Orð í tíma töluð

Besta saga sem ég hef heyrt lengi:

Strákur og stelpa eru eitthvað að skjóta sig saman með tilheyrandi kysseríi og skemmtilegheitum.

Gamanið tekur þó snöggan enda fyrir stúlkuna, þegar að hún sér hann vera í sleik við aðra gellu á barnum eitt fimmtudagskvöldi, skömmu eftir að þeirra kysserí átti sér stað. Hrifning stúlkunar á stráknum tekur snöggan enda, sem eðlilegt er.

Á laugardegi fær stelpan eftirfarandi sms frá stráknum:

“Ertu til í keellinn?”

———————————————————————————————————————————

Ég dó þrisvar sinnum úr hlátri þegar ég heyrði þessa sögu.

Dauði minn er í boði Ingu Völu - sem er flutt á Hvanneyri í það langskrítnasta samfélag sem ég hef nokkurn tíman heyrt um.

Tekið skal fram að hún er ekki stúlkan sem um ræðir. Stúlkan sem um ræðir dó líka úr hlátri þegar hún fékk smsið. Þessi ungi sjarmerandi piltur er alger fjöldamorðingi.

Að auki vil ég leggja til að Inga Vala verði með uppistand - bara um Hvanneyri (og fólk sem dettur oní skurði á leiðinni á djammið, fer óvart í buxurnar af bólfélaganum þegar það er á leiðinni heim á morgnana og gefur gælu-frosknum sínum óvart fjórfaldan mánaðarskammt af fæðu sem úldnar í búrinu og íbúðin angar þar af leiðandi af froskafýlu).

Ég var nýlega sökuð um að svíkja SUS-ara.

Ef ég þurfti að gerast svikari á annað borð, þá harma ég það svosem ekki að það hafi verið SUS-ararnir sem fengu að kenna á því.

Hvort ég er svo yfir höfuð svikari, það er mikilvægt matsatriði sem ég er ekki viss um að ég og SUS-ararnir séu sammála um…

—————————————————————————————————————————-

Síðasta Londonsagan:

Ég og Jói sitjum að sumbli, síðasta kvöldið í London. Við erum orðin soldið völt í lappirnar þegar að umræðurnar fara að snúast um samskipti kynjanna:

Jói: Þú verður bara að gera þér grein fyrir því Steinunn, að karlmenn eru bara ekkert tilfinningalega fólknar verur!

Bíddu nú við…

Hey þið þarna! Hafiði þá bara verið að plata mig?

damn…

E.S. Kynbræðrum Jóhanns er velkomið að mótmæla í kommentakerfinu. Annars mun ég taka þessu sem heilögum sannleika.

Síðasta daginn okkar í London fórum við Jói í leikhús á söngleikinn Lion King. Söngleikurinn er gerður upp úr kvikmyndinni frá árinu 1994 og hefur sópað til sín verðlaunum. Ekki að ástæðulausu. Geggjuð upplifun. Sérstakt hrós fyrir búninga, hljómsveit og söngvara.

Í sönleiknum dansar Tímon samt Charlestone, ekki hula hula. Ekki síðra, mikill danssnillingur hann Tímon.

Það fyndnasta var líklega að þó ég hefði búist við að vera umkringd börnum í leikhúsinu var það eiginlega á allt annan veg. Við Jói sátum þarna, umkringd pörum á okkar eigin aldri, sem hafa verið svona 7-12 ára þegar þau sáu myndina. Disney-kynslóðin skilar sér í rómantíska leikhúsferð á Lion King. Fáránlega krúttlegt. Við Jói vorum því þarna í góðum félagsskap, þó að sá munur væri á okkur og þessum jafnöldrum okkar að við erum ekki par og fórum því ekki í sleik yfir “Can you feel the love tonight”.

Engan klæðnað leiðist mér meira við að kaupa heldur en a) buxur og b) brjóstahaldara.

Buxnatískan hefur náttúrulega ekki borið sitt barr eftir “buxurnar um miðjan rass og g-strengurinn uppá herðum”-tískuna sem tröllreið öllu hérna um árið (það veit hver maður sem einhvern tíman settist í Kvosina í MA meðan ég var þar við nám). Við berjumst enn við eftirstöðvar hennar, við konur sem erum með almennileg læri. Niðurstaða: Fleiri en ein vinkona mín og ég sjálf höfum fest í buxum sem við í sakleysi okkar ákveðum að gefa séns inní mátunarklefa. Þar hoppum við um, sveittar og fúlar og beitum öllum okkar kröftum til að sleppa úr buxunum sem hanga á manni eins og slanga sem hefur bitið sig föst.
Almennilegar buxur fást samt hér og þar. Þær kosta hálf mánaðarlaun og þú þarft að lifa á núðlum það sem eftir er vetrar, og kannski horastu svo mikið niður að þú kemst í gellubuxurnar um vorið. Allt hefur jú sína kosti og galla.

