Orð í tíma töluð

“Skólaprestur er mjög dýr á mælikvarða skólastarfs enda eru byrjunarlaun hans um þrefalt hærri en byrjunarlaun kennara sem þó er fagmenntaður til starfa með börnum. Fram kemur í skýrslunni að hörð andstaða sé innan skólanna gegn því að greiða kostnaðinn enda þurfi þá að skerða aðra þjónustu. Vinaleið í Garðabæ var fjármögnuð að mestu leyti með framlagi eins foreldris en auk þess lagði kirkjan til fjármagn auk Álftaness. Komi til framhalds á starfsemi vinaleiðar er ljóst að sveitarstjórnir þurfa að taka formlega afstöðu til hennar og jafnframt að tryggja fjárveitingar. Skýrsluhöfundar mæla ekki með framhaldi á starfsemi vinaleiðar [...] Af lestri skýrslunnar má sjá að vinaleið er klúður og best færi á því að henni væri hætt með öllu, þó ekki sé nema vegna barnanna sjálfra”.

Þetta er partur úr grein eftir Brynjólf Þorvarðarson sem ber heitið “Vinaleiðin klúður” og fjallar um þessa skýrslu um vinaleið. Greinin birtist í 24 Stundum í dag. Feitletranir eru mínar.
————————————————————————————————–
Er að lesa Píkusögur eftir Eve Ensler og hlusta á plötuna Raising Sand með Robert Plant og Alison Krauss. Hvoru tveggja mæli ég hiklaust með.

Fyrr í vetur þegar að Þjóðkirkjan réðist með ósannindum á Siðmennt, trúleysingja og stuðningsmenn hlutleysis í skólastarfi, þá hugsaði ég með mér að það væri aldeilis leiðinlegt að hafa gengið 18 ára úr Þjóðkirkjunni, og mig langaði eiginlega til að skrá mig í hana aftur bara til að geta gengið úr henni enn á ný.

Svipaðar tilfinningar ber ég í brjósti til Moggans núna. Ég dauðsé eftir því að vera ekki áskrifandi, svo ég gæti sagt upp þessum einkamáladálki Styrmis Gunnarssonar.

——————————————————————————————————-

Ég settist niður yfir endursýningu á Silfri Egils á sunnudagskvöldið. Það er ágætt að horfa á brot úr þeim þætti öðru hverju, þá man ég af hverju ég horfi ekki reglulega á þáttinn. Hver nennir líka að horfa þátt eftir þátt á þá Bakkabræður Egil Helgason, Reyni Trausta og Andrés Magnússon (nema ef vera skyldi Kolbrún Bergþórsdóttir, sem er víst að velta fyrir sér þessa dagana að ganga úr Samfylkingunni. Þá er við hæfi að óska Samfylkingunni til hamingju með að vera á réttri braut…).

Komment þáttarins átti Siv Friðleifsdóttir:
“Framsóknarflokkurinn er mjög traustur flokkur og er búinn að hafa mjög mikil áhrif í samfélaginu, við eru mjög vön að stjórna, við erum dugleg og við erum hógvær!”

10 stig til Sivjar!

Andrés Magnússon var nálægt því að ryðja Siv úr sessi með snilldarrökfærslu sinni fyrir því að pólitískir andstæðingar Ólafs F. væru að nota veikindi hans gegn honum:
“Björk Vilheimsdóttir var að finna að því að hann hefði enga eirð í sér til að sitja út heila fundi - og þar með var hún væntanlega að gefa í skyn að hann væri svona taugaveiklaður! … mér fannst mjög einkennilegt hvernig Dagur B. Eggertsson vék að því að meira að segja aðstandendur hefðu ekki náð í Ólaf í heila 2 tíma! … nú… Svandís Svavarsdóttir hún tönnlaðist á því hver væri veiki hlekkurinn og veiki maðurinn og veikur…”

Er það furða að maður horfi aldrei á þennan blessaða þátt?

Það er góð regla þegar svokallaðar rökræður eiga sér stað, að hætta að taka mark á viðkomandi um leið og hann minnist á Hitler, Stalín, nasista, Sovétríkin og fleira í þeim dúr. Slíkt er augljóst merki um rökþrota andstæðing sem hefur ekkert betra til að bjarga sér frá drukknun heldur en aumkunarverðar blammeringar um að einhver pólitískur andstæðingurinn sé eins og Hitler, sé með sömu stefnu og nasistaflokkurinn eða vilji eins samfélag og Sovétríkin (þessi regla á þá og aðeins þá ekki við, sé verið að vísa til einhvers sem að gengur um með hakakross á jakkanum sínum eða segir á bloggsíðunni sinni eitthvað eins og að hann aðhyllist “hófsama aðskilnaðarstefnu“).

Það er líka góð regla að taka ekki mark á pólitískum söguskýringum Moggans. Lesið þetta í staðinn.

