Orð í tíma töluð

Eftir nokkra klukkutíma kemur Helgi Vilberg aftur til höfuðborgarinnar eftir þriggja vikna dvöl á Akureyri. Ég hlýt að vera mjög erfið í sambúð þar sem hann pakkaði niður og yfirgaf pleisið eftir að hafa búið með mér í aðeins viku. En ég er búin að lofa sjálfri mér að vera svo sæt og góð og skemmtileg að hann vill aldrei fara aftur. Annað hvort það eða læsa hann bara inni. Ég höndla alla vega ekki að vera einbúi í Reykjavík lengur, það er svo helvíti hundleiðinlegt.
Svona í tilefni þess að hann er að koma aftur til mín ætla ég að skella mér í sumarbústað í Munaðarnesi eldsnemma í fyrramálið og frammá sunnudag… án hans.
Ég er klárlega besta kærastan…

Í tilefni þessa er lag færslunnar að sjálfsögðu Bítlalagið sígilda Hello Goodbye.

Góða helgi!

Þú átt að vernda og verja,
þótt virðist það ekki fært,
allt, sem er hug þínum heilagt
og hjarta þínu kært.

Vonlaust getur það verið
þótt vörn þín sé djörf og traust.
En afrek í ósigrum lífsins
er aldrei tilgangslaust.

e. Guðmund Inga Kristjánsson.

Ég er farin að halda að það sé eitthvað meiriháttar mikið að á leikskólanum sem er svo að segja við hliðina á íbúðinni minni. Þar er nú búinn að vera grenjukór í a.m.k. hálftíma. Að búa við hliðina á þessu er að vísu ágætis aðhald, ég er farin að hlakka til að taka pilluna á hverju kvöldi. Ætli það sé svona hryllilega undirmannað þarna eða er bara leiðinlegt á leikskóla? Ekki veit ég það, prófaði aldrei…

Halldór Blöndal ætlar að hætta á þingi.

Ef þetta er ekki tilefni til að fá sér ís, þá veit ég ekki hvenær það ætti að vera!

Annars er það í fréttum að ég boða komu mína til Akureyrar næstkomandi föstudag.

Sé ykkur þar?

Nú ætla ég að segja öllum þeim sem hafa ekki náð því mikilvæga þroskastigi í lífinu að verða háskólanemi, pínulitla sögu. Þetta er fyrir ykkur sem eruð svo heppin að vera annað hvort enn í menntaskóla eða í bullandi kæruleysiskasti að hlaupa af ykkur hornin víðs vegar um heiminn.
Þið vitið flest hvernig það er í menntaskóla þegar að maður neyðist til að taka áfanga með viðbjóðslegu námsefni sem maður hefur engann áhuga á og er auk þess kennt af illa lyktandi kennurum. Dæmi: STÆ 103 og dagfarsprúður kennari kenndur við “sækó”. Annað dæmi: Landafræðiáfangi sem er stærðfræði í dularbúningi og kennarinn segir manni að þegja og að maður sé andsetinn. We have all been there… að minnsta kosti ég.
Nú! Þegar maður sem sé situr þarna sem dauðadæmdur, horgrænn í framan af gremju og leiðindum og vælir: “Af hverju í helv***** þarf ég að læra þetta?” þá er yfirleitt fátt um svör. En stundum er þó sagt í huggandi tóni að þetta sé nú svona í menntaskóla en þegar að við förum í háskóla þá verði námið sérhæfðara og við getum lært það sem að við höfum áhuga á.

Nú ætla ég að segja ykkur pínulítið leyndarmál:

ÞAÐ ER LYGI.

(more…)

Ég hata að vera ein heima.

…

Ég sakna þín í birtingu að hafa þig ekki við hlið mér
og ég sakna þín á daginn þegar sólin brosir við mér.
Og ég sakna þín á kvöldin þegar dimman dettur á.
En ég sakna þín mest á nóttunni er svipirnir fara á stjá.

Svo lít ég upp og sé við erum saman þarna tvær
stjörnur á blárri festingunni sem færast nær og nær.
Ég man þig þegar augu mín eru opin, hverja stund.
En þegar ég nú legg þau aftur, fer ég á þinn fund.

