Orð í tíma töluð

Mér ofbauð í gær þegar ég fylgdist með kosningavökunni í góðra vina hópi á Oddvitanum í gær.
Þulur : „Og þá ætlum við að heyra í Eyþóri Arnalds, oddvita Sjálfstæðismanna í Árborg…”
Og svo kemur Eyþór í mynd, með samflokkskonu sinni sem vermdi annað sætið á lista þeirra Sjallamanna í Árborg og talaði voða reffilega um hvað Sjálfstæðisflokkurinn væri í mikilli sókn í Árborg…

Mér blöskrar. Kann maðurinn ekki að skammast sín? Það er varla hálfur mánuður liðinn frá því að maðurinn keyrði fullur á ljósastaur og stakk af. Hann var svo rosalega óheppinn að nást, þannig að hans viðbrögð í þessu hneykslismáli er að segjast ætla að draga sig út úr kosningabaráttunni, en nái hann kjöri ætli hann samt að taka sæti fyrir Sjálfstæðisflokkinn í bæjarstjórn Árborgar! Svo dirfist þessi maður að koma fram í sjónvarpi fyrir hönd flokksins, og Sjálfstæðismenn sjá bara ekkert að þvi. Kann hann ekki að skammast sín? Kunna Sjálfstæðismenn ekki að skammast sín? (Geir H. Haarde hefur orðað aðstæður Eyþórs skemmtilega, að hann hafi “lent í þessu”). Og er þessi lýður þarna í Árborg algerlega úti á kortinu, þar sem Sjálfstæðismenn fengu 4 menn inn í bæjarstjórn þar á bæ?

Það er líklegast réttnefni að kalla bæinn héreftir Tuborg, þetta er greinilega samfélagslega viðurkennt athæfi þarna suðurfrá því ekki hefur þetta svaðilför Eyþórs verið hart dæmd, miðað við gengi flokksins í gærkveldi.

Eftirtalið er óæskilegt í próftíð:

- Draumalandið, eftir Andra Snæ. Mann langar miklu frekar að lesa það heldur en heimspekibókina.
- Kosningar. Miklu áhugaverðara en próf, og auk þess mjög tímafrekt.
- Rúm. Skrítið hvað rúmið verður alltaf aðlaðandi í próftíð.
- Sími. Skyndilega langar mig að hringja í fullt af fólki og spjalla um daginn og veginn. Bara til að læra ekki.
- Kærasti. Þegar einn svoleiðis er fyrir hendi þá er freistandi að henda öllu frá sér og fara bara að kúra í áðurnefndu aðlaðandi rúmi, horfa á vídjó og hafa það notalegt.
- Aðgangur að tölvu. Tilhneigingar til að blogga um hvað ég nenni ekki að læra eru klárlega sterkari en tilhneygingar mínar til að íhuga heimspekileg málefni.

Ég virðist vera að enda skólagöngu mína í MA í rosalegu metnaðarleysiskasti. Nema maður taki vökuna á þetta og fari og takmarki svefninn. Eða bara hætti að blogga eins og vitleysingur…

E.S. Góðar kosningar í gær, nema í Skagafirði. Engin ástæða til að syrgja það, heldur fagna því að VG er í greinilegri uppsveiflu. Ánægð með okkur!

Á miðvikudaginn síðasta, það er að segja fyrir tveimur dögum, kom vorblað Munins út.
Á þeirri sömu stundu léttist ég um 50 kíló á sálinni.

Ég hafði hugsað mér að skrifa um hvernig þetta var allt saman. Hvernig það var að vera ritstýra Munins. En ég held ég geti það ekki. Of mikið af segja frá, of mikið af tilfinningum sem kemur öðrum ekkert við. Það er líka spurning um hvað ég má segja og hvað ekki. Hvar hættir hreinskilnin að vera sniðug… ?

Á ég að segja ykkur það?

(more…)

Vorkvef er asnalegt. Ég vaknaði raddlaus í morgunn og var ekki skemmt. Rétt í þessu var ég svo að samþykkja að syngja á skemmtun hjá Vinstri grænum eftir akkúrat viku (sama dag og dimmissio er, takk fyrir takk!) svo það er eins gott að særa þetta úr sér með öllum tiltækum ráðum.
Ég er farin heim að þamba te og hóstasaft. Svo ætla ég að sjá leiksýninguna „NÚNA” hjá leikfélaginu Sögu. Hlakka til.

Lífið getur verið gott ef haldið er rétt á spöðunum. Ég mæli með:
- Að skila vorblaði Munins í prentun
- Að sofa eftir 33ja klukkustunda vöku vegna þess að vorblað Munins stefndi á hraðleið til helvítis á tímabili
- Sigurði Helga og bílnum hans Runólfi, algerum snilldarkagga!
- Sindra Jóels til að bjarga manni frá dauða og taugaáföllum
- Jóa til að róa mann niður
- Ingu Völu til að rápa um í búðum með
- Umhyggjusömum og góðum systkinum (í augnablikinu sérstaklega Þórunni sem er algert krútt!)
- Helga Vilberg til að vakna við hliðina á í býtið á sólbjörtum sunnudagsmorgni
- Sundferð í nýju bikini
- Sól og góðu veðri
- Vorsýningu í Myndlistaskólanum

Mæli ekki með öllum verkefnunum sem á að skila í vikunni hins vegar. Best að koma sér að verki.

Fyrir korteri skilaði ég af mér vorblaði Munins í prentun. Fimm mínútum fyrir lokun prentsmiðjunnar skrensaði Sigurður Helgi á sínum eðalkagga fyrir framan Ásprent og við Jói hlupum inn með próförk og vorblaðið í heild sinni á usb-lykli. Eftir blóð, svita, tár og a.m.k. þrjú minniháttar taugaáföll er ég loksins komin yfir erfiðasta hjallann í þessu flandri mínu sem ritstjórn Munins er. Þá er bara að treysta og trúa á hið góða í heiminum og á það að prentsmiðjan klúðri ekki neinu og að blaðið komist óskaddað úr prentuninni.

Auk þess er ég hér með búin að setja met í svefnleysi. Nú eru komnar 30 klukkustundir straight. Það stefnir allt í rosalegt útsof á morgunn. Mikið verður gaman að vakna ekki með kvíðaverki í maganum aftur. Loksins er frelsi í augnsýn.

Ring ring ring ring ring ring ring ring

Bananaphone!

Já, ég er að verða geðveik í þessari vorblaðsútgáfu. Klárlega snar hoppandi biluð.

Þetta er víst að fara að gerast, fyrir ykkur sem eruð sunnan heiða…

Í dag eru akkúrat 44 dagar í útskrift.

Það er ekkert skrítið eða neitt…