Ég er gersamlega miður mín. Sjálfstæðismenn kölluðu mig skríl af því að ég fór og mótmælti siðleysi, glórulausu valdatafli, vanrækslu almannahagsmuna og spillingu. Búhúhú, ég ligg grátandi uppí bæli og efast um að ég meiki að fara framúr það sem eftir lifir dags. Til að bíta höfuðið af skömminni er mynd af mér öskrandi á forsíðu 24ra Stunda í dag. Niðurlæging mín er algjör, Sjálfstæðismenn hafa kallað mig skríl fyrir að halda ekki kjafti yfir siðleysi þeirra og valdagræðgi. Og það sem meira er, þeir gáfu í skyn að ég væri bara menntskælingur sem hefði fengið frí í skólanum! Oj, ég vil ekki vera ungmenni með sannfæringu, það eru ógeðsleg fyrirbæri sem eiga bara að halda kjafti og láta sér eldra og gáfaðra fólk sjá um stjórnmál, þetta er nú einu sinni þeirra borg!
Sjálfstæðismenn hafa líka leiðrétt rosalegan misskilning. Ég stóð í þeirri trú að það væri ekki það sama og að meirihluti hrökklaðist frá völdum vegna hneykslismála og spillingar þegar hann var staðinn að því að ætla að afhenda nokkrum fjárfestum eignir almennings á silfurfati, og þegar að borgarfulltrúi í meirihluta er keyptur yfir til andstæðinga í skiptum fyrir borgarstjórastólinn án þess að nokkur málefnaágreiningur sé til staðar. En samkvæmt Sjálfstæðismönnum er þetta jú akkúrat það sama. Sjáið aumur á vesalings litlu mér ó þið almáttugu Sjallar, ég bara vissi ekki betur…

Mér finnst skítlegt…

- að Ólafur F. Magnússon hafi logið að samstarfsmönnum sínum í félagshyggjumeirihlutanum til þess að stinga þá í bakið
- að hann hafi sýnt það ótrúlega dómgreindarleysi, yfirgang, karlrembu og dónaskap að stofna nýjan meirihluta án þess að ráðfæra sig um það við hreyfingu sína eða varaborgarfulltrúa.
- að meirihlutasamstarfi félagshyggjuaflanna hafi verið sundrað vegna valdagræðgi, en enginn málefnalegur ágreiningur var til staðar
- að meirihlutasamstarf í Reykjavík sé svo tæpt að verðandi borgarstjóri njóti ekki einu sinni stuðnings varaborgarfulltrúa síns
- að Vilhjálmur Þ. Vilhjálmsson fari aftur á bak við samstarfsmenn sína í borgarstjórnarflokknum, og að Sjálfstæðismenn samþykki í alvöru að hann verði aftur borgarstjóri!
- að Ólafur og Villi þjáist af sama sjúkdóminum, minnisleysi
- að meirihlutinn sem hrökklaðist frá vegna spillingar og hneykslismála hafi lagst svo lágt að kaupa mann yfir í sitt samstarf og notað borgarstjórastólinn sem skiptimynt
- að Reykvíkingar sjái skattfé sitt fara í biðlaun ótal borgarstjóra á meðan að enginn hefur tíma til að stýra borginni af því að allir eru svo önnum kafnir að því að plotta
- að álit almennings á lýðræðinu hafi beðið hnekki vegna glórulausra svikamyllna og valdatafla
- að kjörnir fulltrúar séu ekkert að hugsa um hag þeirra sem greiddu þeim atkvæði, heldur einungis eigin völd

Þess vegna ætla ég að mæta fyrir framan ráðhúsið klukkan 11:45 í fyrramálið og vera reið. Ekki vegna þess að það hafa orðið meirihlutaskipti, því þannig er lýðræðið bara. En allt varðandi þessi meirihlutaskipti er siðlaust og ekki verið að hugsa um hag kjósenda. Látum þau heyra það!

Ég er á því að Stebbi Páls sé færasti
stjórnmálaskýrandi landsins.

Jæja, þá er það Ólafur F. sem hefur hoppað uppí borgarstjórahringekjuna og verður næsti borgarstjóri Reykvíkinga. Ég bíð spennt eftir fyrstu könnun þar sem stuðningur borgarbúa við nýja borgarstjórann verður kannaður.

En segjum sem svo að Ólafur F. endist út árið sem hann á að sitja sem borgarstjóri (sem ég er alls ekki viss um), hvað haldið þið að gerist þegar að Villi heldur að komið sé að sér aftur að setjast á hringekjuhestinn?

