Orð í tíma töluð

Hérmeð spái ég því

að ef Hafnfirðingar kjósa að stærsta álbræðsla í Evrópu rísi svo gott sem inní bænum þeirra þá munum við eftir nokkur ár, kannski nokkra tugi, upplifa svipað ástand og þegar herinn fór á síðasta ári.

Ráðamenn munu leggjast í skítinn og skríða fyrir erlenda fyrirtækinu sem mun láta sér standa á slétt sama um samfélagslega ábyrgð.
Hafnfirðingar munu komast í uppnám og halda að himininn hrynji ofaná þá. Svo mun koma í ljós að það eru aðrar leiðir færar, ef viljinn er fyrir hendi er hægt að byggja upp aðra atvinnustarfsemi og ljóst verður að uppbygging hefði ekki bara stoppað þó ekki hefði orðið af stækkun.
En það alvarlegasta er, að þá munu Hafnfirðingar hafa fórnað gríðarlegu landsvæði undir mengandi stóriðju, og slík fórn verður ekki aftur tekin. Þetta verður alveg eins og með herinn. Álrisinn mun komast upp með að taka, nota, græða, fara þegar það hentar, og skilja eftir sig forarsvað eins og herinn gerði. Forarsvað sem enginn vill búa nærri.

Og hverjir græða svo á þessu?
Gróði Alcan er náttúrulega stórkostlegur.
Gróði Hafnarfjarðar er 4-8 þúsund kr á hvern íbúa (per ár) og þúsundir tonna af gróðurhúsalofttegundum og öðrum eiturefnum sem álverið mun spúa út úr sér yfir næsta nágrenni. Það er klifað á því að mengunin sé innan marka sem sett hafa verið, en það er ekki það sama og að hún sé skaðlaus náttúru eða fólki. Staðreyndin er að gróði Hafnafjarðar eru ófyrirséð langtímaáhrif aukinnar mengunar (meira en tvöfalt það sem nú er) á heilsufar íbúa og uppbyggingu bæjarfélagsins.
Hver er gróði Íslendinga? Samkvæmt greiningardeild Kaupþings mun stækkun álversins viðhalda verðbólgu, háum stýrivöxtum og viðskiptahalla á meðan á framkvæmdum stendur. Það eru íslensk heimili sem borga hærri vexti og verðbætur til að álæðinu verði haldið áfram. Þjórsá liggur á fórnarstallinum. Útrásarfyrirtæki hrekjast úr landi. Og mengunin eykst.

Þess vegna vona ég að Hafnfirðingar segi nei á laugardaginn. Þeirra vegna og okkar allra líka. Því sjaldan hefur mig langað jafn mikið til að ég reynist ekki sannspá.

Tvisvar á önn eru upptökuverkefni í táknmálsfræðinni. Þá fer ég í upptökuverið í Odda og tek upp myndband af sjálfri mér að tala táknmál sem kennarinn svo skoðar og gefur mér einkunn fyrir. Þetta er yfirleitt stressandi, en líka skemmtilegt. Í dag fór ég og tók upp svona verkefni…

og ég vil ekki vera sjálfhælin

en myndband af mér sjálfri að leika bolabít

er eitthvað það allra fyndnasta sem ég hef séð lengi.

Ég fór í leikhús og sá Ronju Ræningjadóttur í dag með litlu systur minni. Það var eitt skemmtilegt nostalgíukast, þar sem að mér er mjög eftirminnileg leikhúsferð sem ég fór fyrir 12 eða 13 árum á þetta sama leikrit, en þá lék Sigrún Edda Björnsdóttir aðalhlutverkið. Hún leikstýrði svo sýningunni sem ég fór á í dag.
Þetta var afskaplega krúttleg og skemmtileg sýning sem ég hafði ekki síður gaman af en litla systir, enda er Ronja ein uppáhaldsskáldsagnapersónan mín. Það tengist kannski eitthvað því að hún bölvar eins og sjóræningi, er algert náttúrubarn og segir strákum hiklaust að þeir séu asnar sem ættu að fara norður og niður. Bjargar svo lífi þeirra trekk í trekk svona til að bæta fyrir ónotin, og er almennt góð stelpa. Ég fíla Ronju.

