

Þetta er allt í rétta átt…

… ekki gráta liggjandi á bakinu.
Tárin renna niðrí eyrun og það er vont.

Sessý og hennar fríða föruneyti sem telur Jón Gauta, Steinunni alt, Lilju og mig sjálfa komu og trylltu lýðinn á söngkeppni MA í gær með hinu mjög svo kynþokkafulla lagi Foli eða eins og það kallast á ensku Holding out for a Hero! Ekki amalegt að lenda í þriðja sæti á jafn góðri söngkeppni sem þessari, og alls ekki amalegt var það þegar að Páll Óskar hrósaði Sessý fyrir getnaðarlega textan sinn. Í beinu framhaldi af því tjáði hún einmitt hverjum sem heyra vildi að hún þráði Pál Óskar, eðlilega.
Ég held ég geti ekki lýst þessu lagi eða sviðsframkomunni fyrir neinum sem ekki var staddur á svæðinu, þetta var ótrúlegt. Og enn síður er hægt að lýsa tilfinningunni þegar að Þórunn systir lenti í öðru sæti með lagið Over the Hills and far away og Páll Óskar kallaði hana rokktík. 2 systur á sviði. Gott kvöld.

(more…)

Foli!

Í gær kom það fyrir í annað sinn að ég fékk á mig háðsglósu fyrir að kalla sjálfa mig ritstýru. Það finnst mér afskaplega þröngsýnn og bjánalegur hugsunarháttur, að bara vegna þess að ég vil nota rétt íslenskt mál þá sé ég kjánalegur rauðsokkubrjálæðingur. Ég hef unnið við afgreiðslustörf í mörg ár en ekki kalla ég mig afgreiðslumann, heldur afgreiðslustúlku og enginn segir neitt við því. Ritstýra er bara kvenkyns ritstjóri, og þar sem ég er svo heppin að vera kvenkyns og ritstýra einnig blaði (kannski ekki alveg eins heppilegt, en samt eitthvað til að vera hiklaust stolt af) þá hlýt ég eðli málsins samkvæmt og til að nota rétt íslenskt mál, að kallast ritstýra.

Árni Magnússon hættur í stjórnmálum. Það var gott, hann hefði átt að vera búinn að segja af sér fyrir löngu, sérstaklega í ljósi afskipta hans af Valgerði Bjarnadóttur.

Er að hlusta á plötuna: In Case We Die með Architecture in Helsinki
og auk þess lögin:
Clementine - The Decemberists
Wake up - The Arcade Fire
Holding out for a Hero - Bonnie Tyler

Í gær hætti jörðin að snúast í smástund.
Ég sá tylft stráka, marga ágætis félaga mína, sem ég er eins og stendur að syngja, dansa og leika með á hverjum degi í Jesus Christ Superstar…

alla í dragsjóvi!

Ég hló.
Hátt.
Og mikið.

Þangað til litli bróðir minn labbaði inná sviðið í pilsi með klauf aftaná sem var jafn löng og Almannagjá.

Þá öskraði ég.
Hátt.
Og mikið…