Að brjóstahöldurum, já og nærfötum almennt. Ef ég ætla að versla nærföt á Íslandi enda ég yfirleitt í Hagkaupum. Í ákveðinni undirfatabúð í Kringlunni til dæmis, eru 90% brjóstahaldaranna sem eru seldir í minni stærð, útbúnir ýmislegum búnaði til að gefa í skyn að sú stærð sé ekki upp á marga fiska. Þar er um að ræða svokallaðan “loftbelgjabúnað” sem blæs brjóstahaldarann upp. Það er lang algengast, aðrir brjóstahaldarar eru með púða eða jafnvel fylltir vökva. Þetta lætur brjóstin virðast um þrisvar sinnum stærri svo ég passi nú vel inní allar dásamlegu staðalímyndirnar og líði betur með barminn minn. Ég og litli, en þó stolti barmurinn minn lufsumst yfirleitt sármóðguð út og yfir í Hagkaup þar sem að brjóstahöldin eru á viðráðanlegu verði og gegna tilgangi sínum: að veita stuðning fyrir það sem er á mér, ekki láta mér líða eins og það vanti eitthvað á mig.

Nærbuxur eru svo kapítuli útaf fyrir sig. Hið nýjasta í þeim bransa er hinn frábæri C-strengur sem að Kommúnufélagar mínir Hildur Edda og Þórhildur hafa verið að velta fyrir sér undanfarið. Forveri þessa priks uppí rassgatið er náttúrulega G-strengurinn. Þegar ég var í síðustu bekkjum grunnskóla og að byrja í menntó var g-strengurinn normið og það er ekki fyrr en nýlega sem ég endanlega gerðist andsnúin honum. Það var þegar ég heyrði að g-strengurinn hefði verið fundinn upp á nektardansstöðum. Dansararnir máttu víst ekki vera naktir, þannig að það var fundin upp pínu pínulítil flík sem þær gátu verið í. Fyrir mig var þetta eins og að heyra að morgunkornið mitt væri búið til af börnum í þrældómi. Ég hef því sagt skilið við þvenginn og sakna hans ekki.

Annað sem ég þoli ekki við nærfatakaup eru upphrópanir á nærbuxum. Smekkur fyrir slíku rann af mér um leið og gelgjan og ég segi það sama um hann og gelgjuna: Aldrei koma aftur. Útí London kostuðu nærbuxur ekki neitt, kannski 200 kr. stykkið og því reyndi ég að nýta mér það. Það leit hins vegar út fyrir að það yrðu hreinustu vandræði, nærbuxurnar voru þaktar upphrópunum eins og “I love boys” og “Come and play with me!”

Nú er málið ekki það að ég elski ekki stráka, það geri ég alveg. Hins vegar finnst mér óviðeigandi að vera að lýsa því yfir á nærbuxunum mínum. Í nánd við nærbuxurnar mínar eiga hvort sem er engir stráklingar neitt erindi, bara alvöru karlmenn eða ég sjálf (nú hætta móðursysturnar að lesa…).

Mér finnst heldur ekkert leiðinlegt að leika mér. Það er bara svo endalaust brálæðislega corny að lýsa því yfir á nærbuxunum sínum. Ég var því næstum komin í fýlu og farin að undirbúa brottför mína úr nærfatadeildinni þegar að ég sá þær.

Ég heyrði söng úr fjarska og ég get svo svarið að af þeim stafaði einhver yfirnáttúruleg birta.

Apanærbuxur!

Húrra!

Ég gekk sem sé út úr nærfatadeildinn brosandi, haldandi á nærbuxum með mynd af grettnum apafésum á sem á stóð “Cheeky Monkey”. Það myndi útleggjast á íslensku sem “Ósvífinn Apaköttur”. Mér finnst það miklu meira viðeigandi að það standi á rassinum á mér að ég sé ósvífinn apaköttur, heldur en einhver sykursætugubbsstaðhæfingar sem hljóma heimskulega eins og að mér þyki gaman að leika mér.

Er ekki frá því að það sé meiri sannleikur í því líka.
Það er þá alla vega ekki hægt að segja annað en að þeir sem á annað borð komast í færi við nærbuxurnar fái þar með lokaviðvörun…

Þetta er enskur morgunmatur.

Þetta er svona um það bil það feitasta sem ég hef séð.

Þetta reyndi ég að éta útí London.

Ég hætti við eftir að hafa samviskulega smakkað einn bita af öllu á disknum.

Of brjálæðislega feitt fyrir mig.

Í staðinn náði ég mér í skál af ávöxtum og tilkynnti Jóa ábúðarfull að ÞETTA væri sko alvöru matur.

Jói leit vonsvikinn á mig, hristi höfuðið og sagði: “Nei, þetta er það sem að morgunmaturinn minn étur…”

Á laugardagslabbinu heim gengum við í gegnum einn af þessum görðum í London sem hýsir ógæfufólk á næturna en börnin leika sér í um daginn.

Þar sáum við ref!

