Orð í tíma töluð

Ég vil benda öllum þeim sem hafa verið að velta jafnréttismálum fyrir sér síðustu daga, og þá líklega í tengslum við “Stóra Silfur-Egils málið”, að horfa á viðureign þeirra Egils og Drífu Snædal í Kastljósinu frá því í gær, já og lesa grein Drífu frá því í Fréttablaðinu í gær líka ef þið nennið.

Drífa talar um þreytu og að vilja ekki lengur taka þátt í því leikriti sem að jafnréttismál virðast vera hjá flestum fjölmiðlum, en það felst aðallega í því að sýna að konur mega jú vera með, en fulls jafnræðis kynjanna er sjaldnast gætt (og þarmeð lög brotin, eins og kemur fram í viðtalinu). Ég skil þessa þreytu vel, ég er ekki stjórnmálakona en ég er líka þreytt.

Ég er dauðþreytt á því að ekki megi spyrja spurninga, gagnrýna og véfengja núverandi skipan mála. Af hverju eru t.d. strákar klæddir í blátt og stelpur í bleikt á fæðingadeildinni? Ég skal alveg viðurkenna að það skiptir mig ekki gríðarlega miklu máli. En af hverju í fjandanum má ekki spyrja? Af hverju er tíma ráðherra svo illa varið í að svara því, þetta er einföld spurning? Af hverju er svo hræðilegt að kannski, bara kannski, halli fólk sér aftur í smástund og hugsi um það af hverju við komum öðruvísi fram við kynin strax við fæðingu barna, og hvort það gæti haft betri áhrif eða verri að gera slíkt ekki?

Ég er dauðþreytt á íhaldsemi, útúrsnúningum og skort á gagnrýnni hugsun sem ég verð svo mikið vör við í daglegu lífi. Og eins og Drífa benti á, ef öllu púðrinu sem eytt er í einhliða niðurrif á öllum tillögum sem feministar (og ég bendi á að feministi er það sama og jafnréttissinni) koma með þessa dagana, væri eytt í að koma með aðrar tillögur, nýjar lausnir í jafnréttisbaráttunni, þá væru öll þau sem segjast vera jafnréttissinnar komin með samræðugrundvöll til að vinna að sameiginlegu markmiði. Því við viljum jú öll jafnrétti.

Er það ekki?

REI-málið er orðið eins og leiðinlegi samkvæmisleikurinn “Hver stal kökunni úr krúsinni í gær?”

“Hver er klofinn í orkumálum?”
“Sjálfstæðismenn eru klofnir í orkumálum”
“Ha við?”
“Já þið”
“Ekki satt”
“Hver þá?”
“Nýji meirihlutinn er klofinn í orkumálum”
“Ha við?”
“Já þið”
“Ekki satt”

o.sv.frv. í marga langa og leiðinlega hringi.

Hér er eitthvað skemmtilegt:

Eða meira svona uhhhhhnaðslegt. Mmmmmm…

Og talandi um Mr. Todd, rejúnjon Sweeney Todd leikhópsins var afar skemmtilegt, og að sjá upptöku af okkur á sviði var óborganlegt. Hvað vorum við að hugsa með þessa hljóðeffekta? Og húfan hans Emma, jesús minn…

Mér finnst kallarnir sem standa á orginu útaf þingsályktunartillögu nöfnu minnar Valdísar, hlægilegir. Ég hlæ dátt af þeim. Þeir eru svo yndislega íhaldssamir og röklausir. Þeir geta ekki fært nein rök fyrir því að ekki ætti að breyta starfsheitum ráðherra til að hættum þeirri vitleysu að kalla konur herra (ekki ansa karlar neinum kvenkyns starfsheitum). Það eina sem þeir hrópa er að Steinunn Valdís hafi greinilega ekkert að gera á þingi og ætti því barasta ekki að vera á þingi. Þetta eru nota bene margir hverjir sömu kallar og finnst það forgansgsatriði að koma áfengi í matvörubúðir.

Til gamans má líka geta þess að það sem Steinunn Valdís gerir annað á þingi er t.d. að vera formaður samgöngunefndar, og þegar á þessu hausti er hún flutningsmaður eða meðflutningsmaður að þingsályktunartillögum eða lagafrumvörpum sem að miða að því að bæta réttindi barna og heyrnarlausra, banna kaup á vændi og auka veg almenningssamgangna svo eitthvað sé talið.