“Skógurinn í skini sólar logar,
skuggar undir trjánum geyma margt,
hættan Ronju heillar, lokkar, togar,
grimmar nornir góla þar,
grádvergar og rassálfar,
eru á sveimi alls staðar.”

Vísindaferðin sem Fornleifafræðin við HÍ er að fara í annað kvöld er eitthvað svo skemmtilega viðeigandi. Um er að ræða einstakt tækifæri til að kynnast tegund í útrýmingarhættu áður en hún verður þurrkuð út af sjónarsviðinu. Hægur og kvalarfullur dauðdagi tegundarinnar hefur átt sér langan aðdraganda, en tegundin er sérstök að því leyti að það er hún sjálf sem er að grafa sína eigin gröf, miklu frekar en óvinir hennar. Tegundarinnar verður þó, merkilegt nokk, ekki mikið saknað þegar hún að lokum leggst undir græna torfu.

Hvert eru þau að fara?

Jú að sjálfsögðu,

í heimsókn til Framsóknarflokksins.

Í dag er ég veik. Í nótt var ég svo veik að ég talaði tungum og líkti sjálfri mér við Dísu Ljósálf (með mjög rökréttum útskýringum, það skilja Jói og H. Helga), auk þess sem ég ræsti Jóa út um miðja nótt til að standa í því í tvo klukkutíma að rétta mér snýtubréf, leggja kaldan þvottapoka á ennið á mér og segja mér að ég væri ekki að deyja. Ástarþakkir til Jóa.
Í dag líður mér heldur betur, kannski af því að ég er búin að horfa nokkrum sinnum á That 70’s Show Musical. Ég held að ekkert geti mögulega verið fyndnara.

Svo fór ég til læknis í dag. Hann rukkaði mig um 1700 kr. og sagði mér að ég væri ekki með streptókokkasýkingu eins og hjúin á Guðrúnargötunni. Hann sagði mér hins vegar að drekka te. Alltaf gaman að borga stórfé fyrir svona frábærar ráðleggingar. Djöfull vona ég að ég geti haldið mig sem fjærst heilbrigðisstofnunum, alla vega þar til ég er búin að gleyma hvað mér er illa við þær eða þangað til búið er að umbylta velferðakerfinu.

Ef ég verð hress á morgun (sem ég stefni ótrauð á) þá er þetta svo klárlega málið.

Mikið afskaplega finnst mér þau hjá Vífilfelli glötuð.

Samkvæmt forsvarsmönnum fyrirtækisins á þessi auglýsing víst að höfða til ungra karlmanna. Ég verð móðguð fyrir hönd allra þeirra frábæru stráka sem ég þekki, ef talið er að þetta eigi að höfða til þeirra. Það er nefnilega gert ráð fyrir að:

- Brjóstahaldarasmellur séu eitt aðalvandamál karla í lífinu. I wish…
- Að strákar vilji ekki ræða við kærusturnar sína.
- Að strákar hafi enga samúð með kærustunum sínum þegar þær fá hausverk eða líður illa, verða bara pirraðir
- Að það séu konur sem ekki ættu að hafa bílpróf. Spes í ljósi þess að karlar eru líklegri til að keyra hratt, keyra undir áhrifum áfengis og lenda í slysum. Eitthvað er öfugsnúið hér…
- Að strákar vilji ekki að mömmur þeirra hafi áhyggjur af þeim. Nei, þeim á náttúrulega að vera skítsama um börnin sín…
- Að strákar vilji bara stelpur sem hafa ekki skoðun á neinu. Ég sé þetta fyrir mér: “Jæja elskan… hvernig fannst þér það svo? Var þetta gott?” - “Æj, ég hef ekki skoðun á því”…

kannski ekki skrítið að hún hafi ekki skoðun, því einnig var mælt með zero forleik…

Já strákar mínir, baraáttuknús til ykkar. Alltaf leiðinlegt þegar að auglýsendur halda að neytendur séu hálfvitar…

Djöfull er Björk Óskarsdóttir æðislegur fiðluleikari.