Megas

Ég og lyklar/lásar eigum ekki saman.
Yfirleitt kemst ég upp á lagið með að nota nýja lykla eftir smá aðlögunartíma, nokkra daga, í versta falli viku. Nú er hins vegar næstum hálfur mánuður frá því að ég fékk lykilinn minn að íbúinni á stúdentagörðunum og ég er búin að gefast upp. Mér er lífsins ómögulegt að læsa fjandans útidyrahurðinni á eftir mér þegar ég fer í skólann. Reyndar hefst það yfirleitt eftir 10 mínútur af puði, þegar ég er orðinn þreytt í puttunum og vitlausari í skapinu heldur en naut sem veifað er rauðri dulu framan í. Þess vegna þarf ég alltaf að leggja 10 mínútum fyrr í skólann heldur en ég þyrfti ef ég ætti eðlilega útidyrahurð.
Í dag lagði ég á stað í skólann að venju, 20 mínútum áður en tíminn átti að hefjast. Eftir þessar 20 mínútur var ég enn að reyna að læsa helvítis hurðinni, í verra skapi heldur en nokkurn tíman áður. Þá kom að því að það sauð á mér. Ég fór inn, læsti að innan (sem auðvelt, annað en að læsa utan frá) og gerði mér lítið fyrir og klifraði niður svalirnar mínar, niður á svalirnar Andra og Lilju sem búa fyrir neðan, þaðan niður á götu og rakleiðis í skólann.
Svo hringdi ég í viðgerðamann. Og hana nú!

Mikið að læra.
=
Blogga seinna.

Takk fyrir.

E.S. Tók mér læripásu um síðustu helgi og skrapp til Hveragerðis á Landsfund Ungra vinstri grænna þar sem ég lét kjósa mig ritara, fór á baðkarsdjamm, tók þátt í kareokekeppni í fyrsta skiptið á ævinni, svæfði þrjár manneskjur með bókmenntaspjalli og svaf hjá tveimur karlmönnum! Jább, svona er ég dugleg.

Háskóli… Ég veit svei mér ekki…

Ok, til að byrja með: Námið er erfitt. Fyrsti tími í færninámskeiði (sjálfu táknmálinu) var rosalegur og hinir hafa verið litlu skárri. Kennarinn talar bara á táknmáli og við reynum að skilja hana. Sumum gengur betur en öðrum, margar stelpnanna sem eru með mér í táknmálsfræðinni hafa tekið námskeið hjá Samskiptamiðstöðinni og eru því skrefi eða skrefum á undan okkur hinum. Ekki laust við að ég finni til minnimáttarkenndar. Auk þess held ég að ég sé yngst á svæðinu. Þessar bekkjarsystur mínar eru flestar giftar eða í sambúð, eiga 1-4 börn, starfa sem túlkar á portúgölsku og fram eftir götum. Mjög fínar og áhugaverðar stelpur. En allt öðruvísi samsetning bekkjar en ég á að venjast (sakna G-unit).
Númer tvö: Það eru alls konar framkvæmdir í gangi á háskólasvæðinu og ef það er erfitt að rata á hverju ári (ótrúlegur fjöldi kennslubygging, ég er á 5 mismunandi húsum í tímum) þá get ég vel trúað að það sé helmingi erfiðara núna, ég ætlaði upp í háskólabíó í tíma í fyrradag og þurfti tvisvar að snúa við því að það var búið að loka leiðinni vegna framkvæmda.
Númer þrjú: Það er mikið að læra og því hef ég ekki komist til að gera marga nauðsynlega hluti enn, svo sem að heimsækja hina og þessa (Unnur, Silja, margir fleiri), sé ekki fram á að geta félagslífast mikið í vetur (eða alla vega ekki jafn mikið og í MA = fráhvarfseinkenni, FRÁHVARFSEINKENNI!) þrátt fyrir mína miklu og óseðjandi löngun t.d. til að vera í stúdentaleikhúsinu. Engum blöðum er samt að fletta að ég hef bara gott að því að minnka við mig og hálft í hvoru langar mig bara til þess að vera róleg í vetur.

En meira af mér og stórborgarlífinu, ég er flutt inn á Eggertsgötu 22, íbúð 201. Heimsóknir eru velkomnar í næstu viku, þá verð ég kannski búin að útvega þessu heimili kaffi og kökur.