En rökskortur antifeministanna er algjör. Í umkvörtunum sínum útaf þingsályktunartillögunni koma þeir með engin rök, en væla vegna þess að það sé yfir höfuð verið að ræða það að tungumálið sé karllægt, frekjunni í “öfgafeministum” að vilja ekki vera kallaðar karlkynsheitum á meðan að það þekkist ekki að karl beri kvenkyns starfsheiti, og svo toppa þeir sjálfa sig í heimskunni með að “gera grín” og leggja til að konur verði kallaðar uppnefnum og niðrandi nöfnum eða gegni einfaldlega ekki þingstörfum. Og svo hlæja þeir og klappa hvorum öðrum á bakið fyrir það hvað þeir eru voðalega fyndnir.

Þetta væri næstum sorglegt, ef að þeir væru bara ekki svona innilega asnalegir að ég get ekki annað en hlegið.

Bókatíðindin eru ekki enn komin til mín, nú fimm vikum fyrir jól.

Ég skiptist á að vera miður mín og fjúríus.

Ég veit fyrir víst að þau eru komin í önnur hverfi borgarinnar, og ekki nóg með það, þau eru m.a.s. komin uppá Hvanneyri!

En ekki í 101 Reykjavík.

Satans ómenningar- og einangrunar skítahverfi…

eða meira svona gubbuhverfi, a la ælan sem lak af húddinu á bílnum sem stóð fyrir utan innganginn á stúdentagarðaeinangrunarbúðaskrímslablokkinni sem ég bý í þegar ég kom út um hádegi á laugardaginn. Nágrannarnir eru soldið að falla í áliti (enda er Jói fluttur), en fegin var ég að vera ekki eigandi ælubílsins. Samúð til hans.

Annars er ég bara hress.

Fyrirspurn til menntamálaráðherra um kristilegt siðgæði í starfsháttum grunnskóla.

Mikið ofboðslega fer það í taugarnar á mér að á degi íslenskrar tungu er alltaf eins og það sé bara til eitt íslenskt ljóðskáld, Jónas fokkin Hallgrímsson.

Eins og Óli bendir á er eitt af stærstu afrekum Jónasar að slátra íslenskum rímnakveðskap (og hrekja Sigurð Breiðfjörð í gröfina). Svo dó hann þessum tragíska dauðdaga sínum, þegar hann datt fullur niður stiga. Búhú, Bólu-Hjálmar dó í fjárhúsum eftir að hafa lifað við fátækt, ofsóknir og hrakningar allt sitt líf, hans líf var í alvöru tragískt. Svo var hann miklu betra skáld (persónulegt mat að sjálfsögðu).

Það voru að mínu mati Davíð Stefánsson, Jóhann Sigurjónsson, Halldór Laxness og Steinn Steinarr (og fleiri) líka. Nú er ég ekki að segja að Jónas sé alslæmur, t.d. held ég að það sé rétt sem að mér hefur verið bent á, að framlag hans til íslenskrar náttúrufræði sé glæsilegt, en vanmetið og falli í skuggan af ljóðskáldaferli hans. Og jújú, Ferðalok er alveg fallegt kvæði, en hér er eitt um sama efni sem mér finnst bara miklu fallegra (og hnitmiðaðra):

Vor hinsti dagur er hniginn
af himni í saltan mar.
Sú stund kemur aldrei aftur,
sem einu sinni var.

Og sólbrendar hæðir hnípa
við himin fölvan sem vín:
það er ég sem kveð þig með kossi,
kærasta ástin mín.

Því okkur var skapað að skilja.
Við skiljum. Og ekkert meir.
Það líf kemur aldrei aftur,
sem einu sinni deyr.

- Halldór Laxness

Ég fæ mesta kjánahroll í heimi þegar ég les Með Ellý á baksíðu 24ra stunda.

Og það er ekki bara vegna þess að hún segir Auðun Blöndal “löðrandi í kynþokka” (og ég sé ekki betur en hann sé hálfsköllóttur á myndinni sem er meðfylgjandi…)

Þetta er næstum ómerkilegra lesefni heldur en Staksteinar, og þá er mikið sagt.