Og vændiskonur.

Mér fannst meira gaman að sjá refinn.

Tekið skal fram að refurinn og vændiskonurnar voru ekki að ferðast saman…

Það er orðið dimmt í London á kvöldin og ekki alltaf gott að sjá hvert maður er að fara.

Þegar við Jói vorum að rölta heim á laugardagskvöldinu löbbuðum við fram á löggumann með risastóra byssu. Þá vorum við víst nánast í bakgarðinum á Downingstræti 10, án þess að hafa hugmynd um það. Löggi leyfði okkur að fara en ég var svo sjokkeruð eftir að hafa rekist á byssumann að ég hélt að gatan væri gangstétt. Ég stóð því allt í einu á ekki svo mikillri gangstétt lengur, þar sem að bílarnir nánast sleiktu kápuna mína og ökumennirnir kölluðu vinsamlegar leiðbeiningar til mín um að fara af götunni. Sem betur fer var ekki þung umferð.

Eitt sinn sveitastelpa
ávalt sveitastelpa
býst ég við…

Ég hef sterkan grun um að Bjartmar Jón Ingjaldsson hafi flogið mér á milli Keflavíkur og London um helgina.
En ég er jú enn á lífi, þannig að það er líklega óþarfi að æsa sig yfir því…

Lestarkerfið í London er yndislegt. Þetta eru almennilegar almenningssamgöngur sem ég fíla! Jói lærði á kerfið á fjórum mínútum, og þar af leiðandi ákvað ég að ég þyrfti ekkert að læra á kerfið. Jói ýtti bara í öxlina á mér þegar ég átti að beygja inní hin eða þessi göng til að ná réttri lest. Mjög þægilegt.

Í tilefni þess að nú hef ég verið nemandi í félagsfræði í eina og hálfa viku, þá vil ég koma því á framfæri að ég elska félagsfræði og hún á miklu miklu betur við mig en táknmálsfræði.
Hins vegar er lestrarálagið á þessari önn hreinlega helvískt. Helvískt segi ég. Ég sé fram á að þurfa að grípa til eftirfarandi aðgerða til að komast yfir að lesa allt sem ég þarf að lesa:

Skera niður…

- svefn. Svefninn er alltaf fyrstur að til að fara hjá mér. Enda er hann ávanabindandi eiturlyf.
- líkamsrækt. Ég stunda reyndar enga líkamsrækt, en ætla alltaf að fara að byrja aftur en svo fresta ég því alltaf af því að ég hef ekki tíma. Held ég labbi bara meira, en segi þó fyrst upp áskriftinni á þessu ömurlega veðri sem er hér í Reykjavík. Foj!
- Vafr á internetinu. Þetta verður líklega erfiðast. Hefði ekki átt að fá mér Facebook… damn you Auður!
- Djamm. Enda tók ég það svo hressilega út í sumar að ég held að ég og fjöldi fólks til viðbótar verði lengi að jafna sig.
- Vídjógláp. Sem er sorglegt, því að Jói er að fara út og ætlar að geyma allar DVD-myndirnar sínar hjá mér. Hentugt…

Auk þess þykir mér líklegt að ég grípi til örþrifaráða til að vinna mér inn tíma því að hver mínúta skiptir máli. Ég er að pæla í að stytta sturtuferðir með því að nota einungis kalt vatn (það gerir mig líka svo geðveikt harða!) og raka af mér hárið svo ég þurfi ekki að eyða tíma í að greiða mér. Einnig er ég að hugsa um að biðja mömmu um að gerast mannleg vekjaraklukka og hringja í mig á hverjum morgni ekki seinna en hálf átta til að tryggja að ég vinni sigur í baráttu minni við “Snús-veikina”

En þetta gerist allt eftir helgi. Því um helgina verð ég kærulaus í London! Ég ætla samt að taka eins og 3 bækur með mér…

Þetta er djókur ársins!

Sóley skrifar grein sem stjórnmálaskýrandinn Egill Helgason misskilur hraklega og tveir aðrir bloggarar á Eyjunni éta það uppeftir honum og svo toppa þeir allt með því að setja ummælin sem þeir misskilja á forsíðuna sína til að fólk hneykslist á Sóley eins og þeir.

Verst að Sóley var bara alls ekki að tala um það sem þeir héldu. Enda er Anna Pála of ung til að hafa æft skíði með Sóley “þegar þær voru litlar”. Fyrir utan að þær eru ekkert skyldar eins og bent hefur verið á. Held að strákarnir á Eyjunni séu aðeins of uppteknir af samsæriskenningum um vonda feminista. Eða kannski eru þeir bara ansi meinfýsnir. Eða kannski blogga þeir bara fyrst, hugsa svo. Ég er ekki viss um hvað það er…

Það eina sem víst er, það er að Óli Gneisti hefur rétt fyrir sér.

Það er nefnilega góóóóð regla að trúa ekki því sem frá Agli Helgasyni kemur.