Orð í tíma töluð

Ég held að ég hafi sjaldan séð pínlegri umræðuþátt í sjónvarpi heldur en Kastljósþáttinn rétt áðan.

Fyrst kemur Ólafur F. Magnússon í viðtal við Helga Seljan og a) svarar ekki spurningum b) skammar Helga Seljan fyrir að spyrja ekki réttra spurninga og c) kemur upp mjög pínlegri stöðu með að svara ekki spurningum og tala útí loftið um önnur mál en þau sem til umræðu eru, eins og ráðningu Jakobs Frímans og réttlætingar sínar fyrir þeim gjörningi. Klikkir svo út með því að hella sér yfir Helga í lok viðtalsins (undarlegt nokk virtist hann vilja halda pínlegheitunum áfram) og storma út (sást eftir að skipt hafði verið yfir á Þórhall) í mega-fýlu (kunnuglegt stef). Helgi hélt ró sinni þó furðanlega vel, miðað við hvernig Ólafur talaði ítrekað niður til hans.

Tekið skal fram ef einhver skyldi hafa gleymt því að þessi borgarstjóri er í boði Sjálfstæðisflokksins.

Pínlegheitin héldu svo áfram þegar að skipt var yfir á sundlaugarbakka þar sem að Sprengjuhöllin frumflutti nýtt lag. Leitt að í útsendingunni heyrðist bara í hljóðnema söngvarans en engum hljóðfærum. Pínlegt.

Þegar ég sá sjónvarpsauglýsinguna fyrir Ólympíuleikana í Kína stóðum við Kristján bæði af tilviljun fyrir framan sjónvarpið. Við horfðum á alla auglýsinguna. Þegar henni var lokið litum við á hvort annað og sögðum bæði í einu:

“Hvað var þetta?”

Vatnskonan? Ofurmaðurinn? Flugstúlkan?

“Ykkar vegna erum við stolt af því að vera menn” (eða eitthvað álíka)

og auðvitað: “Okkar besta fólk!”

Það fór um mig nettur hrollur (ekki góður hrollur) við áhorf á þessari ofurmanna-aðdáunar-auglýsingu. Get kannski ekki alveg útskýrt af hverju, en eitt er víst - ég er spennt fyrir að sjá hvernig auglýsingin fyrir Ólympíuleika fatlaðra verður.

Og talandi um Ólympíuleikana, “Ólympíuleikarnir eru friðarhátíð, það skiptir okkur miklu máli að þeir verði haldnir með sóma og þá á ekki að nota til að mótmæla mannréttindabrotum” segir Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir, mennta- og menningarmálaráðherra (D).

Einmitt! Því friðarhátíðir snúast akkúrat um að líta framhjá mannréttindabrotum.

Mbl.is greinir frá því að reglulega skeyti bílstjórar sem leið eiga um Hvalfjarðargöngin skapi sínu á starfsmönnum Spalar sem sjá um að innheimta veggjaldið. Orðbragðið er víst slíkt að það er ekki birtingarhæft. Ég legg til að þessum dólgum verði kurteisislega bent á að keyra bara Hvalfjörðinn ef þeir geta ekki sýnt saklausu afgreiðslufólki almenna kurteisi, og þeim verði jafnvel neitað um að keyra göngin. Eftir um 6 ár í margvíslegum afgreiðslustörfum er það fátt sem mér er verr við en skíthælar sem að skeyta skapi sínu á þeim sem ekkert hafa til saka unnið og eins er mér meinilla við þá stefnu að leyfa þeim bara að komast upp með dónaskapinn. Það á að fara með dólga hvarvetna eins og fótboltabullurnar sem vinna sér inn bann á leikina með dólgsskapnum.

Ég helst ekki við í borginni í sumar þegar ég á frí. Síðustu viku er ég búin að eyða útá landi, allt frá vestasta odda Evrópu á Látrabjargi og austur til elsku Akureyri.
Af hverju bý ég ekki á Akureyri? Ég vil bara vera þar.

Elsku bærinn minn

Við Inga Vala fyrir framan Menntaskólann á Akureyri í júní 2007

Á ferðalagi okkar Ingu Völu um sunnanverða Vestfirði fékk ég líka mögulega verstu hugmynd ever, þ.e.a.s. að fara á tveggja manna fyllerí í tjaldi útí Flatey, vakna svo þunn og fara beint í ferjuna Baldur. Mögulega það heimskulegasta sem ég hef gert. Annars var ferðin indæl, Flatey og sunnanverðir Vestfirðir fallegir staðir, vegirnir ömurlegir og veðrið gott.

Svo eyddi ég einni nótt á Akureyri, og tveimur í Skagafirði í stöðugum veislum, þ.e.a.s. ættarmóti og útskriftaveislu Sindra.

Af lestrarátakinu er það að frétta að ég kláraði Vefarann mikla frá Kasmír í rútunni á leiðinni í Skagafjörð. Ekki það bókmenntaverk Laxness sem ég myndi helst mæla með, en áhugavert engu að síður (enda er bara hægt að hraðspóla yfir guðs-og-jesú-þvæluna, það kemur ekki að sök).
Ég kláraði líka Þúsund bjartar sólir e. Khaleid Hosseini - og grét yfir henni. Rosalega átakanleg og áhrifamikil bók sem fjallar fyrst og fremst um kúgun kvenna og hörmungar stríðs - og andófið gegn þessu tvennu. Óhætt að mæla með þessari bók, ætli ég verði ekki að druslast til að lesa Flugdrekahlauparann líka fyrst að þessi var svona góð.
Ég las tvær aðrar bækur í viðbót, Ellefu mínútur eftir Paulo Coelho og Ástin í lífi mínu eftir Cörlu Guelfenbein. Ég spýttist í gegnum báðar bækurnar eins og Þúsund bjartar sólir, annað en ég gerði með Vefarann. Ellefu mínútur er ástar- og átakasaga vændiskonunnar Maríu, falleg, spennandi og einfaldlega góð ástarsaga. Ástin í lífi mínu er enn tilfinningaþrungnari og fjallar um ástarþríhyrning vina í skugga ógnarstjórnarinnar í Chile. Það er þó aðeins yfirborðskennd lýsing í rauninni, því bókinn fjallar að litlum hluta um kynlíf eða stjórnmál, en aðallega um tilfinningar. Það er svo mikið af tilfinningum í þessari bók og svo mikið skrifað á milli línanna að maður verður næstum því ringlaður. Báðar bækur eru mjög góðar og alveg þess virði að lesa.

Og í augnablikinu er ég að lesa The Communist Manifesto e. Marx og Engels, í fyrsta skiptið, ótrúlegt en satt.