Ég flyt úr íbúðinni um helgina. Í einstaklingsíbúð í næsta húsi. Ég syrgi það ekki að yfirgefa þennan stað.
Fyrir tæplega hálfu ári, fyrsta morguninn minn í þessari íbúð, þá skar ég mig á beittum hnífi. Hann fór frekar djúpt inn í fingurinn minn og hefur örugglega skorist í gegnum einhverja taugaenda, því sársaukinn var mikill þó sárið virtist lítið. Ég var lengi að koma plástri á fingurinn og stöðva blæðinguna og var svo stressuð að þegar ég hafði komið plástrinum á fingurinn leið hreinlega yfir mig. Ég hné í fangið á Helga Vilberg sem gat ekki haldið mér uppi og lagði mig á gólfið. Það liðu 3 sekúndur. Þá stökk ég upp með augun ennþá lokuð og í öðrum heimi, með þvílíku veini að það hefði landað mér hlutverki í hvaða unglingahrollvekju sem er. Helgi tók mig í fangið en mér leið svo illa að ég öskraði bara á hann, reif mig lausa og hentist inná klósett þar sem ég kastaði upp.
Ég man að ég hugsaði í krampakastinu inná klósetti: “fall er fararheill”. Ég hélt að þetta yrði án alls efa versti dagurinn minn í þessari íbúð. Mér skjátlaðist.
Ég viðurkenni að ég hef hvergi verið jafn hamingjusöm og í þessari íbúð.
En mér hefur líka hvergi liðið jafn illa.
Nú bergmálar svefnherbergið af tóminu sem þar er. Veggirnir eru hvítir og kaldir. Og þegar ég kem heim þá eru ljósin alltaf slökkt.
Ég mun ekki sakna þessarar íbúðar.
……………..
Annars vantar mig kassa til að koma öllu dótinu mínu á milli íbúðanna. Lánsfúsir kassaeigendur mega hafa samband.