Í gær sá ég kvikmyndina Atonement sem var tilnefnd til fjölda Óskarsverðlauna en hlaut aðeins ein, fyrir tónlist held ég. Ekki kom það mér á óvart að myndin hlyti svo rýra uppskeru á Óskarnum. Sannarlega er hún flott gerð og öll umgjörð til algerrar fyrirmyndar. Leikararnir standa sig ágætlega, en ekkert meira en það. En uppúr stendur að sagan er óttalega leiðinleg. Hún er ekki al-leiðinleg og á sína spretti, en þeir eru fáir og stuttir. Ef kvikmyndin væri ekki svona mikið augnakonfekt þá hefði ég væntanlega sofnað.
Ef þið eruð á leiðina í bíó mæli ég miklu frekar með íslensku myndinni Brúðgumanum, hún er fantaskemmtileg. Sjáið svo endilega Ívanov í leiðinni, ef það er ennþá verið að sýna það leikrit, það er algerlega þess virði.
————————————————————————————————————–
Einu sinni þegar ég var lítil stúlka, var ég eins og flestallar litlar stúlkur, júróvisjón-fan. Það hefur sem betur fer elst af mér, því ef ég væri ennþá júróvisjónfan hefði ég grátið mig í svefn yfir því hvað framlag Íslands til júróvisjón í ár er rosalega lélegt (en í staðinn er mér sem betur fer nokk sama). Ég lenti nefnilega í því (það er svo kúl þessa dagana að lenda í hlutum) að horfa á lok Laugardagslaganna þegar ég kom dauðþreytt heim úr vinnunni á laugardagskvöld og skreið uppí sófa. Ég er bara ekki frá því að þetta sé versta júróvisjónlag sem Ísland hefur valið sem framlag sitt! Og mér sýnist að júróvisjón-sérfræðingur Kommúnunnar, Hildur Edda, sé ekki sátt.