Opnaðu bjór.

Taktu góðan sopa.

Kveiktu á Tori Amos í græjunum.

Skelltu 14-15 stykkjum af „Haust“-kexi í poka.

Hentu pokanum í gólfið.

Trampaðu á pokanum.

Nú ætti kexið að vera mulið, settu það í skál, bættu við bráðnu smjöri (100 gr), 3 matskeiðum af sykri og sérrí (1/2 dl). Hrærðu saman. Settu í botninn á kringlóttu fati.

Taktu bjórsopa.

Og annan…

Þeyttu saman börk og safa úr einni sítrónu + 200 gr. rjómaostur.

Ath. Kakan verður betri ef þú syngur með Tori og dansar smá. Sérstaklega ef verið er að spila Crucify, Bliss, Playboy Mommy eða Past the Mission.

Fáðu þér meiri bjór.

Settu 3 matarlímsblöð í kalt vatn. Settu lítinn skaftpott á eldavél og hafðu lágan hita. Þegar matarlímsblöðin eru mjúk settu þau þá í pottinn og láttu bráðna. Skelltu þessu saman við auk 125 gr. sykurs.

Talaðu við vinkonu þína á msn um það hvernig þú ætlir að útskýra fyrir barnabörnunum að þú hafir verið á sérstöku tímabili í lífi þínu þar sem þú bara þurftir að drekka mikinn bjór, hlusta mikið á elsku Tori og baka ostakökur. Talaðu lengi um hvað það er róandi að baka ostakökur.

Og smá bjór…

Þeyttu rjóma og skelltu einni tsk af vanilludropum líka útí. Ég vek athygli á því að hægt er að þeyta með hægri hendi og halda á bjórnum í þeirri vinstri. Allt hrært saman og sett oná kexbotninn. Fryst.

Kláraðu bjórinn og skúffukökuna sem þú bakaðir í gær og áttir ennþá afgang af inní ískáp.

Jább, bjór og bakstur eru nýju áhugamálin mín.

Þetta er nýja uppáhaldið. Núna ætla ég einmitt að leggjast niður og hlusta á Me and a Gun í hundraðasta sinn á þessum sólarhring og fara að grenja aftur yfir því hvað það er hræðilega fallegt lag.

Annars er það helst í fréttum að það er kalt í Reykjavík.
Þá er gott að hanga inni, hlusta á Tori og baka kökur.

En, þegar maður á litla frænku sem er tveggja ára í dag þá verður maður víst að skreppa í Kringluna og kaupa eitthvað svo að hægt sé að múta henni til að hætta að stækka. Skil ekki hvað þessum börnum liggur eitthvað á að verða stór.

Nú hef ég lokið við að lesa nýja jafnréttisfrumvarpið. Það er fín lesning, þar til kemur að fyrirvörum við stuðning Sjálfstæðismannsins Bjarna Ben við frumvarpið. Þá langar mig að æla. Hann hefur af þessum fyrirvörum að dæma, lítinn áhuga á að grípa til aðgerða til að jafna stöðu kynjanna. Kannski er blessaður maðurinn bara svona trúaður að hann heldur að þetta gerist af sjálfu sér. Kannski hefur einhver gleymt að segja honum að það hefur verið stöðnun í launajafnréttismálum síðustu 13 ár. Kynbundinn launamunur er líkt og árið 1994, um 16%. Það virkar nefnilega ekki mjög vel að gera ekki neitt til að jafnréttislögum sé framfylgt, það virkar ekki mjög vel að fjársvelta Jafnréttisstofu, það virkar ekki mjög vel að berjast fyrir launaleynd á vinnustöðum þannig að typpið við hliðina á þér geti óáreittur verið með hærri laun en þú fyrir sömu vinnu. Að minnsta kosti ekki ef þig langar í alvörunni að útrýma kynbundnum launamun.

Helgin sem er að líða hefur annars verið ansi góð. Spennandi, kósý og endurnærandi. Ég ætla að ljúka henni með því að skella mér á leikritið Eilíf hamingja í Borgarleikhúsinu og reyna að gleyma því hvað Bjarni Ben er ömurlegur.