Orð í tíma töluð

Ævintýri okkar Ingu Völu í myndum og máli:

Inga Vala gæðir sér á ís í Holtsseli, en það er bóndabær í Eyjafjarðarsveit (örskammt frá Hrafnagili) þar sem ábúendurnir búa til ís á hlöðuloftinu. Og svona líka rosalega góðan ís! Mæli hiklaust með því að fólk skelli sér í Holtssel og bragði ísinn, þau bjóða meira að segja upp á bjórís!

Við söfnuðum fossum í ferðinni, hér er ég við Goðafoss.

Frá Goðafossi lá leiðin í Mývatnssveit þar sem við fórum í jarðböðin, og er óhætt að mæla með þeim líka. Á leiðinni fundum við segulbandsspólu með gömlum júróvisjónlögum í bílnum, sem Inga Vala sver að sé ekki komin frá henni. Þrátt fyrir að við höfum haft mjög gaman að spólunni og hlustað á hana aftur og aftur, átti ég ekki til orð yfir smekkleysinu, og þá er ég að sjálfsögðu að tala um það hneiksli að á spólunni var greinilega tekið yfir “Nei eða Já” og í staðinn hljómaði “Karen, Karen”. Þvílík hneisa, “Nei eða já” er augljóslega betra júróvisjónlag…
(Ath. ég minni á að hér má lesa um mitt raunverulega álit á júróvisjón).

Inga Vala dissar skilti í Mývatnssveit.

Ég við skiltið sem bendir heim að Vogafjósi, sveitaveitingahúsi sem við Inga Vala snæddum kvöldverð á, og þar tókst Ingu Völu að læsa lyklana inní bílnum!
Að sjálfsögðu hélt ég ró minni við þær fregnir að líklega þyrftum við að staldra lengur við í Mývatnssveit heldur en við ætluðum. Enda er ekki hægt að vera reið við Ingu Völu, hún er svona manneskja sem að reynir að laga blómin sem hún stígur óvart á. Alla vega, við hringdum í Húsavíkurlögregluna, sem svaraði okkur í annarri tilraun. Þeir sögðust ætla að hugsa hlýlega til okkar. Við það létti okkur náttúrulega gríðarlega, og við bara skelltum okkur aftur inná veitingastaðinn og fengum okkur köku og slökuðum á.
Svona í alvöru, þá hringdum við í Óla, bróður Ingu Völu, sem að lagði af stað frá Akureyri með aukalykilinn. Til að drepa tímann fórum við í göngutúr. Þegar að Óli hrindi og sagðist alveg vera að koma, héldum við aftur í fjósið. Þegar við gengum inn rétti afgreiðslukonan okkur lyklana að bílnum. Þá hafði Húsavíkurlögreglan eftir allt látið sjá sig og náð lyklunum úr bílnum. Við íhuguðum alvarlega að læsa þá aftur inní bílnum til að komast hjá því að segja Óla að hann hefði keyrt frá Akureyri til Mývatns til einskis…

Þetta er svo í Ásbyrgi, þar sem við gistum eina nótt.

Dettifoss bættist í safnið

Fyrir utan Þórshamar, minjasafn á Mánárbakka, Tjörnesi. Þar vöktu mesta athygli mína kjörseðlar sem fundust milli þils og veggja í gamla barnaskólanum á Húsavík ekki fyrir svo löngu. Seðlanir voru úr kosningunum ‘42 ef mig minnir rétt, voru alls á annað hundrað og á öllum var krossað við Jónas frá Hriflu…

Við stoppuðum á Húsavík til að fjárfesta í ís…

Síðasti fossinn og síðasti viðkomustaður, Aldeyjarfoss í Bárðardal. Að mínu mati fallegasti fossinn.

This entry was posted on Friday, July 27th, 2007 at 19:00 and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.