———————————————————————————————-

Landbúnaðarráðherra er firrtur. Jón Bjarnason, þingmaður vinstri grænna, vakti máls á því á Alþingi að einstaka auðmenn væru að kaupa upp jarðir og að á mörgum þeirra væri ekki lengur búið. Sá sem á þær flestar, á að líkindum um 100 jarðir. Það er vandamál af því að við erum að sjá auðmenn eignast heilu sveitirnar og hafa þær fyrir sig, sölsa undir sig náttúruauðlindir og útrýma byggð í þeim sveitum. Ungt fólk sem vill taka við af foreldrum sínum þarf flest að stækka jarðirnar ef þau vilja stunda nútímalegan búskap, en það geta þau fæst því að auðmenn hafa keypt jarðirnar allt í kring og drita nú niður sumarbústöðum alls staðar. Og það er ekki eins og það hafi verið auðvelt fyrir ungt fólk að hefja búskap fyrir. Þetta er bara enn ein aðförin að íslenskum landbúnaði og byggðum landsins.

Sumir auðmenn eru m.a.s. að reyna að kaupa sér heilu sveitirnar, eins og náunginn sem er að kaupa upp allar jarðir í Bárðardal sem hann kemur klónum í. Hann ætlar greinilega bara að eiga sér dal til að geyma egóið sitt í. Þar að auki eiga þeir fæstir lögheimili á stöðunum sem þeir kaupa upp, borga þar af leiðandi ekki útsvar, og sveitafélögin verða fátækari og eiga erfiðara með að veita íbúum sínum þjónustu. Engar reglur gilda um þessi mál á Íslandi og landbúnaðarráðherra telur ekki þörf á að setja slíkar reglur. Honum finnst eignamyndun í sveitunum ekki neikvæð. Það veit þó hver heilvita maður að auðmenn eru ekki að kaupa jarðir til að vera með framleiðslu landbúnaðarafurða á þeim, hvað þá til að byggja fjós og fjárhús á þeim. Og samt vogar hann sér að halda því fram að þetta séu aðallega bú sem eru að stækka til að ná fram stærðarhagkvæmni í rekstri.

Og ljósin kvikna um sveitirnar.
Í sumarbústöðunum.

Samtal á háttatíma, eftir stormasamar umræður um trúmál

Hann: Jæja elskan, nú finnst mér að við ættum við að biðja bænirnar okkar áður en við förum að sofa.
Hún: Æji geturðu ekki bara beðið bænir fyrir okkur bæði? Ég er að spá í að skreppa út, fanga svartan kött, rista hann á hol og lesa úr görnunum á honum hvernig veðrið verður á morgun…

Eftir smá stund

Hann: Nú og hvernig verður svo veðrið?
Hún: Veit það ekki, ég nennti ekki út að drepa ketti.
Hann: Og áttu engan tilbúinn í frystikistunni?
Hún: Nei, var að klára. Þetta er líka svo plássfrekt helvíti.
Hann: Heyrðu, þú veist að til að spara pláss í kistunni getur verið gott að nota bara kettlinga…

Jebb,
ólíkar trúarskoðanir,
sami kolsvarti húmorinn.

Það er bara eitthvað sem fær mig til að hugsa um Dýrabæ George Orwell þegar ég skoða þessa mynd og þessa frétt.

…þá blogga ég ekki á moggablogginu.

Ef ég gerði það, þá væri ég viðbúin því að alls kyns aular sem ég veit ekki einu sinni hverjir eru reyndu að frussa einhverjum stóryrðum útúr sér á bloggið mitt. Ég er hins vegar ekki á moggablogginu (sem betur fer) og því verða hvers kyns kjaftæðiskomment eftir aumingja sem þora ekki að skrifað undir nafni, fjarlægð héðan í frá. Bloggið mitt er simplí yfir þetta hafið.

Skoðanaskipti á þessum vettvangi eru að sjálsögðu velkomin, en kommentum sem eru undir leyninafni eða eru nafnlaus verður eytt, líkt og ómálefnalegum kommentum.

———————————————————————————————————-

Annars er það helst að frétta að bókin “Eineygði kötturinn kisi og leyndarmálið” er alveg jafn skemmtileg og ég bjóst við.

Kisi um “The Secret”:
“Þessi bók er ofmetnari en Da Vinci lykillinn, barnalegri en dr. Phil, fyndnari en hljómsveitin Snooze, meira svindl en Eurovision, heimskari en moggabloggið og lélegri en önnur hver íslensk bíómynd [...] Leyndarmálið er ekki til! Það er engin ein lausn. Við eigum bara að lifa og hætta þessu væli!”

Hugleikur Dagsson er vægðarlaus. Og hrikalega skemmtilegur. Hann lengi lifi!