Þá gæti Ólafur F. t.d. sagt: ég er að spá í að taka mér veikindafrí…

Þessi meirihluti er tæpari en geðheilsa Bobby Fischer var og hét. Ef Ólafur F. fer í veikindafrí - þá fellur meirihlutinn. Ef Ólafur F. hótar að fara í veikindafrí - þá ræður hann öllu sem hann vill ráða. Og möguleikinn á að Ólafur F. standi við gerða samninga, er ansi lítill miðað við aldur og fyrri störf. En er Ólafur F. búinn að gleyma hvernig Sjálfstæðismenn fóru með hann í byrjun kjörtímabilsins? Nær hann sér núna niðrá þeim með því að ná borgarstjórastólnum?

Eitt andartak í morgun hélt ég að á ruv.is væri frétt sem bæri titilinn:

“Maður lést eftir átök í Framsóknarflokknum”

Og ég sá fyrir mér Guðjón Ólaf með hníf í bakinu og Binga með mafíósaglott og fótinn ofaná líkinu af Guðjóni.

Þegar að andartakið leið hjá sá ég að ég hafði þarna splæst saman tveimur fréttum:

“Maður lést eftir umferðarslys” og “Átök í Framsóknarflokknum”.

Og Guðjón Ólafur er bara sprellifandi, þrátt fyrir fjölmörg hnífasett í bakinu.

Í Fréttablaðinu í dag er ágætis grein eftir Sigurð Líndal lagaprófessor um skipun héraðsdómara. Ég leyfi mér að vitna í grein Sigurðar hér (feitletrun er mín):

Mér hefur hingað til skilizt að Sjálfstæðisflokkurinn vilji standa vörð um réttarríkið, reisa ríkisvaldi skorður og tryggja frelsi manna. Það hlýtur að merkja, að því sé hafnað að lögin séu ekki annað en tæki hins óskoraða valds. Að vísu eru innan flokksins ofsatrúarhópar sem vandi er að skilgreina, en hafa bersýnilega hreiðrað um sig í ritstjórnarskrifstofu Morgunblaðsins. Þar er valdboðið eitt haft að leiðarljósi ef það þjónar æskilegum öflum innan þjóðfélagsins að mati blaðsins.

Ég hélt reyndar að þessi ofstækisöfl hefðu ekki náð til forystu flokksins í Valhöll, en hér hefur mér skjátlazt. Varaformaður flokksins hefur lýst eindregnum stuðningi við geðþóttaákvörðun setts dómsmálaráðherra. Röksemdirnar láta reyndar á sér standa því að hún kýs að ræða ætterni þess umsækjanda sem skipaður var gegn hæfnismati dómnefndarinnar. Þegar gengið er jafn gróflega í berhögg við álit nefndarinnar og naumast liggur annað fyrir frá settum dómsmálaráðherra en orðafar sem hæfir götustrákum er eðlilegt að menn leiti skýringa á háttsemi ráðherrans jafnt sennilegum sem ósennilegum. Varaformaðurinn er rökþrota og reynir að drepa máli á dreif í því skyni að vekja samúð með hinum nýskipaða dómara. Kjarni málsins snýst ekki um persónu hans, þótt reynt sé að beina umræðunni þangað, heldur röksemdir dómnefndarinnar og lagaskilning í anda réttarríkisins.

Það er nefnilega kjarni málsins. Úr spunabúðum Sjálfstæðisflokksins kemur það herbragð að kenna gagnrýni á þessa valdníðslu við ofsóknir á persónu Þorsteins Davíðssonar, sökum ætternis hans. Held það séu fáir sem falla fyrir svo sorglegu trixi, enda hefur öll gagnrýni í þessu máli beinst að þeirri staðreynd að þessi einstaklingur var tekinn fram yfir þrjá aðra töluvert mikið hæfari einstaklinga. Ef að hann hefði verið jafn hæfur, þá væri okkar fremsti lagaprófessor ekki fjúríus í blöðunum yfir þessari rugluðu skipan og almenningi væri ekki jafn gróflega misboðið og raun ber vitni.

Þessari spurningu er beint til þín, þú þarna sem hannaðir nýja háskólatorgið

Hvernig í andskotanum datt þér í hug að hafa snúningshurð? Er ekki í lagi heima hjá þér? Af hverju hafðirðu ekki bara útikamra líka?

—————————————————————————-

Ég er kolfallin fyrir sænsku glysrokki, nánar tiltekið sænsku glamúrrokkurunum í the Ark. Þeir voru með tvö bráðskemmtileg lög í kvikmyndinni Shortbus, sem leiddi til þess að ég googlaði þá og komst að því að þeir kepptu í Júróvisjón í fyrra. Hér er mynbandið af þeim úr keppninni. Söngvarinn væri örugglega fínn í hlutverki Hedwig ef að Svíar myndu setja upp snilldarsöngleikinn Hedwig and the Angry Inch.

Annað lag með þeim hér, þetta var í Shortbus (sem ég mæli með að þið horfið á).

—————————————————————————–

Var að klára Brúðuheimilið eftir Ibsen. Það er næstum, ef ekki bara alveg jafn gott stykki og Fjandmaður Fólksins. Sem sé, hrikalega gott. Lesið það.